അഗ്നിശിഖയാർന്ന സ്വർണ്ണം - Revision history

Vijayan at 06:58, 5 June 2014

2014-06-05T06:58:35Z

Show changes

Vijayan at 11:53, 9 May 2014

2014-05-09T11:53:10Z

Show changes

Vijayan at 07:37, 9 May 2014

2014-05-09T07:37:17Z

Vijayan at 07:35, 9 May 2014

2014-05-09T07:35:51Z

Vijayan: /* കാമുകിയായ ജന്മദേശം */

2014-05-09T07:31:30Z

‎കാമുകിയായ ജന്മദേശം

Vijayan at 07:28, 9 May 2014

2014-05-09T07:28:03Z

Vijayan at 07:24, 9 May 2014

2014-05-09T07:24:39Z

Admin at 17:19, 29 April 2014

2014-04-29T17:19:38Z

Admin: Created page with "{{MKN/SanniBox}} ‘ആ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു കവിത എന്നെ അന്വേഷിച്ചുവന്നത്. ..."

2014-04-29T17:17:21Z

Created page with "{{MKN/SanniBox}} ‘ആ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു കവിത എന്നെ അന്വേഷിച്ചുവന്നത്. ..."

Show changes

@@ Line 36: / Line 36: @@
 ==കാമുകിയായ ജന്മദേശം==
-[[File:Pablo_Neruda_2.jpeg|left|thumb|നെറുത ചെറുപ്പകാലത്ത്]]
+[[File:Pablo_Neruda_2.jpeg|thumb|right|നെറുത ചെറുപ്പകാലത്ത്]]
 വ്യാകുലത ഉളവാക്കുന്ന മട്ടില്‍ ഇതിലെ ലൈംഗികത്വം പ്രകടമാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും നെറുത കാമോത്സുകതയാര്‍ന്നു പാടുകയല്ല എന്നതു സഹൃദയന്മാരോടു പറയേണ്ടതില്ല. സാന്തിയാഗോയില്‍ ചെന്നതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ഈ കവിത എഴുതിയത്. പ്രകൃതിമനോഹരമായ സ്വന്തം ജന്മദേശത്തു നിന്ന് അകന്ന് വ്യഗ്രത കലര്‍ന്ന നാഗരികജീവിതം നയിക്കേണ്ടി വന്ന നെറുതയുടെ വിഷാദം ഈ വരികളിൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പില്ക്കാലത്തു &lsquo;വിപ്ലവകവി&rsquo;യായി മാറിയ അദ്ദേഹം ഭുമിയോടു ദൃഢമായ ബന്ധം പുലര്‍ത്തിയ കവിയാണ്. കാമുകിയുടെ മനോഹരമായ ശരീരം സ്പര്‍ശിച്ചു നോക്കി അവളുമായി രതിക്രീഡയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നതിനെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന ഈ കവി ഭഠഗ്യന്തരേണ തന്റെ ജന്മദേശത്തെത്തന്നെയാണ് പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഇത് വെറും അഭ്യൂഹമല്ല. നെറുതയുടെ ഈ കാവ്യസമാഹാരഗ്രന്ഥമാകെ വായിച്ചുനോക്കു. ഈ പ്രസ്താവത്തിന്റെ സത്യാത്മകത ബോധപ്പെടും. പ്രേമഭാജനത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹമെഴുതിയ വേറൊരു കവിതയില്‍ ഭൂവിഭാഗവും കാമിനിയും തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം കുറെക്കൂടി വ്യക്തമാണ്. &rsquo;നിന്നില്‍ നദികള്‍ പാടുന്നു. നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എന്റെ ആത്മാവ് അവയിലൂടെ പലായനം ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ പ്രതീക്ഷയുടെ വില്ലില്‍ എന്റെ പാതയെ ലക്ഷ്യംകണ്ട് ഓങ്ങിയാലും.&rsquo; പാറല്‍ പട്ടണത്തിലെയും റ്റെ മുക്കോ നഗരത്തിലെയും നദികളും പാതകളും പ്രണയിനിയുടെ ശരീരാവയവങ്ങളായി ഈ വരികളില്‍ ആവിര്‍ഭവിക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പുള്ള നാലു വരികളില്‍ ഈ സാദൃശ്യം വ്യക്തത ആവഹിക്കുന്നു. &lsquo;ഹാ! സരളദ്രുമങ്ങളുടെ അപരിമിതത്വം. തീരത്തു വന്നുവീഴുന്ന തിരമാലകളുടെ മര്‍മ്മരം.&rsquo; പ്രകാശങ്ങളുടെ മന്ദഗതിയിലുള്ള പ്രസരം. ഏകാന്തമായ മണിനാദം. നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വന്നു വീഴുന്ന സാന്ധ്യപ്രകാശം...&rsquo; നെറുത കാമിനിയിലൂടെ ജന്മദേശത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുകയാണെന്നതില്‍ എന്തുണ്ട് സംശയം?

