ആധ്യാത്മികതയുടെ അധിത്യകയിൽ - Revision history

Cvr: /* ബോയിലിന്റെ രചന */

2014-07-06T09:56:00Z

‎ബോയിലിന്റെ രചന

Cvr: /* ബോയിലിന്റെ രചന */

2014-07-06T09:53:50Z

‎ബോയിലിന്റെ രചന

Cvr: Created page with "{{MKN/ManalkattilePoomarangal}} {{MKN/ManalkattilePoomarangalBox}} കഥാരചയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍..."

2014-07-06T09:49:29Z

Created page with "{{MKN/ManalkattilePoomarangal}} {{MKN/ManalkattilePoomarangalBox}} കഥാരചയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍..."

Show changes

@@ Line 25: / Line 25: @@
 ===ബോയിലിന്റെ രചന===
-കാളകള്‍ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും വണ്ടിക്കാരന്‍ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ വാ തുറന്നിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നതും ഞാന്‍ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രധാനപ്പെട്ട പാതയില്‍നിന്നു തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന വഴികളുണ്ട്. മൃഗങ്ങള്‍ ഒരു തെറ്റും കുടാതെ, പോകേണ്ട ചെറു പാതകളിലേക്കു തിരിയും. വണ്ടി വലിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കും. വണ്ടിക്കാരന്റെ വീടെത്തുമ്പോള്‍ അവ നില്‍ക്കും. അപ്പോഴാണ് അയാള്‍ ഉറക്കത്തില്‍നിന്നു മോചനം പ്രാപിച്ച് കണ്ണുതിരുമിക്കൊണ്ട് ചാടിയിറങ്ങുന്നത്. മൃഗങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്ന യജമാനനെ ഭവനത്തിലെത്തിക്കുന്നതുപോലെ &lsquo;ദൈവികത്വമെന്ന മൃഗം&rsquo; നമ്മെ ഈ ലോകത്തിലൂടെ നയിക്കുന്നുവെന്ന് എമേഴ്സണ്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. &lsquo;Trust the divine animal who carries us through the world&rsquo; എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്യം. ഈ ഐശ്വരശക്തിയെ ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ മറന്നിട്ട് കാലമേറെയായി. അതിനു കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്. സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കുപോലും അറിയാവുന്ന അവയെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയേണ്ടതില്ല. ആ വിസ്മരിക്കലിന്റെ ഫലമായ ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളെ നമ്മള്‍ നേരിട്ടുകാണുന്നുണ്ട്. അവ ഹിംസയില്‍ മാത്രം വ്യാപൃതമായിരിക്കുന്നു. അധ്യാത്മികസ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് ഒരു കാലത്ത് ഉയര്‍ന്നുചെന്ന മനുഷ്യന്‍ ഇന്ന് അധമത്വത്തിന്റെ നരകത്തിലേക്കു താണുചെന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മെ നയിക്കുന്ന ഐശ്വരമൃഗത്തെ തേടുക മാത്രമാണ് കരണീയമെന്ന് കലാത്മകമായി നമ്മോടുപറയുന്ന &lsquo;Murke&rsquo;s Collected Silences&rsquo; എന്ന കഥ &mdash; ഹൈന്‍റിഹ് ബോയിലിന്റെ കഥ &mdash; ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഉത്കൃഷ്ടതമമായ രചനയാണ്.
