താജ്‌മഹലിനകത്തെ സദാചാരവിരുദ്ധന്മാര്‍ - Revision history

Vijayan at 10:17, 9 May 2014

2014-05-09T10:17:21Z

Vijayan at 15:35, 30 April 2014

2014-04-30T15:35:07Z

Show changes

Vijayan at 15:19, 30 April 2014

2014-04-30T15:19:23Z

Show changes

Admin at 17:42, 29 April 2014

2014-04-29T17:42:20Z

Admin at 16:39, 29 April 2014

2014-04-29T16:39:47Z

Vijayan at 14:30, 28 April 2014

2014-04-28T14:30:01Z

Cvr at 00:28, 15 March 2014

2014-03-15T00:28:49Z

Cvr at 00:27, 15 March 2014

2014-03-15T00:27:09Z

Admin at 09:57, 11 March 2014

2014-03-11T09:57:12Z

Admin at 09:55, 11 March 2014

2014-03-11T09:55:54Z

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{MKN/SanniBox}}
-ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടിക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു.  അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടു&shy;ന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയതയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍  ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങ&shy;ളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ [http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്.  ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത്  പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കു&shy;ന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹ&shy;ത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യ&shy;കൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചു&shy;വലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.
+ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടി&shy;ക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു.  അവിടെക്കിട&shy;ന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടു&shy;ന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയ&shy;തയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍  ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങ&shy;ളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ [http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്.  ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത്  പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കു&shy;ന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹ&shy;ത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യ&shy;കൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചു&shy;വലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.
 [[File:EugeneIonesco.jpg|thumb|left|alt=caption|യനസ്കൊ]]

← Older revision		Revision as of 17:42, 29 April 2014
Line 43:		Line 43:

