ഐതിഹ്യമാല-102 - Revision history

Rahul.ts at 11:14, 2 September 2017

2017-09-02T11:14:38Z

Rahul.ts at 10:51, 2 September 2017

2017-09-02T10:51:51Z

Rahul.ts at 08:01, 2 September 2017

2017-09-02T08:01:12Z

Rahul.ts at 07:20, 15 August 2017

2017-08-15T07:20:03Z

Rahul.ts at 07:19, 15 August 2017

2017-08-15T07:19:31Z

Rahul.ts at 07:12, 15 August 2017

2017-08-15T07:12:38Z

Rahul.ts at 06:53, 15 August 2017

2017-08-15T06:53:09Z

Show changes

Rahul.ts at 06:45, 15 August 2017

2017-08-15T06:45:40Z

Rahul.ts at 06:44, 15 August 2017

2017-08-15T06:44:48Z

Show changes

Rahul.ts at 14:04, 14 August 2017

2017-08-14T14:04:41Z

Show changes

@@ Line 1: / Line 1: @@
 __NOTITLE____NOTOC__&larr;  [[കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണി]]
 {{SFN/Aim}}{{SFN/AimBox}}{{DISPLAYTITLE:വെള്ളാടു നമ്പൂരി}}
-{{Dropinitial|ഇ|font-size=3.5em|margin-bottom=-.5em}}പ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
+{{Dropinitial|ഇ|font-size=4.3em|margin-bottom=-.5em}}പ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
 ആ രണ്ടില്ലക്കാരും കൊല്ലം തൊള്ളായിരാമാണ്ടിടയ്ക്കു് എന്തോ ചില കാരണങ്ങളാൽ ആ സ്ഥലങ്ങൾ വിട്ടു തിരുവിതാംകൂറിൽ വന്നു വൈക്കത്തും ചേർത്തലത്താലൂക്കിൽ &ldquo;മരുത്തോർവട്ടം&rdquo; എന്ന ദേശത്തും താമസമുറപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ആ രണ്ടില്ലക്കാരും അവരുടെ ഇല്ലപ്പേരും പേരും മാറ്റി വെള്ളൊടു നമ്പൂരി എന്നാക്കി. അതിപ്പോൾ അങ്ങനെതന്നെ ഇരിക്കുന്നു.

@@ Line 1: / Line 1: @@
 __NOTITLE____NOTOC__&larr;  [[കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണി]]
 {{SFN/Aim}}{{SFN/AimBox}}{{DISPLAYTITLE:വെള്ളാടു നമ്പൂരി}}
-ഇപ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
+{{Dropinitial|ഇ|font-size=3.5em|margin-bottom=-.5em}}പ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
 ആ രണ്ടില്ലക്കാരും കൊല്ലം തൊള്ളായിരാമാണ്ടിടയ്ക്കു് എന്തോ ചില കാരണങ്ങളാൽ ആ സ്ഥലങ്ങൾ വിട്ടു തിരുവിതാംകൂറിൽ വന്നു വൈക്കത്തും ചേർത്തലത്താലൂക്കിൽ &ldquo;മരുത്തോർവട്ടം&rdquo; എന്ന ദേശത്തും താമസമുറപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ആ രണ്ടില്ലക്കാരും അവരുടെ ഇല്ലപ്പേരും പേരും മാറ്റി വെള്ളൊടു നമ്പൂരി എന്നാക്കി. അതിപ്പോൾ അങ്ങനെതന്നെ ഇരിക്കുന്നു.

@@ Line 1: / Line 1: @@
 __NOTITLE____NOTOC__&larr;  [[കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണി]]
-{{SFN/Aim}}{{SFN/AimBox}}
+{{SFN/Aim}}{{SFN/AimBox}}{{DISPLAYTITLE:വെള്ളാടു നമ്പൂരി}}
 ഇപ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.