+കാളകള്‍ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും വണ്ടിക്കാരന്‍ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ വാ തുറന്നിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നതും ഞാന്‍ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രധാനപ്പെട്ട പാതയില്‍നിന്നു തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന വഴികളുണ്ട്. മൃഗങ്ങള്‍ ഒരു തെറ്റും കുടാതെ, പോകേണ്ട ചെറു പാതകളിലേക്കു തിരിയും. വണ്ടി വലിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കും. വണ്ടിക്കാരന്റെ വീടെത്തുമ്പോള്‍ അവ നില്‍ക്കും. അപ്പോഴാണ് അയാള്‍ ഉറക്കത്തില്‍നിന്നു മോചനം പ്രാപിച്ച് കണ്ണുതിരുമിക്കൊണ്ട് ചാടിയിറങ്ങുന്നത്. മൃഗങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്ന യജമാനനെ ഭവനത്തിലെത്തിക്കുന്നതുപോലെ &lsquo;ദൈവികത്വമെന്ന മൃഗം&rsquo; നമ്മെ ഈ ലോകത്തിലൂടെ നയിക്കുന്നുവെന്ന് എമേഴ്സണ്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. &lsquo;Trust the divine animal who carries us through the world&rsquo; എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്യം. ഈ ഐശ്വരശക്തിയെ ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ മറന്നിട്ട് കാലമേറെയായി. അതിനു കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്. സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കുപോലും അറിയാവുന്ന അവയെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയേണ്ടതില്ല. ആ വിസ്മരിക്കലിന്റെ ഫലമായ ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളെ നമ്മള്‍ നേരിട്ടു കാണുന്നുണ്ട്. അവ ഹിംസയില്‍ മാത്രം വ്യാപൃതമായിരിക്കുന്നു. അധ്യാത്മിക സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് ഒരു കാലത്ത് ഉയര്‍ന്നു ചെന്ന മനുഷ്യന്‍ ഇന്ന് അധമത്വത്തിന്റെ നരകത്തിലേക്കു താണു ചെന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മെ നയിക്കുന്ന ഐശ്വര്യ മൃഗത്തെ തേടുക മാത്രമാണ് കരണീയമെന്ന് കലാത്മകമായി നമ്മോടുപറയുന്ന &lsquo;Murke&rsquo;s Collected Silences&rsquo; എന്ന കഥ &mdash; ഹൈന്‍റിഹ് ബോയിലിന്റെ കഥ &mdash; ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഉത്കൃഷ്ടതമമായ രചനയാണ്.
 ഒരു പ്രശസ്തനായ പണ്ഡിതന്‍ കലയുടെ സ്വഭാവം എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ടു പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയത് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ അധികാരികള്‍ റ്റേയ്പ്പിലാക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതില്‍ ഈശ്വരന്‍ എന്ന പദം ഇരുപത്തിയേഴു തവണ വന്നിട്ടുണ്ട്. റേഡിയോയുടെ മതപരമായ നിഷ്പക്ഷതയ്ക്ക് ആ വാക്ക് അനുചിതമായി തീരുമെന്നതു കൊണ്ട് ഈശ്വരന്‍ എന്ന വാക്കു മാറ്റി &lsquo;നമ്മള്‍ ബഹുമാനിക്കുന്ന സമുന്നത സത്ത&rsquo; എന്ന വാക്കുകള്‍ വെക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവ പണ്ഡിതനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച് റ്റേയ്പ്പിലാക്കി മുറിച്ചു മുറിച്ച് വേണ്ടിടത്ത് യോജിപ്പിക്കേണ്ടത് റേഡിയോ സ്റ്റേഷന്‍ ജോലിക്കാരനായ മൂര്‍ക്കേയുടെ ജോലിയാണ്. മുന്‍കരുതലെന്നവിധം മുപ്പത്തഞ്ച് തവണ പണ്ഡിതന്‍ ആ വാക്കുകള്‍ പറയട്ടെയെന്ന് മൂര്‍ക്കേ തീരുമാനിച്ചു. അതനുസരിച്ച് അവര്‍ രണ്ടുപേരും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
-ഒരു ദിവസം ഒരു മണബിസ്ക്കറ്റ് ടിന്‍ മൂര്‍ക്കേയുടെ ഡെസ്കില്‍നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ട് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ ഡയറക്ടര്‍ ചോദിച്ചു: &lsquo;എന്താണ് ഈ തുണ്ടുകള്‍?&rsquo; മൂര്‍ക്കേ മറുപടി നല്‍കി: &lsquo;പ്രഭാഷകന്‍ തേങ്ങുന്നതിനോ ശ്വാസമെടുക്കുക്കതിനോവേണ്ടി ഒരു നിമിഷത്തേക്കു മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിശബ്ദതയുള്ള ആ ഭാഗം മൂറിച്ചെടുക്കും. അവ ഞാന്‍ ദൂരെക്കളയുകയില്ല. ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കും. പണ്ഡിതന്റെ റ്റേയ്പ്പുകളില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് നേരത്തെ നിശബ്ദതപോലുമില്ല&rsquo; ഈ നിശബ്ദങ്ങളായ റ്റേയ്പ്പ് തുണ്ടുകളെ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ത്ത് വീട്ടില്‍കൊണ്ടുപോയി മൂര്‍ക്കേ തിരിച്ചു റ്റേയ്പ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍റിലിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. ആകെ നിശബ്ദത.