@@ Line 35: / Line 35: @@
 ==കാമുകിയായ ജന്മദേശം==
 [[File:Pablo_Neruda_2.jpeg|thumb|right|നെറുത ചെറുപ്പകാലത്ത്}
 വ്യാകുലത ഉളവാക്കുന്ന മട്ടില്‍ ഇതിലെ ലൈംഗികത്വം പ്രകടമാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും നെറുത കാമോത്സുകതയാര്‍ന്നു പാടുകയല്ല എന്നതു സഹൃദയന്മാരോടു പറയേണ്ടതില്ല. സാന്തിയാഗോയില്‍ ചെന്നതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ഈ കവിത എഴുതിയത്. പ്രകൃതിമനോഹരമായ സ്വന്തം ജന്മദേശത്തു നിന്ന് അകന്ന് വ്യഗ്രത കലര്‍ന്ന നാഗരികജീവിതം നയിക്കേണ്ടി വന്ന നെറുതയുടെ വിഷാദം ഈ വരികളിൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പില്ക്കാലത്തു &lsquo;വിപ്ലവകവി&rsquo;യായി മാറിയ അദ്ദേഹം ഭുമിയോടു ദൃഢമായ ബന്ധം പുലര്‍ത്തിയ കവിയാണ്. കാമുകിയുടെ മനോഹരമായ ശരീരം സ്പര്‍ശിച്ചു നോക്കി അവളുമായി രതിക്രീഡയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നതിനെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന ഈ കവി ഭഠഗ്യന്തരേണ തന്റെ ജന്മദേശത്തെത്തന്നെയാണ് പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഇത് വെറും അഭ്യൂഹമല്ല. നെറുതയുടെ ഈ കാവ്യസമാഹാരഗ്രന്ഥമാകെ വായിച്ചുനോക്കു. ഈ പ്രസ്താവത്തിന്റെ സത്യാത്മകത ബോധപ്പെടും. പ്രേമഭാജനത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹമെഴുതിയ വേറൊരു കവിതയില്‍ ഭൂവിഭാഗവും കാമിനിയും തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം കുറെക്കൂടി വ്യക്തമാണ്. &rsquo;നിന്നില്‍ നദികള്‍ പാടുന്നു. നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എന്റെ ആത്മാവ് അവയിലൂടെ പലായനം ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ പ്രതീക്ഷയുടെ വില്ലില്‍ എന്റെ പാതയെ ലക്ഷ്യംകണ്ട് ഓങ്ങിയാലും.&rsquo; പാറല്‍ പട്ടണത്തിലെയും റ്റെ മുക്കോ നഗരത്തിലെയും നദികളും പാതകളും പ്രണയിനിയുടെ ശരീരാവയവങ്ങളായി ഈ വരികളില്‍ ആവിര്‍ഭവിക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പുള്ള നാലു വരികളില്‍ ഈ സാദൃശ്യം വ്യക്തത ആവഹിക്കുന്നു. &lsquo;ഹാ! സരളദ്രുമങ്ങളുടെ അപരിമിതത്വം. തീരത്തു വന്നുവീഴുന്ന തിരമാലകളുടെ മര്‍മ്മരം.&rsquo; പ്രകാശങ്ങളുടെ മന്ദഗതിയിലുള്ള പ്രസരം. ഏകാന്തമായ മണിനാദം. നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വന്നു വീഴുന്ന സാന്ധ്യപ്രകാശം...&rsquo; നെറുത കാമിനിയിലൂടെ ജന്മദേശത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുകയാണെന്നതില്‍ എന്തുണ്ട് സംശയം?