@@ Line 9: / Line 9: @@
 വൈക്കത്തു് പെരും തൃക്കോവിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്സവത്തിനു് പതിമൂന്നഹസ്സും വൃശ്ചികമാസത്തിൽ കറുത്ത അഷ്ടമിയുടെ പിറ്റേ ദിവസം ആറാട്ടാകുവാൻ തക്കവണ്ണം കൊടിയേറുകയുമാണല്ലോ പതിവു്. ഒരു കൊല്ലം വൃശ്ചികമാസത്തിൽ ഉത്സവത്തിന്റെ ആറാട്ടുന്നാൾ ഒരു വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ വൈക്കത്തു താമസിച്ചിരുന്ന വെള്ളോടു നമ്പൂരിയുടെ അടുക്കൽച്ചെന്നു് &ldquo;ഇവിടെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്സവസദ്യ പത്തുപന്ത്രണ്ടു ദിവസം പതിവായിട്ടു് ഉണ്ണുകകൊണ്ടു് എനിക്കു കടവയറ്റിൽ നല്ല സുഖമില്ലാതെയിരിക്കുന്നു; അതിനെന്താണു് ചെയ്യേണ്ടതു്?&rdquo; എന്നു ചോദിച്ചു. അതു കേട്ടിട്ടു് നമ്പൂരി &ldquo;അതു സാരമില്ല; ഞാനൊരു മുക്കുടിയുണ്ടാക്കിത്തരാം. അതു സേവിച്ചാൽ സുഖമാവും&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ &ldquo;എന്നാൽ മുക്കുടിയുണ്ടാക്കിത്തരണമെന്നില്ല; മുക്കുടിക്കുള്ള മരുന്നുകൾ അരച്ചുരുട്ടി പെരുംതൃക്കോവിൽ ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ വെച്ചുകൊടുത്താൽ മതി. ശാന്തിക്കാരെടുത്തു മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി എനിക്കു തന്നുകൊള്ളും. ശാന്തിക്കാരൊക്കെ എനിക്കു പരിചയമുള്ളവരാണു്; അവരോടു ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊള്ളാം. എന്റെ സ്ഥിരതാമസം ഇപ്പോൾ അമ്പലത്തിൽത്തന്നെയാണു്&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ നമ്പൂരി &ldquo;എന്നാൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ; നാളെ കാലത്തെ ഞാൻ അരച്ചുരുട്ടി കൊണ്ടുപോയി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ വെച്ചേക്കാം&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ ആ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ അവിടെനിന്നു മറയുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ വെള്ളൊടു നമ്പൂരി &ldquo;ഇതു കേവലം ബ്രാഹ്മണനാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ആരെങ്കിലുമാകട്ടെ, പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തേക്കാം&rdquo; എന്നു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ചു് ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
-[[File:chap102pge912.png|right|500px]]
+[[File:chap102pge912.png|left|500px]]
 അന്നു രാത്രി വടക്കുംകൂർ രാജാവിനും ക്ഷേത്രത്തിലെ തന്ത്രിക്കും ഊരാളന്മാർക്കും ശാന്തിക്കാർക്കും ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായി. ഒരു ദിവ്യൻ അടുക്കൽ വന്നു്, &ldquo;നാളെക്കാലത്തു വെള്ളൊടു നമ്പൂരി ചില മരുന്നുകൾ അരച്ചുരുട്ടി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ കൊണ്ടുവന്നു വയ്ക്കും. അതെടുത്തു കലക്കി മുക്കുടിയാക്കി ദേവനു നിവേദിക്കണം&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു എന്നായിരിന്നു സ്വപ്നം. അതു രാജാവു മുതൽ ക്ഷേത്രസംബന്ധികൾ വരെ എല്ലാവർക്കും ഒരേ വിധത്തിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരും ഈ സ്വപ്നവർത്തമാനം രാജ സന്നിധിയിൽ അറിയിച്ചു. ഇവർ അറിയിച്ചതുപോലെ രാജാവും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നതിനാൽ രാജാവു് ഒരു പ്രശ്നക്കാരനെ വരുത്തി പ്രശ്നം വെപ്പിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഇതു പെരുംതൃക്കോവിലപ്പന്റെ കല്പനയാണെന്നും അതിനാൽ മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി നിവേദിക്കേണ്ടതു് അത്യാവശ്യമാണെന്നും അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ദേവകോപമുണ്ടാകുമെന്നും പ്രശ്നകാരൻ വിധിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വെള്ളൊടു നമ്പൂരി മരുന്നുകളരച്ചുരുട്ടി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ കൊണ്ടുവെന്നു വെയ്ക്കുകയും ശാന്തിക്കാരൻ അതെടുത്തു് മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി പന്തീരടിപ്പൂജയ്ക്കു ദേവനു നിവേദിക്കുകയും ചെയ്തു.