+ഒരു ദിവസം ഒരു മണബിസ്ക്കറ്റ് ടിന്‍ മൂര്‍ക്കേയുടെ ഡെസ്കില്‍നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ട് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ ഡയറക്ടര്‍ ചോദിച്ചു: &lsquo;എന്താണ് ഈ തുണ്ടുകള്‍?&rsquo; മൂര്‍ക്കേ മറുപടി നല്‍കി: &lsquo;പ്രഭാഷകന്‍ തേങ്ങുന്നതിനോ ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിനോ വേണ്ടി ഒരു നിമിഷത്തേക്കു മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിശബ്ദതയുള്ള ആ ഭാഗം മൂറിച്ചെടുക്കും. അവ ഞാന്‍ ദൂരെക്കളയുകയില്ല. ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കും. പണ്ഡിതന്റെ റ്റേയ്പ്പുകളില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് നേരത്തെ നിശബ്ദത പോലുമില്ല&rsquo; ഈ നിശബ്ദങ്ങളായ റ്റേയ്പ്പ് തുണ്ടുകളെ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ത്ത് വീട്ടില്‍കൊണ്ടുപോയി മൂര്‍ക്കേ തിരിച്ചു റ്റേയ്പ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍റിലിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. ആകെ നിശബ്ദത.
 അസിസ്റ്റന്‍ഠ് ഡ്രാമ പ്രൊഡ്യൂസര്‍ പ്രക്ഷേപണം ചെയ് വാനുള്ള ഒരു നാടകത്തിന്റെ സ്ക്രിപ്റ്റ് നോക്കി.
@@ Line 41: / Line 41: @@
 ഇങ്ങനെ പന്ത്രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്‍ നിരീശ്വരന്‍ പള്ളിക്കകത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു. മറുപടി നിശബ്ദതമാത്രം. ആ നിശബ്ദതകളെ മുറിച്ചുമാറ്റി &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നു കേള്‍പ്പിക്കാനാണ് അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഡ്യൂസര്‍ക്ക് ആഗ്രഹം. അയാള്‍ കീശയില്‍ കൈയിട്ടപ്പോള്‍ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ട ഒരു തുണ്ടു കടലാസ്. അത് ആരോ അയാളുടെ വാതിലില്‍ പതിച്ചു വെച്ചിരുന്നതാണ്. &lsquo;സെയിന്റ് ജെയിംസ് പള്ളിയില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു&rsquo; എന്ന് അതില്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിയേഴു തവണ റ്റേയ്പ്പില്‍ നിന്ന് ഈശ്വരപദം മുറിച്ചെടുത്ത മൂര്‍ക്കേയും അയാളും അവിടെ നിന്നു പോകുമ്പോള്‍ കഥ അവസാനിക്കുന്നു.
-ബോയ്ലിന്റെ ഇക്കഥയിലെ റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ യാന്ത്രിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, യന്ത്രത്തിനു ജീവനില്ല. റ്റേയ്പ്പിനു ജീവനില്ല. ജീവനില്ലാത്ത ആ സംസ്കാരത്തില്‍ അറിയാതെ കടന്നുകൂടിയ ഈശ്വരപദത്തെ മുറിച്ചു മാറ്റി അതിന്റെ നൃശംസതയും കാഠിന്യവും വര്‍ധിപ്പിക്കുകയാണ് പ്രഭാഷകന്‍. എങ്കിലും ആധ്യാത്മികത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച പ്രവണത തീരെ നശിച്ചിട്ടില്ല. മൂര്‍ക്കേ ആ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചിട്ട് നിശബ്ദതയ്ക്കു കാതുകൊടുക്കുകയാണ്. അത് പ്രയോജനരഹിതമാണെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാം. നമുക്കറിയാം. &lsquo;ഞാന്‍ മണ്ണായിത്തീരുമ്പോള്‍ ആര് എനിക്കായി കാത്തുനില്ക്കും? എന്ന നിരീശ്വരന്റ ചോദ്യത്തിന് &lsquo;ആരുമില്ല&rsquo; എന്നേ അയാള്‍ ഉത്തരം നല്‍കൂ. പക്ഷേ, &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നുറക്കെപ്പറയുന്നവരുണ്ട്. ആ ആധ്യാത്മികത്വത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്‍മാരാണ് ഇന്നത്തെ കഥാകാരന്‍മാര്‍. ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ കഥാകാരന്‍മാരെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെയാണ് പറയാനുള്ളത്. മീഗല്‍ ആസ്റ്റ്യൂറ്യാസ് (Miguel Asturias), ബോര്‍ഗസ് (Borges), കോര്‍തസാര്‍ (Cortazar), ഒക്ടേവ്യാപാസ്, ഗീമറാങ്ങ്ഷ് റോസ (Guimares Rosa), റോ ആ ബാസ്തോസ് (Roa Bastos), വാര്‍ഗാസ് യോസ (Vargas Slosa), ഫ്വേന്തസ് (Fuentes) ഇവരുടെയെല്ലാം രചനകളില്‍ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ സ്വര്‍ഗം സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള യത്നമില്ല. ആധ്യാത്മികത്വമെന്നതിന്റെ മതപരമായ അംശത്തെ ദൂരീകരിച്ചിട്ട് ആന്തരദര്‍ശനത്തിലൂടെ അവര്‍ അനുധ്യാനത്തിലെത്തുന്നു. അതിന്റെ പ്രശാന്തത അനുഭവിക്കുന്നു. അവരെപ്പോലെ അനുഗൃഹീതരല്ലല്ലോ നമ്മള്‍. അങ്ങനെയുള്ള നമ്മളെക്കൊണ്ടും അവര്‍ ആ പ്രശാന്തത അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കഥാരചനയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പറഞ്ഞത് ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ എനിക്കു താല്‍പ്പര്യമുണ്ട്.
