ഭാഷ - Revision history

Cvr at 23:55, 1 May 2014

2014-05-01T23:55:24Z

Cvr at 23:48, 1 May 2014

2014-05-01T23:48:39Z

Cvr: /* അക്ഷരമാല */

2013-05-29T17:07:56Z

‎അക്ഷരമാല

Cvr: /* ഭാഷ */

2013-05-29T17:07:36Z

‎ഭാഷ

Cvr at 04:24, 29 May 2013

2013-05-29T04:24:14Z

Cvr at 02:53, 29 May 2013

2013-05-29T02:53:04Z

Cvr at 14:37, 28 May 2013

2013-05-28T14:37:07Z

Cvr at 14:26, 28 May 2013

2013-05-28T14:26:29Z

Cvr at 14:26, 28 May 2013

2013-05-28T14:26:08Z

Cvr at 14:24, 28 May 2013

2013-05-28T14:24:10Z

← Older revision		Revision as of 23:55, 1 May 2014
Line 1:		Line 1:
−	~~<!--~~
−	~~{{RunningHeader\| \|ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|}}~~
−	~~-----~~
−	~~{{RunningHeader\|← [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം\|വിഷയവിവരം]]\| \|\|[[ദ്രാവിഡം]]→\|}}~~
−	~~<br/>~~
−	~~=ഭാഷ=~~
−	~~-->~~
	{{Ulloor/HistLit1Box}}		{{Ulloor/HistLit1Box}}
−
	==ഭാഷ==		==ഭാഷ==

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
 {{RunningHeader|&larr; [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|വിഷയവിവരം]]|  ||[[ദ്രാവിഡം]]&rarr;|}}
 <br/>
 =ഭാഷ=
 ==ഭാഷ==
@@ Line 27: / Line 28: @@
 കേരളസാഹിത്യചരിത്രം എന്നാണു് ഈ പുസ്തകത്തിന്‍റെ പേരെങ്കിലും ഇതില്‍ ചമല്‍ക്കാരകാരികളായ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ക്കുപുറമെ വിജ്ഞാനപ്രദങ്ങളായ ഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റിയും ദിങ്മാത്രമായി പരാമര്‍ശിക്കുന്നതാണു്. അല്ലെങ്കില്‍ പുസ്തകത്തിനു സമഗ്രത സിദ്ധിക്കുന്നതല്ലെന്നുമാത്രമല്ല വിജ്ഞേയങ്ങളായ അനവധി വിഷയങ്ങള്‍ വക്തവ്യങ്ങളല്ലാതെ തീരുകയുംചെയ്യും. അതുപോലെതന്നെ കേരളീയര്‍ മലയാളഭാഷയില്‍ രചിച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ സംസ്കൃതഭാഷയില്‍ രചിച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റിയും ഇതില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്നതാണു്. കേരളത്തിലെ പ്രഥമഗണനീയന്മാരായ മഹാകവിമൂര്‍ദ്ധന്യന്മാരില്‍ ഒട്ടുവളരെപ്പേരും—ശങ്കരാചാര്യര്‍, വില്വമങ്ഗലത്തു സ്വാമിയാര്‍, മേല്‍പ്പുത്തൂര്‍ നാരായണഭട്ടതിരി മുതല്‍പേര്‍—സംസ്കൃതത്തില്‍ മാത്രമേ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അവരെ അകറ്റിനിര്‍ത്തിയാല്‍ സാഹിത്യസാമ്രാജ്യത്തില്‍ കേരളത്തിനുള്ള യഥാര്‍ത്ഥസ്ഥാനമെന്തെന്നു് അനുവാചകന്മാര്‍ എങ്ങിനെ ഗ്രഹിക്കും? അതുകൊണ്ടു കേരളീയര്‍ ഈ രണ്ടുഭാഷകളിലും നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുള്ള പ്രധാനഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റി ഈ പുസ്തകത്തില്‍ പ്രസ്താവിക്കുവാന്‍ യഥാമതി ശ്രമിക്കുന്നതാണു്. വിസ്തീര്‍ണ്ണമായ ഈ പന്ഥാവിലൂടെത്തന്നെയാണല്ലോ പൂര്‍വസൂരികളായ ഗോവിന്ദപ്പിള്ള സര്‍വാധികാര്യക്കാര്‍ മുതല്‍പേരും സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ളതു്.
 <references />