	മനുഷ്യനെ ഒഴിച്ചുനിറുത്തിയിട്ടു പ്രപഞ്ചത്തെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഈ രീതി ശരിയാണോ? പ്രകൃതി സാന്മാര്‍ഗ്ഗികമല്ല (moral), അസന്മാര്‍ഗ്ഗികമല്ല (immoral), അതു രണ്ടുമല്ലാത്തമട്ടില്‍ നില്ക്കുന്നു (amoral). ജീവിതം പ്രസാദാത്മകവുമല്ല വിഷാദാത്മകവുമല്ല. മനുഷ്യനാണ് സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ പ്രകൃതിയിലും ജീവിതത്തിലും ആരോപിക്കുന്നത്. കമ്യുവിന്റെയും സാര്‍ത്രിന്റെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളാകെ വായിച്ചുനോക്കിയിട്ടും ഈ സത്യത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവവും എനിക്കു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ട് അസ്തിത്വവാദം അസത്യമോ, അര്‍ദ്ധസത്യമോ ആണെന്ന് എനിക്കു വിചാരമുണ്ട്. എങ്കിലും യനസ്കൊയുടെ നോവല്‍ എന്നെ രസാനുഭുതിയുടെ മണ്ഡലത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അസ്തിത്വവാദം ഒരു തരത്തിലുള്ള ദൈവായത്തതയിലാണ് (fatalism) നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യനു യുക്തിയുണ്ട്. അവന്റെ മനസ്സിന് ക്രമമുണ്ട്, വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഇതൊക്കെ അസ്തിത്വവന്ത നിഷേധിക്കുന്നു. ഈ നോവലില്‍ ഈ നിഷേധത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉറക്കെ കേള്‍ക്കാം. ലോകാരംഭം മുതല്‍ മനുഷ്യന്‍ ഇങ്ങനെ ഗതിഹീനനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്‍ ചന്ദ്രനില്‍ കാലുകുത്തുമായിരുന്നില്ല; ചൊവ്വയിലേക്കു കുതിച്ചു ചെല്ലാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുമായിരുന്നില്ല. പരിതഃസ്ഥിതികളോടു പടവെട്ടാന്‍ കഴിയാതെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിനു വിയേനായി പുഴുപോലെ പിടഞ്ഞുക്കാണ്ടിരുന്ന ഒരുവനാണ് അസ്തിത്വവാദികളുടെ മനുഷ്യന്‍. അയാളെത്തന്നെ ഈ നോവലിലും ഞാന്‍ കാണുന്നു. എന്നിട്ടും കലാശില്‍പമെന്ന നിലയില്‍ ഇതെന്നെ രസിപ്പിക്കുന്നു. താജ്‌മഹലിനകത്തു സദാചാരവിരുദ്ധന്മാര്‍ കയറിത്താമസിക്കുന്നുവെന്നു വിചാരിക്കുക. എങ്കിലും ആ സൌധത്തിന്റെ മനോഹാരിതയ്ക്കു കുറവു വരികയില്ലല്ലോ.		മനുഷ്യനെ ഒഴിച്ചുനിറുത്തിയിട്ടു പ്രപഞ്ചത്തെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഈ രീതി ശരിയാണോ? പ്രകൃതി സാന്മാര്‍ഗ്ഗികമല്ല (moral), അസന്മാര്‍ഗ്ഗികമല്ല (immoral), അതു രണ്ടുമല്ലാത്തമട്ടില്‍ നില്ക്കുന്നു (amoral). ജീവിതം പ്രസാദാത്മകവുമല്ല വിഷാദാത്മകവുമല്ല. മനുഷ്യനാണ് സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ പ്രകൃതിയിലും ജീവിതത്തിലും ആരോപിക്കുന്നത്. കമ്യുവിന്റെയും സാര്‍ത്രിന്റെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളാകെ വായിച്ചുനോക്കിയിട്ടും ഈ സത്യത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവവും എനിക്കു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ട് അസ്തിത്വവാദം അസത്യമോ, അര്‍ദ്ധസത്യമോ ആണെന്ന് എനിക്കു വിചാരമുണ്ട്. എങ്കിലും യനസ്കൊയുടെ നോവല്‍ എന്നെ രസാനുഭുതിയുടെ മണ്ഡലത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അസ്തിത്വവാദം ഒരു തരത്തിലുള്ള ദൈവായത്തതയിലാണ് (fatalism) നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യനു യുക്തിയുണ്ട്. അവന്റെ മനസ്സിന് ക്രമമുണ്ട്, വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഇതൊക്കെ അസ്തിത്വവന്ത നിഷേധിക്കുന്നു. ഈ നോവലില്‍ ഈ നിഷേധത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉറക്കെ കേള്‍ക്കാം. ലോകാരംഭം മുതല്‍ മനുഷ്യന്‍ ഇങ്ങനെ ഗതിഹീനനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്‍ ചന്ദ്രനില്‍ കാലുകുത്തുമായിരുന്നില്ല; ചൊവ്വയിലേക്കു കുതിച്ചു ചെല്ലാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുമായിരുന്നില്ല. പരിതഃസ്ഥിതികളോടു പടവെട്ടാന്‍ കഴിയാതെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിനു വിയേനായി പുഴുപോലെ പിടഞ്ഞുക്കാണ്ടിരുന്ന ഒരുവനാണ് അസ്തിത്വവാദികളുടെ മനുഷ്യന്‍. അയാളെത്തന്നെ ഈ നോവലിലും ഞാന്‍ കാണുന്നു. എന്നിട്ടും കലാശില്‍പമെന്ന നിലയില്‍ ഇതെന്നെ രസിപ്പിക്കുന്നു. താജ്‌മഹലിനകത്തു സദാചാരവിരുദ്ധന്മാര്‍ കയറിത്താമസിക്കുന്നുവെന്നു വിചാരിക്കുക. എങ്കിലും ആ സൌധത്തിന്റെ മനോഹാരിതയ്ക്കു കുറവു വരികയില്ലല്ലോ.
		+
		+	{{MKN/Sannidanathil}}
		+	{{MKN/Works}}

