കേരളവും ആര്യ സംസ്കാരവും - Revision history

Cvr at 00:07, 2 May 2014

2014-05-02T00:07:22Z

Cvr at 03:50, 31 May 2013

2013-05-31T03:50:25Z

Cvr at 03:46, 31 May 2013

2013-05-31T03:46:44Z

Cvr at 03:45, 31 May 2013

2013-05-31T03:45:23Z

Cvr at 08:45, 29 May 2013

2013-05-29T08:45:11Z

Cvr at 08:43, 29 May 2013

2013-05-29T08:43:41Z

Cvr at 08:42, 29 May 2013

2013-05-29T08:42:42Z

Show changes

Cvr: Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← മലയാളഭാഷയുടെ_..."

2013-05-29T08:39:24Z

Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← മലയാളഭാഷയുടെ_..."

Show changes

@@ Line 1: / Line 1: @@
-{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
+{{Ulloor/HistLit1Box}}
 == ആദികേരളം ==
@@ Line 46: / Line 39: @@
 ബ്രാഹ്മണരില്‍തന്നെ ചെറുമുക്കു്, കൈമുക്കു്, കപ്ലിങ്ങോടു്, പന്തല്‍, പെരുമ്പടപ്പ്, തൈക്കാടു്, ഇങ്ങനെ ആറു ഗൃഹക്കാരെ ശ്രൗതസ്മാര്‍ത്തവിധികള്‍ക്കും, പുലാമന്തോള്‍, കുട്ടഞ്ചേരി, ആലത്തൂര്‍, തൃശ്ശൂര്‍ തൈക്കാടു്, എളേടത്തു തൈക്കാടു്, വെള്ളൂര്‍, ചീരട്ടമണ്‍ (ചീരിട്ടമണ്‍), പിലാന്തോള്‍ ഈ എട്ടു ഗൃഹക്കാരെ വൈദ്യത്തിനും തരണനല്ലൂര്‍ കുഴിക്കാടു്, താഴമണ്‍ മുതലായ ഇല്ലക്കാരെ തന്ത്രത്തിനും, കല്ലൂര്‍ കുന്നമ്പറമ്പു്, കാട്ടുമാടസ്സ്, കാലടി തുടങ്ങിയ ഇല്ലക്കാരെ മന്ത്രവാദത്തിനും മറ്റും ആദികാലംമുതല്ക്കുതന്നെ പ്രത്യേകമായി തിരിച്ചുവിടുകയാല്‍ ആ ഇല്ലക്കാര്‍ക്ക് അവ കുലവിദ്യകളായിത്തീരുകയും തന്നിമിത്തം അവര്‍ക്കു അവയെ സാങ്ഗോപാങ്ഗമായും സരഹസ്യമായും അഭ്യസിച്ചു് ഉത്തരോത്തരം ലോകോപകാരം ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കുകയും ചെയ്തു. സകല രാജാക്കന്മാരും സംസ്കൃതഭാഷയെ ബഹുമുഖമായി പോഷിപ്പിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങളോടുള്ള ഗാഢമായ ബന്ധം നിമിത്തം അമ്പലവാസികളുടെ ഇടയില്‍ സംസ്കൃതജ്ഞാനം സര്‍വസാധാരണമായിത്തീര്‍ന്നു. ആയുധവിദ്യകൊണ്ടു കാലയാപനം ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന നായന്മാര്‍ക്കു് ഭാഷാഭ്യസനത്തിനു സമയം ദര്‍ല്ലഭമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ ഇടയിലും സംസ്കൃതഭാഷ സാമാന്യേന പ്രചരിക്കാതെയിരുന്നില്ല. ശ്രൗതസ്മാര്‍ത്തക്രിയകളില്‍ ചില ഘട്ടങ്ങളില്‍ നമ്പൂരിമാര്‍ക്കു നായന്മാരോടു് ആ ഭാഷയില്‍ത്തന്നെ സംസാരിക്കണമെന്നു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. ഈഴവരില്‍ അനേകം കുടുംബക്കാര്‍ അഷ്ടാങ്ഗഹൃദയം പഠിച്ചു വൈദ്യന്മാരായിത്തീര്‍ന്നു. ആശാരിമാര്‍ ശില്പശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും കണിയാന്മാര്‍ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും നിഷ്കര്‍ഷിച്ചു് അഭ്യസിച്ചു. ക്രി. പി. പതിമ്മൂന്നാം ശതകത്തിന്റെ ചതുര്‍ത്ഥപാദത്തില്‍ കൊല്ലം സന്ദര്‍ശിച്ച മാര്‍ക്കോപോളോ എന്ന വെനിഷ്യന്‍ ദേശസഞ്ചാരി അവിടെ നല്ല വൈദ്യന്മാരും ജ്യോത്സ്യന്മാരുമുണ്ടായിരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തീട്ടുണ്ടു്. ചുരുക്കത്തില്‍ തമിഴ്‌നാടിനെ അപേക്ഷിച്ചു കേരളത്തില്‍ സംസ്കൃതഭാഷയ്ക്കും ആര്യസംസ്കാരത്തിനും വളരെയധികം വ്യാപ്തിയുണ്ടായി എന്നുള്ളത് അനപലപനീയമായ പരമാര്‍ത്ഥമാകുന്നു. കേരളവും കാഞ്ചീപുരവുമായിരുന്നു ദക്ഷിണാപഥത്തിലെ പ്രാചീനങ്ങളായ ആര്യസംസ്കാരകേന്ദ്രങ്ങള്‍ എന്നുള്ളതിനെപ്പറ്റി ഗവേഷകന്മാരുടെ ഇടയില്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമില്ല. പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ തമിഴ്‌സംഘത്തെ അനുകരിച്ചു ചേരന്മാര്‍ ഒരു (വടമൊഴിച്ചങ്കം) സംസ്കൃതസംഘം മധുരയില്‍ സ്ഥാപിച്ചു എന്നു മധുരൈക്കാഞ്ചിയില്‍ നിന്നറിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആ സംഘത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിപരിപാടിയെന്തായിരുന്നു എന്നുള്ളതിനെപ്പറ്റി യാതൊരു വിവരവും ലഭിക്കുന്നില്ല.