@@ Line 13: / Line 13: @@
 ==അക്ഷരമാല==
-ഉച്ചാരണസൗകര്യത്തെ പ്രമാണീകരിച്ചു സ്വരമാണെങ്കില്‍ തനിച്ചോ, വ്യഞ്ജനമാണെങ്കില്‍ സ്വരസമ്മിളിതമായോ വേര്‍തിരിച്ചു്, അവയ്ക്ക് അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്നു പേര്‍ കല്പിച്ചു് ഓരോ അക്ഷരവും കണ്ണില്‍ പതിയുന്നതിനു് അതിന്റെ അടയാളമായി ഓരോ ലിപിയും ജനസമുദായം സൃഷ്ടിച്ചു. <ref>ഭാരതീയര്‍ എഴുതുന്നതു് അക്ഷരമാലയും യൂറോപ്യന്മാര്‍ എഴുതുന്നതു് വര്‍ണ്ണമാലയുമാണു്.</ref> ആ ലിപിസമൂഹത്തെത്തന്നെയാണു് അക്ഷരമാലയെന്നു സാധാരണമായി വ്യവഹരിക്കാറുള്ളതു്. ലിപികളുടെ സഹായംകൊണ്ടു വാചികഭാഷ ലിഖിതമായിത്തീരുന്നു. ഇന്ന ശബ്ദത്തിനു് ഇന്നതാണു് അര്‍ത്ഥം എന്നു് ഓരോ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലും സങ്കേതം, അതായതു് അഭേദ്യമായി വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടു്. ഈ വ്യവസ്ഥ ഒരു ദിവസംകൊണ്ടോ ഒരു രാജശാസനംകൊണ്ടോ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതല്ല. വളരെക്കാലത്തെ പരീക്ഷണത്തിന്റേയും പരിചയത്തിന്റേയും ഫലമാണു് ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു നിയമം നടപ്പായതു്. ഒരു ജനസമുദായത്തിന്റെ കലാപരമായ സംസ്കാരം മുഴുവന്‍ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുവാന്‍ ആ സമുദായം സംവ്യവഹാരം ചെയ്യുന്ന ഭാഷയ്ക്കു ശക്തിയുണ്ടായിരിക്കും. സംസ്കാരം വര്‍ദ്ധിക്കുംതോറും സ്വഭാഷയില്‍ ശബ്ദങ്ങളില്ലെങ്കില്‍ ഇതരഭാഷകളില്‍നിന്നു സമുചിതങ്ങളായ ശബ്ദങ്ങള്‍ കടം വാങ്ങി അവയെ സ്വായത്തീകരിച്ചു തദ്വിഷയകമായ ന്യൂനതയെ പരിഹരിക്കുന്നതും സര്‍വ്വസാധാരണമാണു്.എന്നാല്‍ എത്ര ശബ്ദസമ്പന്നമായ ഭാഷയിലും ഒരുവന്‍ തുടരുന്ന ഉച്ചാരണം ശ്രോതാവിനെ ആശയം ഗ്രഹിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടനടി വായുമണ്ഡലത്തില്‍ ലയിച്ചുപോകുന്നതാണല്ലോ. അവശ്യം നിലനിറുത്തേണ്ട മതപരവും മറ്റുമായുള്ള വാങ്മയങ്ങളെ മാത്രം പുരാതനകാലങ്ങളില്‍ ജനങ്ങള്‍ ശിഷ്യന്മാരെ അധ്യാപനം ചെയ്തു പ്രചരിപ്പിച്ചുപോന്നു. അതു് എറ്റവും ക്ലേശകരമായ ഒരു പാഠപദ്ധതിയായിരുന്നു. അവയൊഴിച്ച് അന്യസൂക്തികള്‍ക്കു് ഒന്നിനുംതന്നെ ക്ഷണഭങ്ഗുരതയില്‍നിന്നു