Vijayan at 17:55, 15 June 2014

2014-06-15T17:55:05Z

Vijayan at 17:44, 13 June 2014

2014-06-13T17:44:06Z

Cvr: Created page with "{{VMG/PranayamOralbum}} {{VMG/PranayamOralbumBox}} :: മകളേ… ചെത്തം നെഞ്ചിൻ കനലില്‍ കരിയുന്നൂ, ::..."

2014-06-13T16:22:39Z

Created page with "{{VMG/PranayamOralbum}} {{VMG/PranayamOralbumBox}}<poem> :: മകളേ… ചെത്തം നെഞ്ചിൻ കനലില്‍ കരിയുന്നൂ, ::..."

New page

{{VMG/PranayamOralbum}}
{{VMG/PranayamOralbumBox}}<poem>
:: മകളേ… ചെത്തം നെഞ്ചിൻ കനലില്‍ കരിയുന്നൂ,
:: കരയും മിഴിയോടെ, പേടിയാല്‍പ്പിടയുന്ന മൃദുവാം
:: വിരല്‍തൊട്ട് മൂകമായ് വിടയോതിയവള്‍ പോകവേ
:: മകളേ… ജീവന്‍ പാതിവിണ്ട വിഗ്രഹംപോലെ.
:: മണ്ണില്‍ച്ചെവിയോര്‍ക്കുമ്പോളുള്ളില്‍പ്പൊടിക്കും
:: മുളകള്‍തന്‍ ജീവനസംഗീതത്തിന്നലകള്‍…
:: അതുപോലെ നേരിന്നു ചെവിയോര്‍ക്കേ
:: അവനല്ലവളല്ല… പെററ വയറിന്‍ പച്ചത്തത്ത-
:: ച്ചിറകില്‍ വാല്‍സല്യത്തിന്‍ കുളിർമ്മ കുട്ടിക്കാലം
:: മരച്ചൂരു നിറയും വിടര്‍നെഞ്ചിലഭയം,
:: അതുകണ്ടു ചിരിയാല്‍ക്കുതിര്‍ന്നമ്മ നില്ക്കവേ…
:: “ഇന്ന്, കടഞ്ഞ വെണ്‍ചന്ദനവിഗ്രഹത്തേക്കാളു
:: മഴകും സുഗന്ധവും നിനക്കേ”യെന്നാനച്ഛന്‍.
</poem>
{{***}}
<poem>
:: അന്നുണര്‍ന്നതാണുള്ളില്‍ രചിക്കണം അമ്മയെ…
:: അതേ ചന്ദനസ്പര്‍ശം, ഉമ്മവയ്ക്കാന്‍ കുനിയും മുഖത്ത-
:: മ്പിളിച്ചിരി, ആര്‍ദ്രത, പാല്‍പ്പുഴ…
:: അങ്ങനെത്തന്നെ കല്ലില്‍ മരത്തില്‍ അല്ല
:: കാലത്തിലമ്മയെ വാര്‍ക്കണം.
:: എന്തുവേദന എന്തുവടംവലി എന്തുഗാഢഗാനന്ദം
:: കാലത്തില്‍ മങ്ങിമായ്കിലുമമ്മ… എന്‍
:: പ്രതിഭയിലാ മിഴി മിന്നിടും… ചന്ദ്രസൂര്യന്‍ വസുന്ധര
:: താരങ്ങളുള്ളകാലമെന്നമ്മയും വാണിടും.
:: ചൊല്ലിടുമച്ഛന്‍ ചെക്കനു കൈവിരുതെന്നിലും കേമം
:: ഉള്ളില്‍ കുരുത്തത് കൈവിരലില്‍ വിടര്‍ന്ന് മുളച്ചില
:: ചില്ല വൃക്ഷമായ് പൂവിട്ടു കായ്ച്ച് എന്തു ജന്മസുകൃതമോ…
:: കേള്‍ക്കുകില്‍ കൈവണങ്ങുമാ ചിത്തവിശുദ്ധിയെ
:: പിന്നെ യൗവ്വനമെന്‍ സിരയില്‍ തടംതല്ലിയാര്‍ക്കിലു
:: മോര്‍മ്മയില്ലൊരുസന്ധ്യയും ശാന്തമായ് എന്‍
:: പ്രിയതന്‍ മടിയില്‍ക്കിടന്നതായ്…
:: കാട്ടുപൂവുകളുള്ളില്‍ വിരിയുന്നു, കാട്ടുപക്ഷിക്കലമ്പല്‍
:: നിറയുന്നു
:: കാട്ടിലകള്‍ തിരുമ്മി മണക്കുന്നു,