@@ Line 35: / Line 35: @@
 ==കാമുകിയായ ജന്മദേശം==
+[[File:Pablo_Neruda_2.jpeg|thumb|right|നെറുത ചെറുപ്പകാലത്ത്}
 വ്യാകുലത ഉളവാക്കുന്ന മട്ടില്‍ ഇതിലെ ലൈംഗികത്വം പ്രകടമാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും നെറുത കാമോത്സുകതയാര്‍ന്നു പാടുകയല്ല എന്നതു സഹൃദയന്മാരോടു പറയേണ്ടതില്ല. സാന്തിയാഗോയില്‍ ചെന്നതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ഈ കവിത എഴുതിയത്. പ്രകൃതിമനോഹരമായ സ്വന്തം ജന്മദേശത്തു നിന്ന് അകന്ന് വ്യഗ്രത കലര്‍ന്ന നാഗരികജീവിതം നയിക്കേണ്ടി വന്ന നെറുതയുടെ വിഷാദം ഈ വരികളിൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പില്ക്കാലത്തു &lsquo;വിപ്ലവകവി&rsquo;യായി മാറിയ അദ്ദേഹം ഭുമിയോടു ദൃഢമായ ബന്ധം പുലര്‍ത്തിയ കവിയാണ്. കാമുകിയുടെ മനോഹരമായ ശരീരം സ്പര്‍ശിച്ചു നോക്കി അവളുമായി രതിക്രീഡയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നതിനെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന ഈ കവി ഭഠഗ്യന്തരേണ തന്റെ ജന്മദേശത്തെത്തന്നെയാണ് പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഇത് വെറും അഭ്യൂഹമല്ല. നെറുതയുടെ ഈ കാവ്യസമാഹാരഗ്രന്ഥമാകെ വായിച്ചുനോക്കു. ഈ പ്രസ്താവത്തിന്റെ സത്യാത്മകത ബോധപ്പെടും. പ്രേമഭാജനത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹമെഴുതിയ വേറൊരു കവിതയില്‍ ഭൂവിഭാഗവും കാമിനിയും തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം കുറെക്കൂടി വ്യക്തമാണ്. &rsquo;നിന്നില്‍ നദികള്‍ പാടുന്നു. നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എന്റെ ആത്മാവ് അവയിലൂടെ പലായനം ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ പ്രതീക്ഷയുടെ വില്ലില്‍ എന്റെ പാതയെ ലക്ഷ്യംകണ്ട് ഓങ്ങിയാലും.&rsquo; പാറല്‍ പട്ടണത്തിലെയും റ്റെ മുക്കോ നഗരത്തിലെയും നദികളും പാതകളും പ്രണയിനിയുടെ ശരീരാവയവങ്ങളായി ഈ വരികളില്‍ ആവിര്‍ഭവിക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പുള്ള നാലു വരികളില്‍ ഈ സാദൃശ്യം വ്യക്തത ആവഹിക്കുന്നു. &lsquo;ഹാ! സരളദ്രുമങ്ങളുടെ അപരിമിതത്വം. തീരത്തു വന്നുവീഴുന്ന തിരമാലകളുടെ മര്‍മ്മരം.&rsquo; പ്രകാശങ്ങളുടെ മന്ദഗതിയിലുള്ള പ്രസരം. ഏകാന്തമായ മണിനാദം. നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വന്നു വീഴുന്ന സാന്ധ്യപ്രകാശം...&rsquo; നെറുത കാമിനിയിലൂടെ ജന്മദേശത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുകയാണെന്നതില്‍ എന്തുണ്ട് സംശയം?
@@ Line 54: / Line 54: @@
 ജ്വലിക്കുന്നു. നീലത്തൊങ്ങലുകള്‍ ഭുമിയില്‍ പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് രാത്രി മന്ദഛായമായ വാജിനിയില്‍ കുതിച്ചു പോകുന്നു.]
 ഇവിടെ റഫീല്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന മട്ടില്‍ നെറുത കാവ്യഭക്ഷണം കൊണ്ട് നമ്മുടെ വേരുകളെ &mdash; പ്രഭവകേന്ദ്രത്തെ &mdash; സ്പർശിക്കുകയാണ്. ഈ കവിയുടെ കാമിനി അകലെ നില്ക്കുക മാത്രമല്ല, അവള്‍ നിശ്ശബ്ദത പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവള്‍ക്കു പുക്കളാകുന്ന തണുത്ത കൈകളും പനിനീര്‍പ്പൂവാകുന്ന ഉത്സംഗവും ധവളങ്ങളായ കവചവാസികളെ<ref>white snails</ref>പ്പോലുള്ള സ്തനങ്ങളുമുണ്ടു. അവളുടെ മനോഹരമായ ഉദരത്തില്‍ നിഴലിന്റെ ചിത്രശലഭം വീണുറങ്ങുന്നു. ഹാ! എങ്കിലും അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. മിണ്ടാത്ത അവൾ സമുദ്രമാണ്. ആ സമുദ്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ നൗകാഭംഗമുണ്ടാകുന്നു. അദ്ദേഹം അടയാളങ്ങൾ കാണിച്ചിട്ടും ഫലമില്ല. ഏകാന്തതയുടെ ദുഃഖമനുഭവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണ് ആ കാമുകൻ. സാക്ഷാത്കരിക്കാത്ത പ്രേമത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള വിലാപങ്ങളാണ് നെറുത ഈ ആദ്യകാലകാവ്യങ്ങളെന്ന് നമുക്ക് അസന്ദിഗ്ദ്ധമായിത്തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കാം.
 ==തീക്ഷ്ണകവിതകള്‍ ==