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
-{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
+{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉൽപത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
 <br/>

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
-{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉല്‍പത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
+{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
 <br/>

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
-{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉൽപത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
+{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉല്‍പത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
 <br/>
@@ Line 25: / Line 25: @@
 = നമ്പൂരിമാരുടെ പ്രാബല്യം =
-ഗോകര്‍ണ്ണം മുതല്‍ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള കേരളബ്രാഹ്മണര്‍ ആദ്യം തങ്ങളെ അറുപത്തിനാലു ഗ്രാമക്കാരായി വിഭജിച്ച് ആ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഒന്നു പകുതി പെരുമ്പുഴയ്ക്കു വടക്കും ബാക്കി തെക്കുമായി വേര്‍തിരിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു സ്ഥലത്തു തുളുഭാഷയും മറ്റൊരിടത്തു കൊടുന്തമിഴും പ്രചരിച്ചുവന്നതിനാല്‍ ആ ഭാഷകള്‍ ഗൃഹ്യോപയോഗത്തിനു സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ ആ പുഴയ്ക്ക് അങ്ങുമിങ്ങുമായി താമസിച്ചവര്‍ ചാര്‍ച്ചവേഴ്ചകള്‍ വിട്ടു രണ്ടു ഭിന്നവര്‍ഗ്ഗക്കാരായി പരിണമിച്ചു. ഔത്തരാഹന്മാരായ എമ്പ്രാന്തിരിമാര്‍ മറ്റു ദ്രാവിഡബ്രാഹ്മണരുടെ ആചാരങ്ങളും വേഷഭൂഷാദികളും സ്വീകരിച്ചു; പ്രത്യുത ദാക്ഷിണാത്യന്മാരായ നമ്പൂരിമാര്‍ പൂര്‍വാചാരങ്ങളെ കഴിയുന്നതും പരിപാലിച്ചുപോന്നു. ഒരു കാലത്തു ക്ഷത്രിയരെ കൂടാതെ അവര്‍തന്നെ സ്വതന്ത്രമായി രാജ്യരക്ഷ ചെയ്തു എന്നും, അതിലേക്കായി ഉത്തരകേരളത്തില്‍ പയ്യന്നൂര്‍ മുതല്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ നീര്‍മണ്‍വരെയുള്ള തങ്ങളുടെ മുപ്പത്തിരണ്ടു ഗ്രാമങ്ങളെ പെരുഞ്ചെല്ലൂര്‍, പയ്യന്നൂര്‍, പറപ്പൂര്‍, ചെങ്ങന്നൂര്‍ ഇങ്ങനെ നാലു കഴകങ്ങളായി വിഭജിച്ചു എന്നും, ആ കഴകങ്ങളില്‍ നിന്നു രക്ഷാപുരുഷന്മാരേയും, മേല്‍ത്തളി, കീഴ്‌ത്തളി, നെടുന്തളി, ചിങ്ങപുരത്തുതളി ഈ നാലു തളികള്‍ സ്ഥാപിച്ച് അവയില്‍നിന്നു തളിയാതിരിമാരേയും നിയമിച്ചു എന്നും, ആ വ്യവസ്ഥകള്‍ അപര്യാപ്തങ്ങളെന്ന് അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പരദേശങ്ങളില്‍നിന്നു രാജാക്കന്മാരെ വരുത്തി പന്ത്രണ്ടീതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പെരുമാക്കന്മാരായി അവരോധം ചെയ്ത് അവരെക്കൊണ്ടു രാജ്യം ഭരിപ്പിച്ചു എന്നും, ആ ഏര്‍പ്പാടനുസരിച്ചു മുപ്പത്താറു പെരുമാക്കന്മാര്‍ (’ദദുര്‍ദ്ധരാം’ കലി 2988) ക്രി. മു. 