:: കാട്ടുമൺതരി നാവിലലിയുന്നു…
:: കാടനാണ് ഞാന്‍… യൗവ്വനസ്വപ്നങ്ങള്‍ കാട്ടിലയിലും
:: പുല്ലിലും പൂവിലും
:: കാട്ടുചന്ദന വെണ്‍കുളിര്‍മെയ്യിലും
:: കാടകത്തുറങ്ങുന്ന നിലാവിലും പാറിവീഴുന്നു
:: ളള്ളില്‍ ശില്പങ്ങള്‍ മാത്രം… പ്രണയത്തിനെന്തു
:: വാസന, എത്രനിറം, ആണ്ടുമുങ്ങിയാലും മതിവരാ
:: ശീതളസിന്ധു
:: എങ്കിലുമോര്‍ത്തതിതുമാത്രം…
:: എങ്ങനെയിതു കല്ലില്‍, മരത്തിലെന്നിലൂടെ
:: അനശ്വരമായിടും?
:: നിലാവിലെന്‍ പ്രണയത്തിനുല്‍സവം.
:: എങ്കിലുമെന്നിലായിരം ലാസ്യഭാവങ്ങളായ്
:: പൊന്തിവന്നു ചിരാതിനെപ്പുഞ്ചിരി
:: കൊണ്ടു മങ്ങിച്ച ശില്പങ്ങള്‍, ഓരോന്നു
:: മെന്നിലുറുമലിവില്‍പ്പിറന്നവര്‍,
:: എന്‍ രതിതന്‍ മൃദുസ്നിഗ്ദ്ധരൂപങ്ങള്‍,
:: രാവിലുള്ളിന്റെ പച്ചിലക്കുമ്പിളില്‍
:: ഊറിയൂറി നിറഞ്ഞ നിലാവുകള്‍.
:: അവളെന്നൊടെന്നും കലമ്പും…
:: “ഇല്ലെന്നെയിഷ്ടം… ഇതെല്ലാം വെറുതെ…
:: എന്നെയോര്‍ക്കുമാര്‍?
:: ആരറിയുമീ ശില്പമായ് വാര്‍ത്തത്
:: എന്നുടല്‍, പ്രണയം, കെടാച്ചിരി?”
:: എന്തുരയ്ക്കാന്‍? പകുതിസത്യങ്ങള്‍ക്കെന്തു
:: ശോഭ ചിലപ്പോള്‍… ചിരിയായിക്കൊഞ്ചലായ്
:: പിന്നെയെന്‍ മകനേ… വിളിയിതിലെന്തു ജീവന്‍ വിറപ്പൂ?
:: എന്നെയാരറിയുന്നു? പാതിസത്യത്തിനെന്തു
:: ശക്തി ചിലപ്പോള്‍!
:: നീ കൊഞ്ചലും ഇളവിരല്‍ത്തുമ്പിലെന്‍
:: ജന്മസാഫല്യവും പേറി വന്നവന്‍…
:: സൗമ്യസൂര്യന്‍, നിറവിളക്കെന്റെ രണ്ടാംപിറവി.
:: എങ്ങനെ നിന്നെ… ഞാന്‍…
:: നിന്നമ്മ ചൊല്ലി ഞാന്‍ നിന്നെ ലാളിക്കവേ
:: “എന്‍ പ്രണയത്തിലൂടെ ഞാനൂററി നിന്റെ
:: സത്ത… അതാണിവന്‍”
:: പഠിച്ചു ഞാനന്നു ശില്പകലാപ്പൊരുള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ്…
:: പിന്നെയെന്നും നിഴലായ് നടക്കുവോനെന്‍
:: ബഹിശ്ഛരപ്രാണനവന്‍… ഇമ്പമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍
:: തിളങ്ങുന്ന ചന്തമുള്ള മിഴികള്‍ വിടര്‍ത്തിയെന്‍
:: പിറകേ നിഴലായ് നടന്നവന്‍…
:: നിന്നിലേക്കു പകര്‍ന്നു ഞാനെന്നുയിര്‍, ഉള്ളം,
:: ഉള്ളറിവ്, തിരിയില്‍നിന്നു സൂര്യനുയിര്‍ത്തുവോ?
:: ഇനിയെന്‍ മകളേ…
:: എന്‍ മകളേ പിറന്ന നേരം എന്തൊരുല്‍സവമായിരുന്നു,
:: നിന്നമ്മ പീലിമിഴി തുറന്നെന്നെ നോക്കി
:: ‘ഇതാ, മകള്‍… പൂര്‍ണ്ണ സ്വര്‍ണ്ണവിഗ്രഹം’, എന്നു
:: ചൊല്ലുന്നപോൽ.
:: ആ പുഞ്ചിരിയും മലര്‍മിഴിവെട്ടവും മങ്ങിമങ്ങി