+ബോയ്ലിന്റെ ഇക്കഥയിലെ റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ യാന്ത്രിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, യന്ത്രത്തിനു ജീവനില്ല. റ്റേയ്പ്പിനു ജീവനില്ല. ജീവനില്ലാത്ത ആ സംസ്കാരത്തില്‍ അറിയാതെ കടന്നുകൂടിയ ഈശ്വരപദത്തെ മുറിച്ചു മാറ്റി അതിന്റെ നൃശംസതയും കാഠിന്യവും വര്‍ധിപ്പിക്കുകയാണ് പ്രഭാഷകന്‍. എങ്കിലും ആധ്യാത്മികത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച പ്രവണത തീരെ നശിച്ചിട്ടില്ല. മൂര്‍ക്കേ ആ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചിട്ട് നിശബ്ദതയ്ക്കു കാതുകൊടുക്കുകയാണ്. അത് പ്രയോജനരഹിതമാണെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാം. നമുക്കറിയാം. &lsquo;ഞാന്‍ മണ്ണായിത്തീരുമ്പോള്‍ ആര് എനിക്കായി കാത്തുനില്ക്കും? എന്ന നിരീശ്വരന്റ ചോദ്യത്തിന് &lsquo;ആരുമില്ല&rsquo; എന്നേ അയാള്‍ ഉത്തരം നല്‍കൂ. പക്ഷേ, &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നുറക്കെ പറയുന്നവരുണ്ട്. ആ ആധ്യാത്മികത്വത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്‍മാരാണ് ഇന്നത്തെ കഥാകാരന്‍മാര്‍. ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ കഥാകാരന്‍മാരെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെയാണ് പറയാനുള്ളത്. മീഗല്‍ ആസ്റ്റ്യൂറ്യാസ് (Miguel Asturias), ബോര്‍ഗസ് (Borges), കോര്‍തസാര്‍ (Cortazar), ഒക്ടേവ്യാപാസ്, ഗീമറാങ്ങ്ഷ് റോസ (Guimares Rosa), റോ ആ ബാസ്തോസ് (Roa Bastos), വാര്‍ഗാസ് യോസ (Vargas Slosa), ഫ്വേന്തസ് (Fuentes) ഇവരുടെയെല്ലാം രചനകളില്‍ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ സ്വര്‍ഗം സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള യത്നമില്ല. ആധ്യാത്മികത്വമെന്നതിന്റെ മതപരമായ അംശത്തെ ദൂരീകരിച്ചിട്ട് ആന്തരദര്‍ശനത്തിലൂടെ അവര്‍ അനുധ്യാനത്തിലെത്തുന്നു. അതിന്റെ പ്രശാന്തത അനുഭവിക്കുന്നു. അവരെപ്പോലെ അനുഗൃഹീതരല്ലല്ലോ നമ്മള്‍. അങ്ങനെയുള്ള നമ്മളെക്കൊണ്ടും അവര്‍ ആ പ്രശാന്തത അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കഥാരചനയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പറഞ്ഞത് ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ എനിക്കു താല്‍പ്പര്യമുണ്ട്.