← Older revision		Revision as of 07:28, 9 May 2014
Line 1:		Line 1:
	{{MKN/SanniBox}}		{{MKN/SanniBox}}

		+	[[File:Pablo_Neruda.jpeg\|left\|thumb\|പാവ്ലോ നെറുത]]
	‘ആ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു കവിത എന്നെ അന്വേഷിച്ചുവന്നത്. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ അത് എവിടെനിന്ന് വന്നുവെന്ന്. മഞ്ഞുകാലത്തു നിന്നോ അതോ നദിയിൽനിന്നോ. എങ്ങനെയെന്നോ എപ്പോഴെന്നോ എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. അവ നാദങ്ങളായിരുന്നില്ല. വാക്കുകളായിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നില്ല. തെരുവില്‍നിന്നാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്; യാമിനിയുടെ ശാഖകളിൽനിന്ന്; മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്ന് പൊടുന്നനവേ; പ്രചണ്ഡങ്ങളായ അഗ്നികളില്‍നിന്ന്; അതോ ഒറ്റയ്ക്കു തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ? അവിടെ മുഖമില്ലാതെ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. അതെന്നെ സ്പര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തു... പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു സ്വര്‍ഗ്ഗം തുറക്കപ്പെടുന്നത്... അത്യന്ത സൂക്ഷ്മതയാര്‍ന്ന ജീവിയായ ഞാന്‍ നക്ഷത്രസമലങ്കൃതമായ മഹാശൂന്യത പാനംചെയ്ത് അഗാധരന്ധ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ ഭാഗമായി മാറി. നക്ഷത്രങ്ങളോടൊരുമിച്ച് ഞാന്‍ ഭ്രമണം ചെയ്തു.’		‘ആ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു കവിത എന്നെ അന്വേഷിച്ചുവന്നത്. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ അത് എവിടെനിന്ന് വന്നുവെന്ന്. മഞ്ഞുകാലത്തു നിന്നോ അതോ നദിയിൽനിന്നോ. എങ്ങനെയെന്നോ എപ്പോഴെന്നോ എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. അവ നാദങ്ങളായിരുന്നില്ല. വാക്കുകളായിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നില്ല. തെരുവില്‍നിന്നാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്; യാമിനിയുടെ ശാഖകളിൽനിന്ന്; മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്ന് പൊടുന്നനവേ; പ്രചണ്ഡങ്ങളായ അഗ്നികളില്‍നിന്ന്; അതോ ഒറ്റയ്ക്കു തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ? അവിടെ മുഖമില്ലാതെ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. അതെന്നെ സ്പര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തു... പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു സ്വര്‍ഗ്ഗം തുറക്കപ്പെടുന്നത്... അത്യന്ത സൂക്ഷ്മതയാര്‍ന്ന ജീവിയായ ഞാന്‍ നക്ഷത്രസമലങ്കൃതമായ മഹാശൂന്യത പാനംചെയ്ത് അഗാധരന്ധ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ ഭാഗമായി മാറി. നക്ഷത്രങ്ങളോടൊരുമിച്ച് ഞാന്‍ ഭ്രമണം ചെയ്തു.’