:: മരണമായ് മാറവേ
:: ‘നിന്നില്‍ രണ്ടാം പിറവിയായമ്മയ്ക്ക്’ എന്നു
:: ചൊല്ലി മക്കളെത്തലോടി ഞാന്‍.
</poem>
{{***}}
<poem>
:: ദൂരയാത്രകള്‍, ശില്പഗൃഹങ്ങളില്‍ രാപ്പകലും
:: മുടങ്ങാത്തപസ്സുകള്‍, കൂട്ടിനോ? ഉളിമാത്രം
:: കഴിഞ്ഞുപോയ് നൂറുനൂറു ജന്മങ്ങളെന്നാകിലും
:: ആരവം ഉള്ളില്‍ “നേടിയില്ലാ മഹത്തമം” എന്നു താന്‍.
:: അമ്മയില്ലാക്കുരുന്നുകള്‍, നിങ്ങളുമെന്നോടൊപ്പം നടന്നൂ…
:: ചെറുമകള്‍ എങ്കിലും നീയൊരമ്മയായ്
:: ചോറൂട്ടി എണ്ണപൊത്തി നിറുക തണുപ്പിച്ചു.
:: “രാത്രിയേറെയായ് അച്ഛനുറങ്ങുകെ”ന്നാര്‍ദ്രമായോതി
:: രാവില്‍ ഞാനിടയ്ക്കൊന്നുണര്‍ന്നേല്ക്കവേ…
:: നീയുണര്‍ന്നിരിപ്പാണ്
:: ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍തന്‍ തോഴിയായ്, അതല്ലെങ്കില്‍
:: ഉളിക്കോലുമായ് സര്‍ഗ്ഗതീവ്രതപ്പസ്സിലും.
:: എങ്കിലും കണ്ടറിഞ്ഞില്ല നിന്‍വിരലിന്‍ വിരുതുകള്‍,
:: ഉള്‍ക്കടലിലുറങ്ങുന്ന ലക്ഷ്മീവിഗ്രഹങ്ങള്‍.
:: ഏതാണിനുമങ്ങനെ… വീട് ലോകമാവട്ടെ
:: മകള്‍ക്കെന്ന് ഞാനുമന്നു കരുതിയതില്ലയോ?
:: എങ്കിലും സാഭിമാന ചൊടിച്ചീല, നീ നിഷാദ
:: കുമാരിയായീ, ഏകലവ്യനെപ്പോലെ മെനഞ്ഞുയിര്‍-
:: വയ്പിച്ചു നിന്‍ മനസ്സില്‍ നൂറായിരം വിഗ്രഹം
:: പിന്നെ ദാരുക്കളില്‍ എന്തുചന്തം, മയം,നിന്‍ വിരലുകള്‍…
:: ‘അച്ഛനെപ്പോലെ മക്കള്‍’ എന്നാര്‍ ചിലര്‍…
:: നിങ്ങളാളുന്ന പന്തങ്ങളായ് തിരിയെന്‍
:: വെളിച്ചം മറച്ചുവോ? ഉള്ളിലൂറിയോ
:: കയ്പുമസൂയയും? ഇല്ല… ഇല്ല… മകളേ ഇതേ ഋതം.
</poem>
{{***}}
<poem>
:: നീയുമേട്ടനും… പൂര്‍വ്വജന്മത്തില്‍ നിന്നീ
:: യടുപ്പും തുടങ്ങിയോ? അമ്മയില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
:: നിങ്ങളമ്മയായീ പരസ്പരം ‘ഏട്ടന്‍’
:: എന്ന ശബ്ദമോ സ്വര്‍ണ്ണമായ് സ്നേഹമായ്.
:: എന്നുമന്തിയില്‍ ഞാന്‍ മറന്നാലും എന്‍ മകന്‍
:: മറക്കില്ല വാങ്ങാന്‍ ‘അവള്‍ക്കെന്തു കമ്പം,
:: വളകളണിയുവാന്‍, എന്തു പൂതി പൂചൂടുവാന്‍
:: എന്നല്ല… എന്തു മോഹം മരത്തില്‍പ്പണിയുവാന്‍’
:: എന്നുതാനേ മൊഴിഞ്ഞ് കൈസഞ്ചിയില്‍
:: ദാരുഖണ്ഡങ്ങള്‍… ശില്പരൂപങ്ങള്‍…
:: രൂപരേഖകള്‍… അങ്ങനെ… അങ്ങനെ…
</poem>
{{***}}
<poem>
:: അവളെ പഠിപ്പിക്കുകെന്നിലും കേമി എന്നഭി-
:: നന്ദിച്ചു ചൊല്ലിടും മകന്‍,
:: നീയറിവിന്റെ സൂര്യതേജസ്സിനാല്‍
:: പൂര്‍വ്വജന്മത്തില്‍നിന്നേ നിറഞ്ഞവള്‍.