 {{MKN/ManalkattilePoomarangal}}
 {{MKN/SV}}
 {{MKN/Works}}

@@ Line 27: / Line 27: @@
 കാളകള്‍ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും വണ്ടിക്കാരന്‍ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ വാ തുറന്നിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നതും ഞാന്‍ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രധാനപ്പെട്ട പാതയില്‍നിന്നു തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന വഴികളുണ്ട്. മൃഗങ്ങള്‍ ഒരു തെറ്റും കുടാതെ, പോകേണ്ട ചെറു പാതകളിലേക്കു തിരിയും. വണ്ടി വലിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കും. വണ്ടിക്കാരന്റെ വീടെത്തുമ്പോള്‍ അവ നില്‍ക്കും. അപ്പോഴാണ് അയാള്‍ ഉറക്കത്തില്‍നിന്നു മോചനം പ്രാപിച്ച് കണ്ണുതിരുമിക്കൊണ്ട് ചാടിയിറങ്ങുന്നത്. മൃഗങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്ന യജമാനനെ ഭവനത്തിലെത്തിക്കുന്നതുപോലെ &lsquo;ദൈവികത്വമെന്ന മൃഗം&rsquo; നമ്മെ ഈ ലോകത്തിലൂടെ നയിക്കുന്നുവെന്ന് എമേഴ്സണ്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. &lsquo;Trust the divine animal who carries us through the world&rsquo; എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്യം. ഈ ഐശ്വരശക്തിയെ ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ മറന്നിട്ട് കാലമേറെയായി. അതിനു കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്. സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കുപോലും അറിയാവുന്ന അവയെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയേണ്ടതില്ല. ആ വിസ്മരിക്കലിന്റെ ഫലമായ ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളെ നമ്മള്‍ നേരിട്ടുകാണുന്നുണ്ട്. അവ ഹിംസയില്‍ മാത്രം വ്യാപൃതമായിരിക്കുന്നു. അധ്യാത്മികസ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് ഒരു കാലത്ത് ഉയര്‍ന്നുചെന്ന മനുഷ്യന്‍ ഇന്ന് അധമത്വത്തിന്റെ നരകത്തിലേക്കു താണുചെന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മെ നയിക്കുന്ന ഐശ്വരമൃഗത്തെ തേടുക മാത്രമാണ് കരണീയമെന്ന് കലാത്മകമായി നമ്മോടുപറയുന്ന &lsquo;Murke&rsquo;s Collected Silences&rsquo; എന്ന കഥ &mdash; ഹൈന്‍റിഹ് ബോയിലിന്റെ കഥ &mdash; ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഉത്കൃഷ്ടതമമായ രചനയാണ്.
-ഒരു പ്രശസ്തനായ പണ്ഡിതന്‍ കലയുടെ സ്വഭാവം എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ടു പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയത് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ അധികാരികള്‍ റ്റേയ്പ്പിലാക്കിവച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതില്‍ ഈശ്വരന്‍ എന്ന പദം ഇരുപത്തിഴേഴുതവണ വന്നിട്ടുണ്ട്. റേഡിയോയുടെ മതപരമായ നിഷ്പക്ഷതയ്ക്ക് ആ വാക്ക് അനുചിതമായിത്തീരുമെന്നതുകൊണ്ട് ഈശ്വരന്‍ എന്ന വാക്കുമാറ്റി &lsquo;നമ്മള്‍ ബഹുമാനിക്കുന്ന സമുന്നത സത്ത&rsquo; എന്ന വാക്കുകള്‍ വെക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവ പണ്ഡിതനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച് റ്റേയ്പ്പിലാക്കി മുറിച്ചുമുറിച്ച് വേണ്ടിടത്ത് യോജിപ്പിക്കേണ്ടത് റേഡിയോ സ്റ്റേഷന്‍ ജോലിക്കാരനായ മൂര്‍ക്കേയുടെ ജോലിയാണ്. മുന്‍കരുതലെന്നവിധം മുപ്പത്തഞ്ച് തവണ പണ്ഡിതന്‍ ആ വാക്കുകള്‍ പറയട്ടെയെന്ന് മൂര്‍ക്കേ തീരുമാനിച്ചു. അതനുസരിച്ച് അവര്‍ രണ്ടുപേരും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