@@ Line 3: / Line 3: @@
 &lsquo;ആ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു കവിത എന്നെ അന്വേഷിച്ചുവന്നത്. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ അത് എവിടെനിന്ന് വന്നുവെന്ന്. മഞ്ഞുകാലത്തു നിന്നോ അതോ നദിയിൽനിന്നോ. എങ്ങനെയെന്നോ എപ്പോഴെന്നോ എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. അവ നാദങ്ങളായിരുന്നില്ല. വാക്കുകളായിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നില്ല. തെരുവില്‍നിന്നാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്; യാമിനിയുടെ ശാഖകളിൽനിന്ന്; മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്ന് പൊടുന്നനവേ; പ്രചണ്ഡങ്ങളായ അഗ്നികളില്‍നിന്ന്; അതോ ഒറ്റയ്ക്കു തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ? അവിടെ മുഖമില്ലാതെ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. അതെന്നെ സ്പര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തു... പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു സ്വര്‍ഗ്ഗം തുറക്കപ്പെടുന്നത്... അത്യന്ത സൂക്ഷ്മതയാര്‍ന്ന ജീവിയായ ഞാന്‍ നക്ഷത്രസമലങ്കൃതമായ മഹാശൂന്യത പാനംചെയ്ത് അഗാധരന്ധ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ ഭാഗമായി മാറി. നക്ഷത്രങ്ങളോടൊരുമിച്ച് ഞാന്‍ ഭ്രമണം ചെയ്തു.&rsquo;
--ല്‍ നോബല്‍സമ്മാനം വാങ്ങിയ മഹാനായ ലാറ്റിന്‍&ndash;അമേരിക്കന്‍ കവി പാവ്ലോ നെറുത എഴുതിയ Memorial de Isla Negra എന്ന കാവ്യത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗമാണു പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ മുകളില്‍ കണ്ടത്. &lsquo;കവിതയുടെ ഭവനത്തില്‍ രക്തംകൊണ്ടെഴുതിയതും രക്തംകൊണ്ടു കേള്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതും ആയവ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല&rsquo; എന്ന് നെറുത ഉദ്ഘോഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത നാകകവാടം നമുക്കു വേണ്ടി തുറന്നുതരികയാണ്. നാം മഹാശുന്യത പാനം ചെയ്യുകയും നക്ഷത്രങ്ങളോടൊരുമിച്ച് ചുറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. അനന്തത എന്ന മഹാരന്ധൃത്തിന്റെ പാവനമായ ഭാഗമായി നാം മാറുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കവിത അനുഷ്ഠിക്കുന്ന കൃത്യം ഇതുതന്നെ. &lsquo;വിപ്ലവകവി&rsquo; എന്നു നെറുതയെ വിളിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും സങ്കുചിതമായ അർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും വിപ്ലവകവിയായിരുന്നില്ല. മാര്‍ക്സിസ്റ്റായിത്തന്നെ ജീവിതകാലം കഴിച്ചു കൂട്ടിയ ഈ മഹാകവിയുടെ ഉത്കൃഷ്ടങ്ങളായ കാവ്യങ്ങള്‍ വായിക്കൂ. അനന്തതയെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭൂതിയാല്‍ ജനിക്കുന്ന ആഹ്ലാദം നിങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കും. പ്രേമത്തിന്റെ ആഹ്ലാദവും വിഷാദവും അനുഭവിക്കും. അതോടൊപ്പം രാഷ്ട്രവ്യവഹാരത്തിന്റെ മഹാത്ഭുതങ്ങള്‍ കാണുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് മയകോവിസ്കിയെക്കാള്‍ മഹാനായ വിപ്ലവകവിയായി അദ്ദേഹത്തെ അഭിജ്ഞന്മാർ ദര്‍ശിക്കുന്നത്. ഇരുപതാം ശതാബ്ദത്തിലെ മൂന്നു മഹാകവികള്‍ റ്റി.