← Older revision		Revision as of 16:39, 29 April 2014
Line 1:		Line 1:
−	{{~~infobox book\| <!-- See Wikipedia:WikiProject_Novels or Wikipedia:WikiProject_Books -->~~	+	{{MKN/SanniBox}}
−	~~\| title_orig = [[സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സന്നിധാനത്തില്‍]]~~
−	~~\| image = [[File:Moha.png\|120px\|center\|alt=Front page of PDF version by Sayahna]]~~
−	~~\| author = [[എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍]]~~
−	~~\| cover_artist =~~
−	~~\| country = ഇന്ത്യ~~
−	~~\| language = മലയാളം~~
−	~~\| series =~~
−	~~\| genre = [[സാഹിത്യം]], [[നിരൂപണം]]~~
−	~~\| publisher = ''[[എച് അന്റ് സി പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസ്]]''~~
−	~~\| release_date = 1977~~
−	~~\| media_type = പ്രിന്റ് (പേപ്പര്‍ബാക്)~~
−	~~\| pages = 98 (ആദ്യ പതിപ്പ്)~~
−	~~\| isbn =~~
−	~~\| preceded_by =~~
−	~~\| followed_by =~~
−	}}
−
−	~~← [[സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സന്നിധാനത്തില്‍]]~~

	ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടിക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു. അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയതയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍ ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ [http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്. ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യകൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചവലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.		ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടിക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു. അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയതയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍ ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ [http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്. ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യകൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചവലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.