+ഒരു പ്രശസ്തനായ പണ്ഡിതന്‍ കലയുടെ സ്വഭാവം എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ടു പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയത് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ അധികാരികള്‍ റ്റേയ്പ്പിലാക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതില്‍ ഈശ്വരന്‍ എന്ന പദം ഇരുപത്തിയേഴു തവണ വന്നിട്ടുണ്ട്. റേഡിയോയുടെ മതപരമായ നിഷ്പക്ഷതയ്ക്ക് ആ വാക്ക് അനുചിതമായി തീരുമെന്നതു കൊണ്ട് ഈശ്വരന്‍ എന്ന വാക്കു മാറ്റി &lsquo;നമ്മള്‍ ബഹുമാനിക്കുന്ന സമുന്നത സത്ത&rsquo; എന്ന വാക്കുകള്‍ വെക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവ പണ്ഡിതനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച് റ്റേയ്പ്പിലാക്കി മുറിച്ചു മുറിച്ച് വേണ്ടിടത്ത് യോജിപ്പിക്കേണ്ടത് റേഡിയോ സ്റ്റേഷന്‍ ജോലിക്കാരനായ മൂര്‍ക്കേയുടെ ജോലിയാണ്. മുന്‍കരുതലെന്നവിധം മുപ്പത്തഞ്ച് തവണ പണ്ഡിതന്‍ ആ വാക്കുകള്‍ പറയട്ടെയെന്ന് മൂര്‍ക്കേ തീരുമാനിച്ചു. അതനുസരിച്ച് അവര്‍ രണ്ടുപേരും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
-ഒരു ദിവസം ഒരു മണബിസ്ക്കറ്റ് ടിന്‍ മൂര്‍ക്കേയുടെ ഡെസ്കില്‍നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ട് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ ഡയറക്ടര്‍ ചോദിച്ചു: &lsquo;എന്താണ് ഈ തുണ്ടുകള്‍?&rsquo; മൂര്‍ക്കേ മറുപടി നല്‍കി: &lsquo;പ്രഭാഷകന്‍ തേങ്ങുന്നതിനോ ശ്വാസമെടുക്കുക്കതിനോവേണ്ടി ഒരു നിമിഷത്തേക്കു മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിശബ്ദതയുള്ള ആ ഭാഗം മൂറിച്ചെടുക്കും. അവ ഞാന്‍ ദൂരെക്കളയുകയില്ല. ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കും. പണ്ഡിതന്റെ റ്റേയ്പ്പുകളില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് നേരത്തെ നിശബ്ദതപോലുമില്ല&rsquo; ഈ നിശബ്ദങ്ങളായ റ്റേയ്പ്പ് തുണ്ടുകളെ ഒരുമിച്ചുചേര്‍ത്ത് വീട്ടില്‍കൊണ്ടുപോയി മൂര്‍ക്കേ തിരിച്ചു റ്റേയ്പ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍റിലിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. ആകെ നിശബ്ദത.
+ഒരു ദിവസം ഒരു മണബിസ്ക്കറ്റ് ടിന്‍ മൂര്‍ക്കേയുടെ ഡെസ്കില്‍നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ട് റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ ഡയറക്ടര്‍ ചോദിച്ചു: &lsquo;എന്താണ് ഈ തുണ്ടുകള്‍?&rsquo; മൂര്‍ക്കേ മറുപടി നല്‍കി: &lsquo;പ്രഭാഷകന്‍ തേങ്ങുന്നതിനോ ശ്വാസമെടുക്കുക്കതിനോവേണ്ടി ഒരു നിമിഷത്തേക്കു മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിശബ്ദതയുള്ള ആ ഭാഗം മൂറിച്ചെടുക്കും. അവ ഞാന്‍ ദൂരെക്കളയുകയില്ല. ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കും. പണ്ഡിതന്റെ റ്റേയ്പ്പുകളില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് നേരത്തെ നിശബ്ദതപോലുമില്ല&rsquo; ഈ നിശബ്ദങ്ങളായ റ്റേയ്പ്പ് തുണ്ടുകളെ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ത്ത് വീട്ടില്‍കൊണ്ടുപോയി മൂര്‍ക്കേ തിരിച്ചു റ്റേയ്പ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍റിലിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. ആകെ നിശബ്ദത.
 അസിസ്റ്റന്‍ഠ് ഡ്രാമ പ്രൊഡ്യൂസര്‍ പ്രക്ഷേപണം ചെയ് വാനുള്ള ഒരു നാടകത്തിന്റെ സ്ക്രിപ്റ്റ് നോക്കി.