എസ്. എല്യറ്റും നീക്കോസ് കാസാന്‍ദ്സാക്കീസും പാവ്ലോ നെറുതയുമാണ്. എല്യറ്റിന്റെ കവിത വായിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്റെ വൈരൂപ്യം കണ്ട് നാം ഞെട്ടുന്നു; ശുദ്ധമായ സന്ദര്യത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിലേക്കു നമ്മെ അനായാസമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു കാസാൻദ്സാക്കീസ്. നെറുതയാകട്ടെ ഉദാത്തതയുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലേക്കു നമ്മെ ഉയര്‍ത്തുന്നു. ആ എടുത്തുയര്‍ത്തലുണ്ടല്ലോ, അതു നമുക്കു നിസ്തുലമായ അനുഭൂതിയാണ് ഉളവാക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ നെറുതയുടെ കവിതയെ ആരെങ്കിലും കൂടുതല്‍ മാനിച്ചാൽ ആ വ്യക്തിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ നമുക്കു കഴിയുകയില്ല.
+-ല്‍ നോബല്‍സമ്മാനം വാങ്ങിയ മഹാനായ ലാറ്റിന്‍&ndash;അമേരിക്കന്‍ കവി [http://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Neruda പാവ്ലോ നെറുത] എഴുതിയ Memorial de Isla Negra എന്ന കാവ്യത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗമാണു പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ മുകളില്‍ കണ്ടത്. &lsquo;കവിതയുടെ ഭവനത്തില്‍ രക്തംകൊണ്ടെഴുതിയതും രക്തംകൊണ്ടു കേള്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതും ആയവ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല&rsquo; എന്ന് നെറുത ഉദ്ഘോഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത നാകകവാടം നമുക്കു വേണ്ടി തുറന്നുതരികയാണ്. നാം മഹാശുന്യത പാനം ചെയ്യുകയും നക്ഷത്രങ്ങളോടൊരുമിച്ച് ചുറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. അനന്തത എന്ന മഹാരന്ധൃത്തിന്റെ പാവനമായ ഭാഗമായി നാം മാറുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കവിത അനുഷ്ഠിക്കുന്ന കൃത്യം ഇതുതന്നെ. &lsquo;വിപ്ലവകവി&rsquo; എന്നു നെറുതയെ വിളിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും സങ്കുചിതമായ അർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും വിപ്ലവകവിയായിരുന്നില്ല. മാര്‍ക്സിസ്റ്റായിത്തന്നെ ജീവിതകാലം കഴിച്ചു കൂട്ടിയ ഈ മഹാകവിയുടെ ഉത്കൃഷ്ടങ്ങളായ കാവ്യങ്ങള്‍ വായിക്കൂ. അനന്തതയെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭൂതിയാല്‍ ജനിക്കുന്ന ആഹ്ലാദം നിങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കും. പ്രേമത്തിന്റെ ആഹ്ലാദവും വിഷാദവും അനുഭവിക്കും. അതോടൊപ്പം രാഷ്ട്രവ്യവഹാരത്തിന്റെ മഹാത്ഭുതങ്ങള്‍ കാണുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് മയകോവിസ്കിയെക്കാള്‍ മഹാനായ വിപ്ലവകവിയായി അദ്ദേഹത്തെ അഭിജ്ഞന്മാർ ദര്‍ശിക്കുന്നത്. ഇരുപതാം ശതാബ്ദത്തിലെ മൂന്നു മഹാകവികള്‍ റ്റി.