@@ Line 49: / Line 49: @@
 കാലം കഴിഞ്ഞു. അയാള്‍ വൃദ്ധനായി. പുതിയ തലമുറയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കു തോന്നി ലോകം യുവത്വമാര്‍ജ്ജിച്ചെന്ന്, തനിക്കു വാര്‍ദ്ധക്യം സംഭവിച്ചെന്ന്. ഒരു ദിവസം പക്ഷികളുടെ കളകളനാദം കേട്ട് അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നു. ജനല്‍ തുറന്നുനോക്കിയപ്പോള്‍ അടിമുടി പൂത്ത ഒരു മരം. കൈനീട്ടിയാല്‍ അയാള്‍ക്കതു തൊടാം. നീലപ്പക്ഷികളും പച്ചപ്പക്ഷികളും അതില്‍ നിന്നു പറന്നുയര്‍ന്നു. അയാള്‍ വീടു സൂക്ഷിക്കുന്നവളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ʻവരു മുറ്റത്ത് ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടു മനോഹരമായ ഒരു മരം. വന്നു കാണു.ʼ അവള്‍ വന്നുനോക്കിയപ്പോള്‍ വൂക്ഷം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതില്‍നിന്ന് അയാള്‍ അടര്‍ത്തിയെടുത്ത മുന്നു പൂക്കള്‍ മേശപ്പുറത്തുണ്ട്. വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്സില്‍ അവയിട്ടിട്ട് അവള്‍ പോയി. പിന്നെയും മരം പ്രത്യക്ഷമായി. ഒരു മരം കൂടെ. തുടര്‍ന്ന് അനവധി മരങ്ങള്‍. ഒരു വലിയ പാത. എന്തെന്നില്ലാത്ത പ്രകാശം. ഒരു ഉദ്യാനം. ഇതെല്ലാം അയാള്‍ മുന്നില്‍ കണ്ടു. അവ മറഞ്ഞേയ്ക്കുമെന്ന് കരുതി അയാള്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റില്ല. ഉദ്യാനം അയാളുടെ അടുക്കലെത്തി. അയാള്‍ അതിന്റെ ഭാഗമായി. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. അതോ നിമിഷങ്ങളോ. പെട്ടെന്ന് എല്ലാം മറഞ്ഞു. പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരംശം മാത്രമേ അയാളുടെ ഉള്ളില്‍ കടന്നുള്ളു. അതൊരു സൂചന തന്നെ. നോവല്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
-==ശൂന്യതയിഒല അന്വേഷണം ==
+==ശൂന്യതയിലെ അന്വേഷണം ==
 ഡാനിഷ് തത്ത്വചിന്തകനായ സൊയ്റന്‍ ഒബ്യു കീര്‍കഗോര്‍ (Soren Aabye Kierkegaard 1813–55)  വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ള നൈരാശ്യം (Despair), സന്ത്രാസം (Dread – Angst) ഇവയെ കലാപരമായി ആവിഷ്കരിച്ചതിന്റെ ചാരുതയാണ് ഈ നോവലിനുള്ളത്. മനുഷ്യന്‍ എത്ര സുഖപ്രദമായ ജീവിതം നയിച്ചാലും നൈരാശ്യത്തിനു വിധേയനാണെന്നാണ് കീര്‍കഗോറിന്റെ  മതം. കാരണം ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ അംശങ്ങളും മനുഷ്യനു നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഏതോ ഒന്നിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാതാണ്. അമ്മാവന്‍ നല്കിയ ധനം കൊണ്ടു നോവലിലെ കഥാപാത്രത്തിന് ആഹ്ലാദനിഭരമായ ജീവിതം നയിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. എന്നിട്ടും അജ്ഞാതമായ ആ ശക്തിവിശേഷം അയാളെ നൈരാശ്യത്തിലേക്കു വലിച്ചെറിയുന്നു. ആ നീര്‍ക്കയത്തില്‍ വീണ അയാള്‍ക്കു ശ്വാസംമുട്ടലുണ്ടാകുന്നു. അതുപോലെ സന്ത്രാസത്തിനും അയാള്‍ അടിമയാവുകയാണ്. കീര്‍കഗോര്‍ സ്പഷ്ടമാക്കിത്തരുന്ന സന്ത്രാസത്തിന് വസ്തുക്കളുമായി ബന്ധമില്ല. നാം റോഡിലുടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരാന മദംപൊട്ടി നമ്മുടെ നേര്‍ക്ക് ഓടിവരുന്നുവെന്ന്  സങ്കല്പിക്കു. നാം പേടിക്കും. എന്നാല്‍ ആനയെ ആരെങ്കിലും ബന്ധിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ പേടി മാറും. ഇതല്ല സന്ത്രാസത്തിന്റെ അവസ്ഥ. വസ്തുക്കളില്‍ നിന്നല്ല അതിന്റെ ഉത്ഭവം. ജീവിതം എതു നിമിഷത്തിലും ശുന്യതയില്‍  വിലയം കൊള്ളാമല്ലോ. ഈ ശൂന്യതയില്‍ നിന്നാണ് സന്ത്രാസം ജനിക്കുന്നത്. നോവലിലെ നായകന്‍ അര്‍ത്ഥരഹിതമായ ജീവിതത്തിന്റെ, ശുന്യമായ ജീവിതത്തിന്റെ സന്ത്രാസത്തിലമര്‍ന്ന് ഉഴലുന്നതു യനസ്കൊ വിസ്മയാവഹമായ പ്രാഗത്ഭ്യത്തോടെ ആലേഖനം ചെയ്യുന്നു; സാര്‍ത്രിനോ കമ്യുവിനോ കഴിയാത്ത മട്ടില്‍ത്തന്നെ. ʻഅഭ്യസനംʼ (Lesson), ʻകസേരകള്‍ʼ (Chairs)  എന്നീ അബ്സേഡ് നാടകങ്ങളെഴുതിയ യനസ്കോ ʻഅടിസ്ഥാനപരമായിʼ ഭാവാത്മകസാഹിത്യകാരനല്ല. പക്ഷേ, ഈ ന്നേവലിന്റെ രചയിതാവായ അദ്ദേഹം ഭാവാത്മക കവിയാണ്. ഭാവാത്മകത്വം അംഗീകരിക്കുന്ന സാഹിത്യകാരന്‍ ആത്മാവിന്റെ വിവിധ മണ്ഡലങ്ങളെയാണു ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. അസ്തിത്വവാദം എന്ന തത്ത്വചിന്താപദ്ധതിയില്‍ ചെന്നുവീണ യനസ്കൊ അതിന്റെ തത്ത്വങ്ങളെ വെറും തത്ത്വങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കാതെ വാങ്മയചിത്രങ്ങളായി ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നു. ആ ചിത്രങ്ങള്‍ കലാകാരന്റെ ആത്മാവിലേയ്ക്കാണ് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്. അതിനാല്‍ ഈ നോവലിന്റെ കലാത്മകത്വത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കു തെല്ലും സംശയമുണ്ടാകേണ്ടതില്ല.