@@ Line 39: / Line 39: @@
 ;നിരീശ്വരന്‍: (കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തില്‍) ഞാന്‍ മണ്ണായിത്തീരുമ്പോള്‍ ആര് എനിക്കായി കാത്തുനില്‍ക്കും? (നിശബ്ദത)
-ഇങ്ങനെ പന്ത്രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്‍ നിരീശ്വരന്‍ പള്ളിക്കകത്തുനോക്കി ചോദിച്ചു. മറുപടി നിശബ്ദതമാത്രം. ആ നിശബ്ദതകളെ മുറിച്ചുമാറ്റി &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നു കേള്‍പ്പിക്കാനാണ് അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഡ്യൂസര്‍ക്ക് ആഗ്രഹം. അയാള്‍ കീശയില്‍ കൈയിട്ടപ്പോള്‍ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ട ഒരു തുണ്ടു കടലാസ്. അത് ആരോ അയാളുടെ വാതിലില്‍ പതിച്ചുവെച്ചിരുന്നതാണ്. &lsquo;സെയിന്റ് ജെയിംസ് പള്ളിയില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു&rsquo; എന്ന് അതില്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിഴേഴുതവണ റ്റേയ്പ്പില്‍ നിന്ന് ഈശ്വരപദം മുറിച്ചെടുത്ത മൂര്‍ക്കേയും അയാളും അവിടെനിന്നു പോകുമ്പോള്‍ കഥ അവസാനിക്കുന്നു.
+ഇങ്ങനെ പന്ത്രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്‍ നിരീശ്വരന്‍ പള്ളിക്കകത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു. മറുപടി നിശബ്ദതമാത്രം. ആ നിശബ്ദതകളെ മുറിച്ചുമാറ്റി &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നു കേള്‍പ്പിക്കാനാണ് അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഡ്യൂസര്‍ക്ക് ആഗ്രഹം. അയാള്‍ കീശയില്‍ കൈയിട്ടപ്പോള്‍ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ട ഒരു തുണ്ടു കടലാസ്. അത് ആരോ അയാളുടെ വാതിലില്‍ പതിച്ചു വെച്ചിരുന്നതാണ്. &lsquo;സെയിന്റ് ജെയിംസ് പള്ളിയില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു&rsquo; എന്ന് അതില്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിയേഴു തവണ റ്റേയ്പ്പില്‍ നിന്ന് ഈശ്വരപദം മുറിച്ചെടുത്ത മൂര്‍ക്കേയും അയാളും അവിടെ നിന്നു പോകുമ്പോള്‍ കഥ അവസാനിക്കുന്നു.
-ബോയ്ലിന്റെ ഇക്കഥയിലെ റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ യാന്ത്രിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, യന്ത്രത്തിനു ജീവനില്ല. റ്റേയ്പ്പിനു ജീവനില്ല. ജീവനില്ലാത്ത ആ സംസ്കാരത്തില്‍ അറിയാതെ കടന്നുകൂടിയ ഈശ്വരപദത്തെ മുറിച്ചുമാറ്റി അതിന്റെ നൃശംസതയും കാഠിന്യവും വര്‍ധിപ്പിക്കുകയാണ് പ്രഭാഷകന്‍. എങ്കിലും ആധ്യാത്മികത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച പ്രവണത തീരെ നശിച്ചിട്ടില്ല. മൂര്‍ക്കേ ആ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചിട്ട് നിശബ്ദതയ്ക്കു കാതുകൊടുക്കുകയാണ്. അത് പ്രയോജനരഹിതമാണെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാം. നമുക്കറിയാം. &lsquo;ഞാന്‍ മണ്ണായിത്തീരുമ്പോള്‍ ആര് എനിക്കായി കാത്തുനില്ക്കും? എന്ന നിരീശ്വരന്റ ചോദ്യത്തിന് &lsquo;ആരുമില്ല&rsquo; എന്നേ അയാള്‍ ഉത്തരം നല്‍കൂ. പക്ഷേ, &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നുറക്കെപ്പറയുന്നവരുണ്ട്. ആ ആധ്യാത്മികത്വത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്‍മാരാണ് ഇന്നത്തെ കഥാകാരന്‍മാര്‍. ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ കഥാകാരന്‍മാരെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെയാണ് പറയാനുള്ളത്. മീഗല്‍ ആസ്റ്റ്യൂറ്യാസ് (Miguel Asturias) ബോര്‍ഗസ് (Borges) കോര്‍തസാര്‍ (Cortazar)ഒക്ടേവ്യാപാസ്, ഗീമറാങ്ങ്ഷ് റോസ (Guimares Rosa) റോ ആ ബാസ്തോസ് (Roa Bastos) വാര്‍ഗാസ് യോസ (Vargas Slosa) ഫ്വേന്തസ് (Fuentes) ഇവരുടെയെല്ലാം രചനകളില്‍ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ സ്വര്‍ഗം സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള യത്നമില്ല. ആധ്യാത്മികത്വമെന്നതിന്റെ മതപരമായ അംശത്തെ ദൂരീകരിച്ചിട്ട് ആന്തരദര്‍ശനത്തിലൂടെ അവര്‍ അനുധ്യാനത്തിലെത്തുന്നു. അതിന്റെ പ്രശാന്തത അനുഭവിക്കുന്നു. അവരെപ്പോലെ അനുഗൃഹീതരല്ലല്ലോ നമ്മള്‍. അങ്ങനെയുള്ള നമ്മളെക്കൊണ്ടും അവര്‍ ആ പ്രശാന്തത അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കഥാരചനയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പറഞ്ഞത് ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ എനിക്കു താല്‍പ്പര്യമുണ്ട്.