രക്ഷ നേടുവാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ദുരവസ്ഥയില്‍നിന്നു ലോകത്തെ ഉദ്ധരിച്ചതു ലിപിവിന്യാസമാകുന്നു. ഒരു ജനസമുദായം തന്മദ്ധ്യത്തില്‍ പ്രചരിക്കുന്ന ഭാഷയ്ക്കു ലിപികള്‍ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തപ്പോള്‍ അതു് ആ സമുദായത്തിനു് ഒരു പരമാനുഗ്രഹമായി പരിണമിച്ചു. അതേവരെയ്ക്കും തങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തിനും ആനന്ദത്തിനുമായി അവരുടെ ഇടയില്‍ വിദ്യാസമ്പന്നന്മാരും ഭാവനാകുശലന്മാരുമായ വ്യക്തികള്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ആഭാണകങ്ങള്‍, ഗാനങ്ങള്‍ മുതലായവ താലപത്രങ്ങളിലും മറ്റും ലിഖിതങ്ങളായപ്പോള്‍ അവയ്ക്കു ശാശ്വതമായ പ്രതിഷ്ഠ ലഭിച്ചു. അന്ധകാരം ജ്യോതിസ്സായി മാറി; വിദ്യയ്ക്ക് അഭൂതപൂര്‍വമായ വിജയം സംജാതമായി; ഭൂതകാലത്തെ സൂക്തിവിഭവം ഏതു ഭാവികാലത്തേയ്ക്കും പ്രയാജനപ്പെടുമെന്നുള്ള നിലവന്നു; ജരാമരണഭയമില്ലാത്ത യശഃകായത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില്‍ സരസ്വതീദാസന്മാര്‍ കുതുകികളായി; തങ്ങളുടെ വിജ്ഞാനത്തിന്റേയും പ്രതിഭയുടേയും ഫലങ്ങളെ ബഹുജനോപയുക്തമാക്കി തദ്വാരാ ലോകസേവ ചെയ്യുന്നതിനു പലരും അഹമഹമികയാ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. ചുരുക്കത്തില്‍ സംസ്കാരോല്‍ഗതിക്കും സാഹിത്യോദയത്തിനും ലിപിനിര്‍മ്മിതി അത്യന്തം പ്രേരകമായി. ആ വഴിക്കു ലോകത്തിനു സിദ്ധിച്ച അപരിമേയവും ആശ്ചര്യജനകവുമായ ലാഭത്തെ അച്ചടിയന്ത്രത്തിന്റെ ആവിര്‍ഭാവം ശതഗുണീഭവിപ്പിച്ചു. അനവധി വര്‍ഷസഹസ്രങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണു് ഓരോ ജനസമുദായത്തിലും ലിപികള്‍ ഉണ്ടായതു്. മുദ്രണയന്ത്രത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാണത്തിനു പിന്നെയും വളരെക്കാലത്തെ താമസം വേണ്ടിവന്നു. ക്രി.പി. 868-ല്‍ ചീനരാജ്യത്ത് ഒരു മുദ്രണയന്ത്രം ഇദംപ്രഥമമായി കണ്ടുപിടിക്കുകയുണ്ടായി. യൂറോപ്പില്‍ അച്ചടി ആരംഭിച്ചത് 1440-ല്‍ മാത്രമാകുന്നു. ലിപികളുടെ ആവിര്‍ഭാവത്തോടുകൂടി അന്നുവരെ വാചികം മാത്രമായിരുന്ന ഭാഷ വാമൊഴി അല്ലെങ്കില്‍ സംഭാഷണഭാഷയെന്നും വരമൊഴി അല്ലെങ്കില്‍ ലിഖിതഭാഷയെന്നും രണ്ടു വകുപ്പായി പിരിഞ്ഞു.