@@ Line 4: / Line 4: @@
 ഇപ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
 ആ രണ്ടില്ലക്കാരും കൊല്ലം തൊള്ളായിരാമാണ്ടിടയ്ക്കു് എന്തോ ചില കാരണങ്ങളാൽ ആ സ്ഥലങ്ങൾ വിട്ടു തിരുവിതാംകൂറിൽ വന്നു വൈക്കത്തും ചേർത്തലത്താലൂക്കിൽ &ldquo;മരുത്തോർവട്ടം&rdquo; എന്ന ദേശത്തും താമസമുറപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ആ രണ്ടില്ലക്കാരും അവരുടെ ഇല്ലപ്പേരും പേരും മാറ്റി വെള്ളൊടു നമ്പൂരി എന്നാക്കി. അതിപ്പോൾ അങ്ങനെതന്നെ ഇരിക്കുന്നു.
 വൈക്കത്തു് പെരും തൃക്കോവിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്സവത്തിനു് പതിമൂന്നഹസ്സും വൃശ്ചികമാസത്തിൽ കറുത്ത അഷ്ടമിയുടെ പിറ്റേ ദിവസം ആറാട്ടാകുവാൻ തക്കവണ്ണം കൊടിയേറുകയുമാണല്ലോ പതിവു്. ഒരു കൊല്ലം വൃശ്ചികമാസത്തിൽ ഉത്സവത്തിന്റെ ആറാട്ടുന്നാൾ ഒരു വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ വൈക്കത്തു താമസിച്ചിരുന്ന വെള്ളോടു നമ്പൂരിയുടെ അടുക്കൽച്ചെന്നു് &ldquo;ഇവിടെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്സവസദ്യ പത്തുപന്ത്രണ്ടു ദിവസം പതിവായിട്ടു് ഉണ്ണുകകൊണ്ടു് എനിക്കു കടവയറ്റിൽ നല്ല സുഖമില്ലാതെയിരിക്കുന്നു; അതിനെന്താണു് ചെയ്യേണ്ടതു്?&rdquo; എന്നു ചോദിച്ചു. അതു കേട്ടിട്ടു് നമ്പൂരി &ldquo;അതു സാരമില്ല; ഞാനൊരു മുക്കുടിയുണ്ടാക്കിത്തരാം. അതു സേവിച്ചാൽ സുഖമാവും&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ &ldquo;എന്നാൽ മുക്കുടിയുണ്ടാക്കിത്തരണമെന്നില്ല; മുക്കുടിക്കുള്ള മരുന്നുകൾ അരച്ചുരുട്ടി പെരുംതൃക്കോവിൽ ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ വെച്ചുകൊടുത്താൽ മതി. ശാന്തിക്കാരെടുത്തു മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി എനിക്കു തന്നുകൊള്ളും. ശാന്തിക്കാരൊക്കെ എനിക്കു പരിചയമുള്ളവരാണു്; അവരോടു ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊള്ളാം. എന്റെ സ്ഥിരതാമസം ഇപ്പോൾ അമ്പലത്തിൽത്തന്നെയാണു്&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ നമ്പൂരി &ldquo;എന്നാൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ; നാളെ കാലത്തെ ഞാൻ അരച്ചുരുട്ടി കൊണ്ടുപോയി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ വെച്ചേക്കാം&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ ആ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ അവിടെനിന്നു മറയുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ വെള്ളൊടു നമ്പൂരി &ldquo;ഇതു കേവലം ബ്രാഹ്മണനാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ആരെങ്കിലുമാകട്ടെ, പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തേക്കാം&rdquo; എന്നു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ചു് ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
 അന്നു രാത്രി വടക്കുംകൂർ രാജാവിനും ക്ഷേത്രത്തിലെ തന്ത്രിക്കും ഊരാളന്മാർക്കും ശാന്തിക്കാർക്കും ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായി. ഒരു ദിവ്യൻ അടുക്കൽ വന്നു്, &ldquo;നാളെക്കാലത്തു വെള്ളൊടു നമ്പൂരി ചില മരുന്നുകൾ അരച്ചുരുട്ടി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ കൊണ്ടുവന്നു വയ്ക്കും. അതെടുത്തു കലക്കി മുക്കുടിയാക്കി ദേവനു നിവേദിക്കണം&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു എന്നായിരിന്നു സ്വപ്നം. അതു രാജാവു മുതൽ ക്ഷേത്രസംബന്ധികൾ വരെ എല്ലാവർക്കും ഒരേ വിധത്തിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരും ഈ സ്വപ്നവർത്തമാനം രാജ സന്നിധിയിൽ അറിയിച്ചു. ഇവർ അറിയിച്ചതുപോലെ രാജാവും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നതിനാൽ രാജാവു് ഒരു പ്രശ്നക്കാരനെ വരുത്തി പ്രശ്നം വെപ്പിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഇതു പെരുംതൃക്കോവിലപ്പന്റെ കല്പനയാണെന്നും അതിനാൽ മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി നിവേദിക്കേണ്ടതു് അത്യാവശ്യമാണെന്നും അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ദേവകോപമുണ്ടാകുമെന്നും പ്രശ്നകാരൻ വിധിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വെള്ളൊടു നമ്പൂരി മരുന്നുകളരച്ചുരുട്ടി ശ്രീകോവിലിന്റെ പടിയിന്മേൽ കൊണ്ടുവെന്നു വെയ്ക്കുകയും ശാന്തിക്കാരൻ അതെടുത്തു് മുക്കുടിയുണ്ടാക്കി പന്തീരടിപ്പൂജയ്ക്കു ദേവനു നിവേദിക്കുകയും ചെയ്തു.