:: നീ തൊടുന്ന മരങ്ങള്‍ സൗവര്‍ണ്ണമായ്
:: നീ മെനഞ്ഞ ശില്പങ്ങളുയിരാര്‍ന്നു.
:: ഞാനുമാശിച്ചിരുചിറകാര്‍ന്നിനി
:: ഭാവനാസ്വര്‍ഗ്ഗമൊപ്പമണഞ്ഞിടാം
</poem>
{{***}}
<poem>
:: ദുര്‍നിമിത്തങ്ങള്‍ വന്നു തടുക്കുന്നു,
:: ഉള്ളറയിലെ പൂര്‍വ്വപിതാമഹര്‍
:: ഇന്നു പോകേണ്ട അശുഭം… എന്ന്
:: പിന്‍വിളിയാര്‍ക്കുന്നു.
:: നിറകണ്ണുമായ് നീ
:: വാതില്‍ക്കലെത്തുന്നു.
:: എന്നുമില്ലാത്തപോലെ ഏട്ടന്‍
:: തിരിച്ചൊന്നുവന്നു ചുരുള്‍മൂടി മാടുന്നു,
:: നിന്‍ നെറുകയിലുമ്മവയ്ക്കുന്നു.
:: എന്‍ കരളിലെ ചന്ദനവിഗ്രഹം
:: ഇന്നു വേണ്ടെന്നു കെ‍ഞ്ചിപ്പറയുന്നു.
:: എങ്കിലും പണി പാതിയായ്
:: നിര്‍ത്തുവതെങ്ങനെ?
:: ‘സൂര്യതേജസ്വിയാം മകനില്ലയോ?’
:: എന്നൊരാള്‍ മറുമൊഴിയാവുന്നു.
:: ചങ്കുറപ്പില്ല പിന്തിരിയാന്‍
:: ഇരുള്‍ക്കൊമ്പുമായിയൊരാല്‍മരം
:: ആയിരം ചോന്ന കണ്ണുമായ് തെച്ചികള്‍,
:: പൂര്‍വ്വജന്മപിപാസകളെങ്കിലും
:: നീ പുറപ്പെടുകെന്നു കല്പിക്കുന്നു.
:: എന്തുദാഹം… ഞരമ്പിലും ചുണ്ടിലും
:: എന്നുയിരിലും തീയു പടരുന്നു.
:: പിന്നെ…
:: ഓര്‍മ്മയിലായിരം സൂര്യമണ്ഡലങ്ങ-
:: ളടര്‍ന്നപോല്‍ പുഞ്ചിരിക്കൊണ്ടു
:: മിന്നുന്ന ചോരയിററും മുഖം.
:: എന്‍ വിരലുകള്‍ കര്‍മ്മപാസങ്ങളോ?
:: എന്‍ മിഴികള്‍ നരകദീപങ്ങളോ?
:: ഏതുദിക്കിലും ഏതുമൊഴിയിലും
:: പുത്രഘാതകനാണെന്ന
:: നിശ്ശബ്ദ ഗര്‍ജ്ജനം…
:: എന്‍ മകളേ… നിന്റെ ചുണ്ടില്‍
:: വേവുന്ന ശാപങ്ങള്‍,
:: നിന്‍കണ്ണിലഗ്നിഗോളങ്ങള്‍,
:: നിന്നുടല്‍ കത്തിയാളുന്ന കോപം,
:: എന്നുയിരിന്‍ വിളി കേള്‍ക്കാതെ കേള്‍ക്കാതെ
:: നിന്ദയാല്‍ മെഴുകിട്ട നിന്‍ കാതുകള്‍…
:: ഇങ്ങു കേള്‍ക്കാം, അടഞ്ഞ നിന്‍വാതിലിന്‍
:: പിന്‍പില്‍‌… നീ വീണുരുണ്ടു കരയുന്നു.
:: എങ്കിലും മുടി മാടിയൊതുക്കി-
:: യന്നവന്‍ ചെയ്തപോലെ-
:: യാനെററിയില്‍ ചുണ്ടുരുമ്മി
:: ലാളിക്കുവാന്‍…
:: എന്‍ മകളേ ഇതുവിധി-
:: എന്റെ ജീവനിരിപ്പതു
:: എന്‍ മകളേ നിനക്കായ് മാത്രം
:: എന്നെ നമ്പുക…
:: ഞാന്‍ കുററവാളിയല്ലെ-
:: ന്നനേകം പറയാന്‍
:: ഇല്ല…
:: തീയെരിയുന്നു മിഴികളില്‍
:: കണ്ണുനീര്‍ വററിയുള്ളില്‍-
:: ക്കടലായിയെങ്കിലും…
:: പാതിനേരുകള്‍ക്കെന്തു
:: ചാരുതയെന്നോ?
:: നിനക്കേട്ടനെന്നുമച്ഛനാണെന്നോ?
:: വിടചൊല്ലലും ശാപമെന്നോ?
</poem>
{{right|(ദേശാഭിമാനി വാരിക, 1993)}}