@@ Line 19: / Line 19: @@
 &larr; [[സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സന്നിധാനത്തില്‍]]
-ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടിക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു.  അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയതയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍  ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്.  ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത്  പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യകൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചവലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.
+ഈ ലോകത്തുളള മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട് നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ കണ്ണാടിക്കൂട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ കാചമയമായ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ കിടക്കുന്നു.  അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ വൃക്ഷം പൂവണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കു. മരം അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്തതായി നാം മനസ്സിലാക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. പ്രമേയതയുടേയും അപ്രമേയതയുടേയും ഇടയിലകപ്പെട്ടു മനുഷ്യന്‍  ഉഴലുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥരാഹിത്യവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയും മാത്രമേ സത്യാത്മകങ്ങളായുള്ളു. ഈ ചിന്താഗതിക്കു കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം നല്കിയിട്ടുള്ള അത്യന്ത സുന്ദരമായ ഒരു നോവല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹായശസ്കനായ [http://en.wikipedia.org/wiki/Eug%C3%A8ne_Ionesco യനസ്കൊ]യാണ് ഇതിന്റെ കര്‍ത്താവ്. [http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre ഷാങ്പോള്‍ സാര്‍ത്രി]ന്റെ ʻല നോസʼയെക്കാള്‍ (La Nausee–1938), [http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus അല്‍ബേര്‍ കമ്യു]വിന്റെ ʻലെത്രാങ്ഷെʼയെക്കാള്‍ (LʼEtranger–1942) ഈ നോവലിനു മനോഹാരിതയുണ്ട്.  ʻലെ സൊലിതര്‍ʼ (Le Solitare) എന്നാണ് ഇതിന്റെ പേര്‍. സൊലിതര്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് പദത്തിന് ഹെര്‍‌മിറ്റ് –- സന്ന്യാസി –- എന്നര്‍ത്ഥം. ന്യൂയോര്‍‌ക്കിലെ വൈക്കിങ് പ്രസ്സ് അടുത്ത കാലത്ത്  പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ലീഷ് തര്‍ജമയുടെ പേര്‍ ʻദ ഹെര്‍മിറ്റ്ʼ എന്നുതന്നെയാണ്. പ്രഖ്യാതനായ ഫ്രഞ്ച് നിരൂപകന്‍ ഫ്രാങ്സ്വ നുറിസ്യേ യനസ്കൊയുടെ നോവലിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ʻനമ്മുടെ ശതാബ്ദത്തിലെ രോഗത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും വിശദമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ʻസന്ന്യാസിʼയെന്ന നോവല്‍ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് എതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കകം നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്. മഹാന്മാരായ പല നിരൂപകരും ആ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഇമ്മട്ടില്‍ത്തന്നെ അഭിപ്രായം ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാമൊക്കെ കാലപ്രവാഹത്തിലുടെ ഒഴുകുകയാണ്. ഇരുവശവുമുള്ള സാഹിത്യകൃതികളെ ഒന്നുനോക്കാന്‍ മാത്രമേ നമുക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. അങ്ങനെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ അവയില്‍ ഒരെണ്ണം ʻനില്ക്കു, എന്നെ സുക്ഷ്മനിരീക്ഷണം ചെയ്യുʼ എന്നു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കാലില്‍ ആരോ പിടിച്ചവലിച്ചതുപോലെ നാം ചലനമറ്റവരായി ഭവിക്കുന്നു. നാം ആ ആഹ്വാനം കേട്ടു സംവീക്ഷണം ചെയ്യുകയായി. തികച്ചും ആഹ്ലാദപ്രദമാണ് ഈ കൃത്യം.