@@ Line 3: / Line 3: @@
 ==വെള്ളാടു നമ്പൂരി==
-ഇപ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ടവൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
+ഇപ്പോൾ പുലാമന്തോൾ മൂസ്സു്, കുട്ടഞ്ചേരി മൂസ്സു്, ആലത്തൂർ നമ്പി, പഴനെല്ലിപ്പുറത്തു (തൃശ്ശിവപേരൂർ) തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, എളേടത്തു തൈയ്ക്കാട്ടു മൂസ്സു്, വെള്ളൊടുനമ്പൂരി, ചീരട്ടമൺ മൂസ്സു്, വയസ്ക്കര മൂസ്സു് ഇങ്ങനെ എട്ടില്ലക്കാർ മാത്രമാണു് അഷ്ട&shy;വൈദ്യന്മാർ. ഒരു കാലത്തു് ശാഖോപശാഖകളായി വർദ്ധിച്ചു് അവർ പതിനെട്ടില്ലങ്ങളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തു വെള്ളോടു നമ്പൂരിയും രണ്ടില്ലങ്ങളായിട്ടാണു് താമസിച്ചിരുന്നതു്. അവയിൽ ഒന്നു് കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തു ചാലക്കുടിയിലും മറ്റൊന്നു് എളങ്കുന്നപ്പുഴ എന്ന ദേശത്തുമായിരുന്നു. ചാലക്കുടിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;ഉഭയൂർ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നും എളങ്കുന്നപ്പുഴെ താമസിച്ചിരുന്നവരെ &ldquo;അടിയാക്കൽ മൂസ്സു്&rdquo; എന്നുമാണു് പറഞ്ഞുവന്നിരുന്നതു്.
 [[File:chap102pge912.png|right|500px]]