എസ്. എല്യറ്റും നീക്കോസ് കാസാന്‍ദ്സാക്കീസും പാവ്ലോ നെറുതയുമാണ്. എല്യറ്റിന്റെ കവിത വായിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്റെ വൈരൂപ്യം കണ്ട് നാം ഞെട്ടുന്നു; ശുദ്ധമായ സന്ദര്യത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിലേക്കു നമ്മെ അനായാസമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു കാസാൻദ്സാക്കീസ്. നെറുതയാകട്ടെ ഉദാത്തതയുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലേക്കു നമ്മെ ഉയര്‍ത്തുന്നു. ആ എടുത്തുയര്‍ത്തലുണ്ടല്ലോ, അതു നമുക്കു നിസ്തുലമായ അനുഭൂതിയാണ് ഉളവാക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ നെറുതയുടെ കവിതയെ ആരെങ്കിലും കൂടുതല്‍ മാനിച്ചാൽ ആ വ്യക്തിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ നമുക്കു കഴിയുകയില്ല.
 തെക്കേ ചിലിയിലുള്ള പാറൽ പട്ടണത്തിലാണ് 1904-ൽ നെറുത ജനിച്ചത്. അമ്മ മരിച്ചതിനു ശേഷം ആ ബാലന്‍ അച്ഛനോടൊരുമിച്ച് റ്റെമൂക്കോ നഗരത്തിലേക്കു പോയി. പതിനേഴു കൊല്ലത്തോളം ആ പട്ടണത്തില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടിയിട്ട് 1921-ല്‍ നെറുത ചിലിയുടെ തലസ്ഥാനനഗരമായ സാന്തിയാഗോയില്‍ ചെന്നെത്തി. അവടെ താമസിക്കുമ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ Twenty Love Poems and a Desperate Song എന്ന മനോജ്ഞമായ കാവ്യസമാഹാര ഗ്രന്ഥം പ്രസാധനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. അതിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തോടുകൂടി പാവ്ലോ നെറുത വിഖ്യാതനായിത്തീര്‍ന്നു. നെറുത എന്ന നാമധേയം മഹനീയമാണെന്നും ലോക കാവ്യചരിത്രത്തില്‍ അതിനു നിഷേധിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത സ്ഥാനമുണ്ടായിരിക്കുമെന്നും നിരൂപകര്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇന്ന് അതു സാര്‍ത്ഥകമായി ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്ന് നിരൂപകര്‍ക്ക് ആ വിധത്തിലൊരു അഭിപ്രായം ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിന് പ്രേരകമാകത്തക്ക വിധത്തില്‍ മൗലികത്വവും രൂപശില്പത്തികവും നെറുതയുടെ പ്രേമഗാനങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷമാക്കിയിരുന്നുവോ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം ആ ഗാനങ്ങള്‍ തന്നെ നല്കട്ടെ. &lsquo;ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരം&rsquo; (Body of a Woman) എന്ന ആദ്യത്തെ കാവ്യമിതാ:

@@ Line 347: / Line 347: @@
 <references/>
-{{MKN/Sannidanathail}}
+{{MKN/Sannidanathil}}
 {{MKN/Works}}