-−
 യനസ്കൊയുടെ നോവലിലെ നായകനു പേരില്ല. അയാള്‍ വിചാരിക്കുന്നു. ʻമുപ്പത്തിയഞ്ചു വയസ്സായ ഈ സമയത്ത് ഈ ദൈനംദിന പ്രവര്‍ത്തനം ഉപേക്ഷിച്ച് പോകാനുള്ള സമയം എന്നേ കഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ തളര്‍ച്ചയുളവാക്കുന്ന ദിനകൃത്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു സങ്കല്പിച്ചുക്കാണ്ടുതന്നെ. എന്റെ ജോലിയില്‍ എനിക്കു മടുപ്പും ക്ഷീണവുമുണ്ടായി. ഞാന്‍ വേഗത്തില്‍ നാല്പതിന്നേടടുക്കുകയായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ സ്വത്ത് എനിക്കു ലഭിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നൈരാശ്യം കൊണ്ടും വൈരസ്യം കൊണ്ടും മരിച്ചുപോകുമായിരുന്നു.ʼ തുടര്‍ന്ന്  ഓരോ സംഭവവും അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അയാള്‍ ഒരു കമ്പനിയിലെ താണതരത്തില്‍പ്പെട്ട ഗുമസ്തനായിരുന്നു. പതിനഞ്ചു കൊല്ലമായി ആ പാവം അവിടെ ജോലിചെയ്യുകയാണ്. അയാള്‍  കൊച്ചുകുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ അച്ഛന്‍ മരിച്ചുപോയി. അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം മകന്‍ ഡോക്ടറോ, എഞ്ചിനീയറോ, സാഹിത്യകാരനോ ആകണമെന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവനു കിട്ടിയത് ഗുമസ്തന്റെ പണി മാത്രം. നിരാശതയില്‍ വീണ അമ്മയും ഈ ലോകം വിട്ടുപോയി. അങ്ങനെ വിരസമായ ജോലിയില്‍ എര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോപോള്‍ ഒരു ദിവസം അയാള്‍ക്ക് അറിവുകിട്ടി, അമേരിക്കയില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരമ്മാവന്‍ തന്നെ വലിയ സ്വത്തിന്റെ അവകാശിയാക്കിയിട്ട് മരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന്. ധനികനായപ്പോള്‍ ക്ലാര്‍ക്കു ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ ജീവതമാരംഭിക്കാന്‍ അയാള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഗുമസ്തന്റെ ജീവിതം! എന്തൊരു ശുഷ്കമായ ജീവിതമാണത്! മണി എട്ടരയാകുമ്പോള്‍ ഓഫീസിലെത്തിക്കൊള്ളണം. എട്ടേമുക്കാലിനകം എത്തിയില്ലെങ്കില്‍ അന്നത്തെ ദിവസം ഹാജരില്ല. കാര്‍ഡില്‍ ഒപ്പിട്ടില്ലെങ്കില്‍ പിഴയൊടുക്കുകയും വേണം. അയാളൊരിക്കലും വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നില്ല്ല; വിഷാദമഗ്നനാണോ? അല്ല. ആഹ്ലാദഭരിതനാണോി അല്ല. ജഗദുത്പത്തിയില്‍ അടിതൊട്ടു മുടിവരെ താന്‍ വിലയംകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാള്‍ക്കു  തോന്നി. ആര്‍ക്ക് അയാളുടെ ആ നില മാറ്റാന്‍ കഴിയും. മുകളില്‍ ആകാശം. താഴെ ഭുമി. ഗുരുത്വാകര്‍ഷണസിദ്ധാന്തവും അതുപോലുള്ള മറ്റനേകം  സിദ്ധാന്തങ്ങളും –- അവയ്ക് അയാള്‍ വിധേയനായിരിക്കുന്നു. വൈരസ്യവും  വിഷാദവും മാത്രമേ അയാള്‍ക്കു കുട്ടുകാരായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഗുമസ്തനായിരിക്കുമ്പോള്‍ മുന്നു പെണ്ണുങ്ങള്‍ –- ഷ്യുലിയത്, ഷാന്‍, ലുസിയന്‍ –- അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നു. അവരോടു താല്‍ക്കാലികമായ  ബന്ധം മാത്രമേ അല്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പോള്‍ സ്ത്രീകള്‍ അയളെ ആകര്‍ഷിക്കാറില്ല.

@@ Line 9: / Line 9: @@
 | genre        = [[സാഹിത്യം]], [[നിരൂപണം]]
 | publisher    = ''[[എച് അന്റ് സി പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസ്]]''
-| release_date = 2007
+| release_date = 1977
 | media_type   = പ്രിന്റ് (പേപ്പര്‍ബാക്)
 | pages        = 98 (ആദ്യ പതിപ്പ്)