@@ Line 33: / Line 33: @@
 ആദ്യകാലത്തു പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടും വിശ്വാസത്തോടു കൂടിയിരുന്ന ആ ഇല്ലക്കാർ തമ്മിൽ ഇടക്കാലത്തു പിണങ്ങാനിടയായെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അവർ വളരെ വേഴ്ചയോടും ചാർച്ചയോടും ഐക്യമത്യത്തോടും കൂടിയാണിരിക്കുന്നതു്.
-വെള്ളൊടുനമ്പൂരിമാർ പണ്ടു ചികിത്സാവി‌ഷയത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധന്മാരും സമർത്ഥന്മാ\-രുമായിരുന്നു. അവർ ചെയ്തിട്ടുള്ള അത്ഭുത കർമ്മങ്ങളെല്ലാം വിവരിക്കുന്ന കാര്യം അസാധ്യമാകയാൽ ചിലതുമാത്രം താഴെ പറഞ്ഞുകൊള്ളുന്നു.
+വെള്ളൊടുനമ്പൂരിമാർ പണ്ടു ചികിത്സാവി‌ഷയത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധന്മാരും സമർത്ഥന്മാരുമായിരുന്നു. അവർ ചെയ്തിട്ടുള്ള അത്ഭുത കർമ്മങ്ങളെല്ലാം വിവരിക്കുന്ന കാര്യം അസാധ്യമാകയാൽ ചിലതുമാത്രം താഴെ പറഞ്ഞുകൊള്ളുന്നു.
 ഒരിക്കൽ വെള്ളൊടില്ലത്തു് ആലത്തൂർ നമ്പിയുടെ ഭാഗിനേയനായിട്ടു് ഒരു നമ്പൂരിയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രജ്ഞാനംകൊണ്ടും ബുദ്ധി കൊണ്ടും യുക്തികൊണ്ടും കൈപ്പുണ്യംകൊണ്ടും നൈപുണ്യംകൊണ്ടും മറ്റും ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ വിശ്വവിശ്രുതനായിത്തീർന്നു. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം എന്തിനോ നമ്പിയുടെ ഇല്ലത്തു പോയിരുന്നു. അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതുലന്മാരായ നമ്പിമാരാരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചില രോഗികളെ കാണിക്കാനായി ആളുകൾ വന്നു് എല്ലാവരേയും ഓരോ ദൂര സ്ഥലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയിരിക്കയായിരുന്നു. അക്കാലത്തു് ഈ നമ്പൂരിയുടെ മാതുലപത്നിയായ ഒരന്തർജ്ജനം അവിടെ കുഷ്ഠരോഗബാധിതയായി വളരെ കഷ്ടസ്ഥിതിയിൽ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നമ്പൂരി ചെന്നു് ആ അന്തർജ്ജനത്തെ കണ്ട സമയം അന്തർജ്ജനം ``എന്റെ ഉണ്ണീ! ഞാനീ സ്ഥിതിയിലായിത്തീർന്നു. പാപശക്തികൊണ്ടായിരിക്കും. നിന്റെ അമ്മാവന്മാരെല്ലാം അനേകചികിത്സകൾ ചെയ്തുനോക്കീട്ടും ഒരു ഫലവുമുണ്ടായില്ല. ചികിത്സകൾ ചെയ്യുമ്പോൾ രോഗങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്. അതിനാൽ അവരെല്ലാവരും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇനി ഇങ്ങനെ കിടന്നു കഷ്ടപ്പെടാതെ വേഗത്തിൽ മരിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നു മാത്രമേ എനിക്കാഗ്രഹമുള്ളൂ. അമ്മാവന്മാരെല്ലാവരും ചികിത്സിച്ചിട്ടു ഭേദമാകാത്ത ഈ ദീനം ഉണ്ണി ചികിത്സിച്ചാലും ഭേദമാവുകയില്ലായിരിക്കുമല്ലോ" എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ നമ്പൂരി, ``അങ്ങനെ തീർച്ചയാക്കേണ്ടാ. ഈ ദീനം ഞാൻ ചികിത്സിച്ചിട്ടു ഭേദമാകണമെന്നു ഈശ്വരൻ നിശ്ചയിച്ചിക്കുന്ന തെങ്കിൽ ഭേദമാകാതെ കഴികയില്ലലോ" എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ അന്തർജ്ജനം ``എന്നാൽ എന്റെ ഉണ്ണീ! നീ വല്ലതും ചെയ്തു നോക്കണം. എന്റെ ഈ ദീനം ഭേദമാവുകയാണെങ്കിൽ അതു നിനക്കു ശ്രേയസ്സിനും യശസ്സിനും കാരണമായിത്തീരും. വലിയ പുണ്യവുമായിരിക്കും" എന്നു പറഞ്ഞു. അതുകേട്ടപ്പോൾ നമ്പൂരി ``അമ്മായി തേച്ചുകുളിക്കാറുണ്ടോ?" എന്നു ചോദിച്ചു. അതിനു മറുപടിയായി അന്തർജ്ജനം ``ശിവ! ശിവ! തേച്ചുകുളിയോ? എനിക്കു കുളി തന്നെ ഇല്ലാതായിട്ടു വളരെ നാളായി. മേലെങ്ങും തൊലിയില്ല. സർവ്വത്ര വ്രണമാണു്. എനിക്കു് എണീക്കാനും വയ്യ. പിന്നെ തേച്ചുകുളിക്കുന്നതെങ്ങനെയാണു്?" എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ നമ്പൂരി ``അമ്മായിയെ ഇന്നു ഞാനൊന്നു തേച്ചുകുളിപ്പിക്കാം. തേച്ചു കുളിച്ചാൽത്തന്നെ ഈ ദീനം ദേദമാകും" എന്നു പറഞ്ഞു് അവിടെനിന്നു് ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്തോ ചില കാട്ടുചെടികളുടെ ഇലകൾ കുറെ പറിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു് ഇടിച്ചു പിഴിഞ്ഞു് നീരെടുത്തു് അതിൽ എണ്ണയും നെയ്യും ആവണക്കെണ്ണയും ചേർത്തു് ഒരു കുഴമ്പു കാച്ചിയരിച്ചു വെച്ചു. പിന്നെ നമ്പൂരി ഒരു വലിയ ചെമ്പു പിടിച്ചെടുത്തടുപ്പത്തു വെച്ചു് അതിൽ നിറച്ചു വെള്ളമൊഴിച്ചു തിളപ്പിക്കുന്നതിനു് അവിടെ ശേ‌ഷമുണ്ടായിരുന്ന അന്തർജ്ജനങ്ങളോടു പറഞ്ഞു. അവർ അപ്രകാരം ചെയ്തു. അതിനിടയ്ക്കു നമ്പൂരി പിന്നെയും ഇറങ്ങിപ്പോയി ചില ഇലകൾ പറിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു് ചതച്ചു് ആ വെള്ളത്തിലുമിട്ടു. വെള്ളം നല്ലപോലെ തിളച്ചപ്പോൾ നമ്പൂരി പെട്ടെന്നു ചെന്നു രോഗിണിയായ അന്തർജ്ജനത്തെ എടുത്തു കൊണ്ടുചെന്ന ആ തിളച്ചുകിടന്നിരുന്ന വെള്ളത്തിലിട്ടു. ഇതു കണ്ടു ശേ‌ഷമുള്ള അന്തർജ്ജനങ്ങളും മറ്റും ``അയ്യോ! ഇതെന്തൊരക്രമമാണു്" എന്നു പറഞ്ഞു് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. നമ്പൂരി അതൊന്നും വകവെച്ചില്ല. സ്വല്പം സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന അന്തർജ്ജനത്തെ വലിച്ചെടുത്തു നിലത്തിട്ടു. അപ്പോൾ ആ അന്തർജ്ജനത്തിനു ബോധമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ മരിച്ചുപോയി എന്നു നിശ്ചയിച്ചു മറ്റുള്ള അന്തർജ്ജനങ്ങളും മറ്റും പൂർവ്വാധികം ദുഃഖിച്ചു കരഞ്ഞു. ഏകദേശം മൂന്നേമുക്കാൽ നാഴിക കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രോഗിണിയായ അന്തർജ്ജനത്തിനു ബോധം വീഴുകയും അവർ എണീറ്റിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ അവിടെ എല്ലാവർക്കും സമാധാനവും സന്തോ‌ഷവുമായി. ഉടനെ നമ്പുരി താൻ മുമ്പേ കാച്ചിവെച്ച കുഴമ്പെടുത്തു കൊടുത്തിട്ടു്, ഈ അന്തർജ്ജനത്തിന്റെ തലയിൽ എണ്ണയും മേലൊക്കെ ഈ കുഴമ്പും തേപ്പിച്ചു്, ചെമ്പിൽ കിടക്കുന്ന വെള്ളമെടുത്തു് ചൂടു പാകമാക്കി കുളിപ്പിക്കാൻ അവിടെ വേറെ ഉണ്ടായിരുന്ന അന്തർജ്ജനങ്ങളോടു പറയുകയും അവർ കുളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തേച്ചുകുളി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കുണ്ടു് അന്തർജ്ജനത്തിന്റെ ദേഹത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വ്രണങ്ങളൊന്നും കാണാനില്ലാതെയായി. അന്തർജ്ജനം എണീറ്റു നടന്നു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ കുഴമ്പു തേപ്പിച്ചു് അന്തർജ്ജനത്തെ മൂന്നു ദിവസം കുളിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അവർ പൂർണ്ണസുഖത്തെ പ്രാപിച്ചു. അവരെക്കണ്ടാൽ അവർക്കു ഇങ്ങനെയൊരു ദീനമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നുകപോലുമില്ലാതെയായി. നാലാം ദിവസം നമ്പൂരി സ്വദേശത്തേയ്ക്കു മടങ്ങിപ്പോരികയും ചെയ്തു.