+ഉച്ചാരണസൗകര്യത്തെ പ്രമാണീകരിച്ചു സ്വരമാണെങ്കില്‍ തനിച്ചോ, വ്യഞ്ജനമാണെങ്കില്‍ സ്വരസമ്മിളിതമായോ വേര്‍തിരിച്ചു്, അവയ്ക്ക് അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്നു പേര്‍ കല്പിച്ചു് ഓരോ അക്ഷരവും കണ്ണില്‍ പതിയുന്നതിനു് അതിന്റെ അടയാളമായി ഓരോ ലിപിയും ജനസമുദായം സൃഷ്ടിച്ചു. <ref>ഭാരതീയര്‍ എഴുതുന്നതു് അക്ഷരമാലയും യൂറോപ്യന്മാര്‍ എഴുതുന്നതു് വര്‍ണ്ണമാലയുമാണു്.</ref> ആ ലിപിസമൂഹത്തെത്തന്നെയാണു് അക്ഷരമാലയെന്നു സാധാരണമായി വ്യവഹരിക്കാറുള്ളതു്. ലിപികളുടെ സഹായംകൊണ്ടു വാചികഭാഷ ലിഖിതമായിത്തീരുന്നു. ഇന്ന ശബ്ദത്തിനു് ഇന്നതാണു് അര്‍ത്ഥം എന്നു് ഓരോ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലും സങ്കേതം, അതായതു് അഭേദ്യമായി വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടു്. ഈ വ്യവസ്ഥ ഒരു ദിവസംകൊണ്ടോ ഒരു രാജശാസനംകൊണ്ടോ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതല്ല. വളരെക്കാലത്തെ പരീക്ഷണത്തിന്റേയും പരിചയത്തിന്റേയും ഫലമാണു് ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു നിയമം നടപ്പായതു്. ഒരു ജനസമുദായത്തിന്റെ കലാപരമായ സംസ്കാരം മുഴുവന്‍ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുവാന്‍ ആ സമുദായം സംവ്യവഹാരം ചെയ്യുന്ന ഭാഷയ്ക്കു ശക്തിയുണ്ടായിരിക്കും. സംസ്കാരം വര്‍ദ്ധിക്കുംതോറും സ്വഭാഷയില്‍ ശബ്ദങ്ങളില്ലെങ്കില്‍ ഇതരഭാഷകളില്‍നിന്നു സമുചിതങ്ങളായ ശബ്ദങ്ങള്‍ കടം വാങ്ങി അവയെ സ്വായത്തീകരിച്ചു തദ്വിഷയകമായ ന്യൂനതയെ പരിഹരിക്കുന്നതും സര്‍വ്വസാധാരണമാണു്. എന്നാല്‍ എത്ര ശബ്ദസമ്പന്നമായ ഭാഷയിലും ഒരുവന്‍ തുടരുന്ന ഉച്ചാരണം ശ്രോതാവിനെ ആശയം ഗ്രഹിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടനടി വായുമണ്ഡലത്തില്‍ ലയിച്ചുപോകുന്നതാണല്ലോ. അവശ്യം നിലനിറുത്തേണ്ട മതപരവും മറ്റുമായുള്ള വാങ്മയങ്ങളെ മാത്രം പുരാതനകാലങ്ങളില്‍ ജനങ്ങള്‍ ശിഷ്യന്മാരെ അധ്യാപനം ചെയ്തു പ്രചരിപ്പിച്ചുപോന്നു. അതു് എറ്റവും ക്ലേശകരമായ ഒരു പാഠപദ്ധതിയായിരുന്നു. അവയൊഴിച്ച് അന്യസൂക്തികള്‍ക്കു് ഒന്നിനുംതന്നെ ക്ഷണഭങ്ഗുരതയില്‍നിന്നു