113 മുതല്‍ (’ഭൂവിഭാഗം’ കലി 3444) ക്രി.പി. 343 വരെ നാനൂറ്റന്‍പത്താറുവര്‍ഷം കേരളം പരിപാലിച്ചു എന്നും കേരളോല്‍പത്തിയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തീട്ടുള്ള ഐതിഹ്യം മുഴുവന്‍ വിശ്വസിക്കാവുന്നതാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. കേരളോല്‍പത്തി തന്നെ ക്രി.പി. 16-ആം ശതകത്തില്‍ വിജയനഗരസാമ്രാജ്യം ഭരിച്ച കൃഷ്ണദേവരായരുടെ കാലത്തിനു പിന്നീട്—പതിനേഴാംശതകത്തില്‍—വിരചിതമായ ഒരു ഗ്രന്ഥമാണ്. അതിലെ കേയപ്പെരുമാള്‍, കോട്ടിപ്പെരുമാള്‍, കൊമ്പന്‍പെരുമാള്‍ തുടങ്ങിയ പല പെരുമാക്കന്മാരുടേയും പേരുകള്‍പോലും വിചിത്രമായിരിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തില്‍ ക്രി. മു. 113 മുതല്‍ ക്രി. പി. 343 വരെയെന്നല്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരു കാലത്ത് നമ്പൂരിമാര്‍ പരദേശങ്ങളില്‍നിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവരോധിച്ച രാജാക്കന്മാര്‍ കേരളംവാണു എന്നുള്ളതിനു തമിഴ്‌സാഹിത്യത്തില്‍നിന്നു യാതൊരു തെളിവും കിട്ടുന്നില്ലെന്ന മാത്രമല്ല, കിട്ടുന്ന തെളിവു വച്ചുനോക്കുകയാണെങ്കില്‍ മൂവരശരില്‍ ഒരു വംശക്കാരായ ചേരരാജാക്കന്മാര്‍ അവരുടെ സ്വന്തം നിലയില്‍ പരമ്പരാവകാശക്രമത്തിന് ഈ രാജ്യം പരിപാലിച്ചു എന്നു തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തേണ്ടതായുംമിരിക്കുന്നു. പെരുമാള്‍വാഴ്ചയെപ്പറ്റി ചെയ്തുകാണുന്ന കാലഗണന ശരിയല്ലെന്നു ഖണ്ഡിച്ചു പറയാവുന്നതാണ്. എന്നാല്‍ അതേ സമയത്തുതന്നെ ഓരോ കാലത്തു രക്ഷാപുരുഷന്മാരും തളിയാതിരിമാരുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നും അവര്‍ രാജാക്കന്മാരെ കിരീടധാരണം ചെയ്യിക്കുക മുതലായ പല അധികാരങ്ങളും നടത്തിയിരുന്നതിനു പുറമേ ദേവസ്വങ്ങളുടേയും ഗ്രാമസങ്കേതങ്ങളുടേയും മറ്റും ഭരണം നായന്മാരോടും മറ്റും യോജിച്ചു നിര്‍വ്വഹിച്ചുവന്നിരുന്നു എന്നും ഊഹിക്കുവാന്‍ ന്യായങ്ങളുണ്ട്. ’തളിയും തളിയാധികാരിമാരും’ എന്നു തിരുവഞ്ചിക്കുളത്തുള്ള ക്രി. പി. പതിനൊന്നാംശതകത്തിലെ ഒരു ശിലാരേഖയിലും ``നാലുതളിയും&quot; എന്ന മറ്റൊരു ശിലാരേഖയിലും കാണുന്നു. ഇന്ന ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നു വേണം തളിയാതിരിമാരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവരോധിക്കുവാന്‍ എന്നു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. പറവൂര്‍ ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു നെടിയതളിയിലേക്കും, ഐരാണിക്കുളം ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു കീഴ്ത്തളിയിലേക്കും, ഇരിങ്ങാലക്കുട ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു മേല്‍ത്തളിയിലേക്കും, മൂഴിക്കുളം ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നു ചിങ്ങപുരത്തുതളിയിലേക്കും ആയിരുന്നു അവരോധം. തളിയാതിരിമാരുടേയും മറ്റും അധികാരം വര്‍ദ്ധിച്ചത് ക്രിസ്തുവര്‍ഷാരംഭത്തോടുകൂടിയല്ല കൊല്ലവര്‍ഷാരംഭത്തോടുകൂടിയാണെന്നത്രേ എനിക്കു തോന്നുന്നത്.