+ബോയ്ലിന്റെ ഇക്കഥയിലെ റേഡിയോ സ്റ്റേയ്ഷന്‍ യാന്ത്രിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, യന്ത്രത്തിനു ജീവനില്ല. റ്റേയ്പ്പിനു ജീവനില്ല. ജീവനില്ലാത്ത ആ സംസ്കാരത്തില്‍ അറിയാതെ കടന്നുകൂടിയ ഈശ്വരപദത്തെ മുറിച്ചു മാറ്റി അതിന്റെ നൃശംസതയും കാഠിന്യവും വര്‍ധിപ്പിക്കുകയാണ് പ്രഭാഷകന്‍. എങ്കിലും ആധ്യാത്മികത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച പ്രവണത തീരെ നശിച്ചിട്ടില്ല. മൂര്‍ക്കേ ആ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചിട്ട് നിശബ്ദതയ്ക്കു കാതുകൊടുക്കുകയാണ്. അത് പ്രയോജനരഹിതമാണെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാം. നമുക്കറിയാം. &lsquo;ഞാന്‍ മണ്ണായിത്തീരുമ്പോള്‍ ആര് എനിക്കായി കാത്തുനില്ക്കും? എന്ന നിരീശ്വരന്റ ചോദ്യത്തിന് &lsquo;ആരുമില്ല&rsquo; എന്നേ അയാള്‍ ഉത്തരം നല്‍കൂ. പക്ഷേ, &lsquo;ഈശ്വരന്‍&rsquo; എന്നുറക്കെപ്പറയുന്നവരുണ്ട്. ആ ആധ്യാത്മികത്വത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്‍മാരാണ് ഇന്നത്തെ കഥാകാരന്‍മാര്‍. ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ കഥാകാരന്‍മാരെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെയാണ് പറയാനുള്ളത്. മീഗല്‍ ആസ്റ്റ്യൂറ്യാസ് (Miguel Asturias), ബോര്‍ഗസ് (Borges), കോര്‍തസാര്‍ (Cortazar), ഒക്ടേവ്യാപാസ്, ഗീമറാങ്ങ്ഷ് റോസ (Guimares Rosa), റോ ആ ബാസ്തോസ് (Roa Bastos), വാര്‍ഗാസ് യോസ (Vargas Slosa), ഫ്വേന്തസ് (Fuentes) ഇവരുടെയെല്ലാം രചനകളില്‍ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ സ്വര്‍ഗം സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള യത്നമില്ല. ആധ്യാത്മികത്വമെന്നതിന്റെ മതപരമായ അംശത്തെ ദൂരീകരിച്ചിട്ട് ആന്തരദര്‍ശനത്തിലൂടെ അവര്‍ അനുധ്യാനത്തിലെത്തുന്നു. അതിന്റെ പ്രശാന്തത അനുഭവിക്കുന്നു. അവരെപ്പോലെ അനുഗൃഹീതരല്ലല്ലോ നമ്മള്‍. അങ്ങനെയുള്ള നമ്മളെക്കൊണ്ടും അവര്‍ ആ പ്രശാന്തത അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കഥാരചനയുടെ മഹനീയമായ കാലയളവിലാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പറഞ്ഞത് ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ എനിക്കു താല്‍പ്പര്യമുണ്ട്.
 {{MKN/ManalkattilePoomarangal}}
 {{MKN/SV}}
 {{MKN/Works}}