:: [വിജയലക്ഷ്മിയുടെ തച്ചന്റെ മകള്‍ എന്ന കവിതയോട് ചേര്‍ത്തു വായിക്കുക. കലാകാരന്റെ മനസ്സ്. അച്ഛന്റെ മനസ്സ്, പുരുഷന്റെ മനസ്സ്, പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവന്റെ മനസ്സ് ഇവ എല്ലാം ഉരുകിച്ചേരുന്നു]
{{VMG/PranayamOralbum}}

@@ Line 22: / Line 22: @@
 :: അങ്ങനെത്തന്നെ കല്ലില്‍ മരത്തില്‍ അല്ല
 :: കാലത്തിലമ്മയെ വാര്‍ക്കണം.
-:: എന്തുവേദന എന്തുവടംവലി എന്തുഗാഢഗാനന്ദം
+:: എന്തുവേദന എന്തുവടംവലി എന്തുഗാഢഗാഢാനന്ദം
 :: കാലത്തില്‍ മങ്ങിമായ്കിലുമമ്മ&hellip; എന്‍
 :: പ്രതിഭയിലാ മിഴി മിന്നിടും&hellip; ചന്ദ്രസൂര്യന്‍ വസുന്ധര
@@ Line 51: / Line 51: @@
 :: പൊന്തിവന്നു ചിരാതിനെപ്പുഞ്ചിരി
 :: കൊണ്ടു മങ്ങിച്ച ശില്പങ്ങള്‍, ഓരോന്നു
-:: മെന്നിലുറുമലിവില്‍പ്പിറന്നവര്‍,
+:: മെന്നിലൂറുമലിവില്‍പ്പിറന്നവര്‍,
 :: എന്‍ രതിതന്‍  മൃദുസ്നിഗ്ദ്ധരൂപങ്ങള്‍,
 :: രാവിലുള്ളിന്റെ പച്ചിലക്കുമ്പിളില്‍

@@ Line 203: / Line 203: @@
 {{right|(ദേശാഭിമാനി വാരിക, 1993)}}
-:: [വിജയലക്ഷ്മിയുടെ തച്ചന്റെ മകള്‍ എന്ന കവിതയോട് ചേര്‍ത്തു വായിക്കുക. കലാകാരന്റെ മനസ്സ്. അച്ഛന്റെ മനസ്സ്, പുരുഷന്റെ മനസ്സ്, പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവന്റെ മനസ്സ് ഇവ എല്ലാം ഉരുകിച്ചേരുന്നു]
+:: [വിജയലക്ഷ്മിയുടെ തച്ചന്റെ മകള്‍ എന്ന കവിതയോട് ചേര്‍ത്തു വായിക്കുക. കലാകാരന്റെ മനസ്സ്, അച്ഛന്റെ മനസ്സ്, പുരുഷന്റെ മനസ്സ്, പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവന്റെ മനസ്സ് ഇവ എല്ലാം ഉരുകിച്ചേരുന്നു]
 {{VMG/PranayamOralbum}}

തച്ചന്‍ മകളോട് - Revision history

Vijayan at 17:55, 15 June 2014

Vijayan at 17:44, 13 June 2014

Cvr: Created page with "{{VMG/PranayamOralbum}} {{VMG/PranayamOralbumBox}} :: മകളേ… ചെത്തം നെഞ്ചിൻ കനലില്‍ കരിയുന്നൂ, ::..."