+ഗോകര്‍ണ്ണം മുതല്‍ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള കേരളബ്രാഹ്മണര്‍ ആദ്യം തങ്ങളെ അറുപത്തിനാലു ഗ്രാമക്കാരായി വിഭജിച്ച് ആ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഒന്നു പകുതി പെരുമ്പുഴയ്ക്കു വടക്കും ബാക്കി തെക്കുമായി വേര്‍തിരിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു സ്ഥലത്തു തുളുഭാഷയും മറ്റൊരിടത്തു കൊടുന്തമിഴും പ്രചരിച്ചുവന്നതിനാല്‍ ആ ഭാഷകള്‍ ഗൃഹ്യോപയോഗത്തിനു സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ ആ പുഴയ്ക്ക് അങ്ങുമിങ്ങുമായി താമസിച്ചവര്‍ ചാര്‍ച്ചവേഴ്ചകള്‍ വിട്ടു രണ്ടു ഭിന്നവര്‍ഗ്ഗക്കാരായി പരിണമിച്ചു. ഔത്തരാഹന്മാരായ എമ്പ്രാന്തിരിമാര്‍ മറ്റു ദ്രാവിഡബ്രാഹ്മണരുടെ ആചാരങ്ങളും വേഷഭൂഷാദികളും സ്വീകരിച്ചു; പ്രത്യുത ദാക്ഷിണാത്യന്മാരായ നമ്പൂരിമാര്‍ പൂര്‍വാചാരങ്ങളെ കഴിയുന്നതും പരിപാലിച്ചുപോന്നു. ഒരു കാലത്തു ക്ഷത്രിയരെ കൂടാതെ അവര്‍തന്നെ സ്വതന്ത്രമായി രാജ്യരക്ഷ ചെയ്തു എന്നും, അതിലേക്കായി ഉത്തരകേരളത്തില്‍ പയ്യന്നൂര്‍ മുതല്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ നീര്‍മണ്‍വരെയുള്ള തങ്ങളുടെ മുപ്പത്തിരണ്ടു ഗ്രാമങ്ങളെ പെരുഞ്ചെല്ലൂര്‍, പയ്യന്നൂര്‍, പറപ്പൂര്‍, ചെങ്ങന്നൂര്‍ ഇങ്ങനെ നാലു കഴകങ്ങളായി വിഭജിച്ചു എന്നും, ആ കഴകങ്ങളില്‍ നിന്നു രക്ഷാപുരുഷന്മാരേയും, മേല്‍ത്തളി, കീഴ്‌ത്തളി, നെടുന്തളി, ചിങ്ങപുരത്തുതളി ഈ നാലു തളികള്‍ സ്ഥാപിച്ച് അവയില്‍നിന്നു തളിയാതിരിമാരേയും നിയമിച്ചു എന്നും, ആ വ്യവസ്ഥകള്‍ അപര്യാപ്തങ്ങളെന്ന് അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പരദേശങ്ങളില്‍നിന്നു രാജാക്കന്മാരെ വരുത്തി പന്ത്രണ്ടീതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പെരുമാക്കന്മാരായി അവരോധം ചെയ്ത് അവരെക്കൊണ്ടു രാജ്യം ഭരിപ്പിച്ചു എന്നും, ആ ഏര്‍പ്പാടനുസരിച്ചു മുപ്പത്താറു പെരുമാക്കന്മാര്‍ (’ദദുര്‍ദ്ധരാം’ കലി 2988) ക്രി. മു. 113 മുതല്‍ (’ഭൂവിഭാഗം’ കലി 3444) ക്രി.പി. 343 വരെ നാനൂറ്റന്‍പത്താറുവര്‍ഷം കേരളം പരിപാലിച്ചു എന്നും കേരളോല്‍പത്തിയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തീട്ടുള്ള ഐതിഹ്യം മുഴുവന്‍ വിശ്വസിക്കാവുന്നതാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. കേരളോല്‍പത്തി തന്നെ ക്രി.പി. 16-ആം ശതകത്തില്‍ വിജയനഗരസാമ്രാജ്യം ഭരിച്ച കൃഷ്ണദേവരായരുടെ കാലത്തിനു പിന്നീട്—പതിനേഴാംശതകത്തില്‍—വിരചിതമായ ഒരു ഗ്രന്ഥമാണ്. അതിലെ കേയപ്പെരുമാള്‍, കോട്ടിപ്പെരുമാള്‍, കൊമ്പന്‍പെരുമാള്‍ തുടങ്ങിയ പല പെരുമാക്കന്മാരുടേയും പേരുകള്‍പോലും വിചിത്രമായിരിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തില്‍ ക്രി. മു. 