രക്ഷ നേടുവാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ദുരവസ്ഥയില്‍നിന്നു ലോകത്തെ ഉദ്ധരിച്ചതു ലിപിവിന്യാസമാകുന്നു. ഒരു ജനസമുദായം തന്മദ്ധ്യത്തില്‍ പ്രചരിക്കുന്ന ഭാഷയ്ക്കു ലിപികള്‍ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തപ്പോള്‍ അതു് ആ സമുദായത്തിനു് ഒരു പരമാനുഗ്രഹമായി പരിണമിച്ചു. അതേവരെയ്ക്കും തങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തിനും ആനന്ദത്തിനുമായി അവരുടെ ഇടയില്‍ വിദ്യാസമ്പന്നന്മാരും ഭാവനാകുശലന്മാരുമായ വ്യക്തികള്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ആഭാണകങ്ങള്‍, ഗാനങ്ങള്‍ മുതലായവ താലപത്രങ്ങളിലും മറ്റും ലിഖിതങ്ങളായപ്പോള്‍ അവയ്ക്കു ശാശ്വതമായ പ്രതിഷ്ഠ ലഭിച്ചു. അന്ധകാരം ജ്യോതിസ്സായി മാറി; വിദ്യയ്ക്ക് അഭൂതപൂര്‍വമായ വിജയം സംജാതമായി; ഭൂതകാലത്തെ സൂക്തിവിഭവം ഏതു ഭാവികാലത്തേയ്ക്കും പ്രയാജനപ്പെടുമെന്നുള്ള നിലവന്നു; ജരാമരണഭയമില്ലാത്ത യശഃകായത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില്‍ സരസ്വതീദാസന്മാര്‍ കുതുകികളായി; തങ്ങളുടെ വിജ്ഞാനത്തിന്റേയും പ്രതിഭയുടേയും ഫലങ്ങളെ ബഹുജനോപയുക്തമാക്കി തദ്വാരാ ലോകസേവ ചെയ്യുന്നതിനു പലരും അഹമഹമികയാ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. ചുരുക്കത്തില്‍ സംസ്കാരോല്‍ഗതിക്കും സാഹിത്യോദയത്തിനും ലിപിനിര്‍മ്മിതി അത്യന്തം പ്രേരകമായി. ആ വഴിക്കു ലോകത്തിനു സിദ്ധിച്ച അപരിമേയവും ആശ്ചര്യജനകവുമായ ലാഭത്തെ അച്ചടിയന്ത്രത്തിന്റെ ആവിര്‍ഭാവം ശതഗുണീഭവിപ്പിച്ചു. അനവധി വര്‍ഷസഹസ്രങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണു് ഓരോ ജനസമുദായത്തിലും ലിപികള്‍ ഉണ്ടായതു്. മുദ്രണയന്ത്രത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാണത്തിനു പിന്നെയും വളരെക്കാലത്തെ താമസം വേണ്ടിവന്നു. ക്രി.പി. 868-ല്‍ ചീനരാജ്യത്ത് ഒരു മുദ്രണയന്ത്രം ഇദംപ്രഥമമായി കണ്ടുപിടിക്കുകയുണ്ടായി. യൂറോപ്പില്‍ അച്ചടി ആരംഭിച്ചത് 1440-ല്‍ മാത്രമാകുന്നു. ലിപികളുടെ ആവിര്‍ഭാവത്തോടുകൂടി അന്നുവരെ വാചികം മാത്രമായിരുന്ന ഭാഷ വാമൊഴി അല്ലെങ്കില്‍ സംഭാഷണഭാഷയെന്നും വരമൊഴി അല്ലെങ്കില്‍ ലിