Vidhya at 06:03, 6 July 2014

2014-07-06T06:03:53Z

Cvr at 15:13, 1 June 2014

2014-06-01T15:13:32Z

Show changes

Cvr: Created page with "{{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasamBox}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}}"

2014-06-01T15:10:52Z

Created page with "{{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasamBox}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}}"

New page

@@ Line 13: / Line 13: @@
 വായ് തുറന്ന ഒരു തിമിംഗലത്തെപ്പോലെ കാത്തുകിടന്ന ബഹിരാകാശക്കപ്പലിലേക്കു കയറും മുന്‍പ് ഞങ്ങളെ ഇരു കൈകളാല്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച്, പിടിവിടാന്‍ മനസ്സുവരാത്തതുപോലെ നിന്ന നേരത്താണ് അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ വേദന എനിക്ക് അല്പമെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാനായത്. മടക്കയാത്രയ്ക്കിടയില്‍ അച്ഛന്‍ അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞേ മടങ്ങിവരൂ എന്ന് അമ്മ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ എനിക്കു തോന്നി. എന്റെയുള്ളില്‍ ക്ഷോഭം നിറയുന്നത് അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. &ldquo;ആലോചിക്കാനും പറയാനുമൊന്നും നേരം തരാതെ എല്ലാം ഇടിപിടീന്നല്ലാരുന്നോടാ മോനെ...&rdquo; എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ന്യായം. മനസ്സിലേക്ക് ഒരു തീപ്പൊരിപോലെ വീണ ആ തിരിച്ചറിവ് വീട്ടില്‍ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോള്‍ ആളിക്കത്താന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരു കനലായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഊണുമുറിയുടെ കോണിലെ ഉപയോഗമില്ലാത്ത സാധനങ്ങളുടെയരികില്‍ ചാരിവെച്ചിരുന്ന അച്ഛന്റെ സൈക്കിള്‍ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടപ്പോഴെല്ലാം പൊട്ടിക്കരയാനുള്ള ഒരു തോന്നല്‍ എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
-അച്ഛന്‍ പോയി, അധികനാള്‍ കഴിയുംമുന്‍പ് അമ്മ എന്റെ ബാല്യത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയുണ്ടായി. തെക്കേച്ചിറയിലെ കുട്ടികള്‍ക്കെതിരെ ഞാനും രാഹുലും ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ സെഞ്ച്വറി പാർട്ട്ണർഷിപ് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ദിവസമായിരുന്നു &mdash; അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ അച്ഛന്‍ ബഹിരാകാശത്ത് പോയതിന്റെ പേരില്‍ കൂട്ടുകാരുടെ നോട്ടങ്ങളില്‍ തിളങ്ങിനില്ക്കുമ്പോള്‍ ലഭിച്ച ആ നേട്ടം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ടു കയറ്റിയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുവാന്‍ മാത്രം രാത്രിയായത് അറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ ഓരോരോ വീരവാദങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് കെട്ടുവരമ്പിലിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ബാറ്റൊക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ചു ചെന്നു കയറിയപ്പോള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ അമ്മയുടെ ഗദ്ഗദശബ്ദം. വാതിലുകളും ജനാലകളുമൊക്കെ അടച്ചിട്ട് നടുത്തളത്തില്‍ തണുപ്പേറ്റ പക്ഷികളിരിക്കുംപോലെ പതുങ്ങിയിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു അമ്മ. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ കരച്ചിലടങ്ങിയെങ്കിലും ക്രോധത്തോടെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ഒന്നും പറയാത്ര എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്കു പോയപ്പോഴാണ്, അച്ഛന്‍ പോയതോര്‍ത്തല്ല, ഞങ്ങളെച്ചൊല്ലിയാണ് അമ്മ കരഞ്ഞതെന്നു മനസ്സിലായത്. ഞങ്ങള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാന്‍പോലും ഭയന്ന്, കണ്ണുകള്‍കൊണ്ടുമാത്രം സംസാരിച്ച്, ഒന്നിച്ചുപോയി കുളിച്ചുവന്ന് പഠിക്കുന്നുവെന്ന മട്ടില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ വെറുതെ മറിച്ചും തിരിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചോറ് വിളമ്പിത്തരുമ്പോഴും