113 മുതല്‍ ക്രി. പി. 343 വരെയെന്നല്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരു കാലത്ത് നമ്പൂരിമാര്‍ പരദേശങ്ങളില്‍നിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവരോധിച്ച രാജാക്കന്മാര്‍ കേരളംവാണു എന്നുള്ളതിനു തമിഴ്‌സാഹിത്യത്തില്‍നിന്നു യാതൊരു തെളിവും കിട്ടുന്നില്ലെന്ന മാത്രമല്ല, കിട്ടുന്ന തെളിവു വച്ചുനോക്കുകയാണെങ്കില്‍ മൂവരശരില്‍ ഒരു വംശക്കാരായ ചേരരാജാക്കന്മാര്‍ അവരുടെ സ്വന്തം നിലയില്‍ പരമ്പരാവകാശക്രമത്തിന് ഈ രാജ്യം പരിപാലിച്ചു എന്നു തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തേണ്ടതായുംമിരിക്കുന്നു. പെരുമാള്‍വാഴ്ചയെപ്പറ്റി ചെയ്തുകാണുന്ന കാലഗണന ശരിയല്ലെന്നു ഖണ്ഡിച്ചു പറയാവുന്നതാണ്. എന്നാല്‍ അതേ സമയത്തുതന്നെ ഓരോ കാലത്തു രക്ഷാപുരുഷന്മാരും തളിയാതിരിമാരുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നും അവര്‍ രാജാക്കന്മാരെ കിരീടധാരണം ചെയ്യിക്കുക മുതലായ പല അധികാരങ്ങളും നടത്തിയിരുന്നതിനു പുറമേ ദേവസ്വങ്ങളുടേയും ഗ്രാമസങ്കേതങ്ങളുടേയും മറ്റും ഭരണം നായന്മാരോടും മറ്റും യോജിച്ചു നിര്‍വ്വഹിച്ചുവന്നിരുന്നു എന്നും ഊഹിക്കുവാന്‍ ന്യായങ്ങളുണ്ട്. ’തളിയും തളിയാധികാരിമാരും’ എന്നു തിരുവഞ്ചിക്കുളത്തുള്ള ക്രി. പി. പതിനൊന്നാംശതകത്തിലെ ഒരു ശിലാരേഖയിലും ‘‘നാലുതളിയുംˮ എന്ന മറ്റൊരു ശിലാരേഖയിലും കാണുന്നു. ഇന്ന ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നു വേണം തളിയാതിരിമാരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവരോധിക്കുവാന്‍ എന്നു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. പറവൂര്‍ ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു നെടിയതളിയിലേക്കും, ഐരാണിക്കുളം ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു കീഴ്ത്തളിയിലേക്കും, ഇരിങ്ങാലക്കുട ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നു മേല്‍ത്തളിയിലേക്കും, മൂഴിക്കുളം ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നു ചിങ്ങപുരത്തുതളിയിലേക്കും ആയിരുന്നു അവരോധം. തളിയാതിരിമാരുടേയും മറ്റും അധികാരം വര്‍ദ്ധിച്ചത് ക്രിസ്തുവര്‍ഷാരംഭത്തോടുകൂടിയല്ല കൊല്ലവര്‍ഷാരംഭത്തോടുകൂടിയാണെന്നത്രേ എനിക്കു തോന്നുന്നത്.
 == നമ്പൂരിമാരും സംസ്കൃതവിദ്യാഭ്യാസവും ==

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
-{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉല്‍പത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
+{{RunningHeader|&larr; [[മലയാളഭാഷയുടെ_ഉൽപത്തി|മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]]|  ||[[കേരളവും_ചെന്തമിഴ്_ സാഹിത്യവും|കേരളവും ചെന്തമിഴ് സാഹിത്യവും]]&rarr;|}}
 <br/>

@@ Line 5: / Line 5: @@
 <br/>
-= കേരളവും ആര്യസംസ്കാരവും  =
+=കേരളവും ആര്യ സംസ്കാരവും  =
 == ആദികേരളം ==