+അച്ഛന്‍ പോയി, അധികനാള്‍ കഴിയുംമുന്‍പ് അമ്മ എന്റെ ബാല്യത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയുണ്ടായി. തെക്കേച്ചിറയിലെ കുട്ടികള്‍ക്കെതിരെ ഞാനും രാഹുലും ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ സെഞ്ച്വറി പാർട്ട്ണർഷിപ് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ദിവസമായിരുന്നു &mdash; അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ അച്ഛന്‍ ബഹിരാകാശത്ത് പോയതിന്റെ പേരില്‍ കൂട്ടുകാരുടെ നോട്ടങ്ങളില്‍ തിളങ്ങിനില്ക്കുമ്പോള്‍ ലഭിച്ച ആ നേട്ടം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ടു കയറ്റിയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുവാന്‍ മാത്രം രാത്രിയായത് അറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ ഓരോരോ വീരവാദങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് കെട്ടുവരമ്പിലിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ബാറ്റൊക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ചു ചെന്നു കയറിയപ്പോള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ അമ്മയുടെ ഗദ്ഗദശബ്ദം. വാതിലുകളും ജനാലകളുമൊക്കെ അടച്ചിട്ട് നടുത്തളത്തില്‍ തണുപ്പേറ്റ പക്ഷികളിരിക്കുംപോലെ പതുങ്ങിയിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു അമ്മ. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ കരച്ചിലടങ്ങിയെങ്കിലും ക്രോധത്തോടെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ഒന്നും പറയാതെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്കു പോയപ്പോഴാണ്, അച്ഛന്‍ പോയതോര്‍ത്തല്ല, ഞങ്ങളെച്ചൊല്ലിയാണ് അമ്മ കരഞ്ഞതെന്നു മനസ്സിലായത്. ഞങ്ങള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാന്‍പോലും ഭയന്ന്, കണ്ണുകള്‍കൊണ്ടുമാത്രം സംസാരിച്ച്, ഒന്നിച്ചുപോയി കുളിച്ചുവന്ന് പഠിക്കുന്നുവെന്ന മട്ടില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ വെറുതെ മറിച്ചും തിരിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചോറ് വിളമ്പിത്തരുമ്പോഴും അമ്മ ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല. സെഞ്ച്വറി സ്റ്റാന്‍ഡിന്റെ ക്ഷീണത്താലാവാം ഊണ് കഴിഞ്ഞതും രാഹുല്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോഴാണ്, അമ്മ എന്നെ കര്‍ശന ശബ്ദത്തില്‍ വിളിച്ച്, വളരെ മുന്‍പേ തയ്യാറാക്കിവെച്ചിരുന്നതെന്നു തോന്നിച്ച ആ ശകാരവര്‍ഷം തുടങ്ങിയത്: &ldquo;അവന്‍ പിന്നെ കൊച്ചാണെന്നു വെക്കാം. നിനക്ക് അറിവായില്ലേ വിവേകേ... അച്ഛന്‍ വീട്ടിലില്ലാത്തപ്പോള്‍ രാത്രികാലത്ത് അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി ഒരിടത്തും പോകരുതെന്നു പറഞ്ഞുതരാതെ തന്നെ വിചാരിക്കാനുള്ള പ്രായമായില്ലേ നിനക്ക്? എന്തെല്ലാം നടക്കുന്ന കാലമാണ്... ഇങ്ങനെയൊക്കെ വളരാനാണ് നിന്റെയൊക്കെ ഒരുക്കമെങ്കില്‍... എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിക്കണ്ട. അച്ഛന്റേയും അമ്മേടേം ഗുണത്തിനല്ല, നിന്റെയൊക്കെ ഭാവിയോര്‍ത്തിട്ടാ അച്ഛന്‍ ആ ഊരും പേരുമില്ലാത്തിടത്ത് പോയിക്കിടന്നു പാടുപെടുന്നതെന്നൊരു വിചാരം നിനക്കില്ലാതെപോയല്ലോടാ...&rdquo;
 അന്നോളം, അമ്മ ശകാരം തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അഭയം തേടിയിരുന്ന കുട്ടിയായിരുന്ന എന്നെ അമ്മ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ മുതിര്‍ന്നവനായി കണ്ടുവെങ്കില്‍, അച്ഛന്‍ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴേക്ക് എന്റെ ബാല്യം അല്പമെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ലല്ലോ. എന്റെ ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഭൂമിയിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ നിവൃത്തിയുള്ളിടത്തോളം ഞങ്ങളെ പിരിയില്ലായിരുന്ന അച്ഛന്‍ അഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ബഹിരാകാശത്ത് ജീവിച്ചാല്‍ ഞങ്ങളുടെ ഭാവി എങ്ങനെയാണ് നന്നാവുക എന്ന് അമ്മയോട് ചോദിക്കാന്‍ കരുത്തില്ലാതെനില്ക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ബഹിരാകാശത്തു നിന്ന് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതായി എനിക്കു തോന്നി: &ldquo;അമ്മയെ വേദനിപ്പിക്കരുത് മോനേ... അമ്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും ശരിയല്ലേ... നമുക്കും വേണ്ടേ ഭൂമിയില്‍ വലിയൊരു വീട്... ധാരാളം വസ്ത്രങ്ങള്‍... അണിയാന്‍ ആഭരണങ്ങള്‍... പെട്ടിയില്‍ പിന്നെയും പണം...&rdquo;

ഒന്നാം പാഠം ... - Revision history

Vidhya at 06:03, 6 July 2014

Cvr at 15:13, 1 June 2014

Cvr: Created page with "{{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasamBox}} {{AYJ/OnnamPadhamBahirakasam}}"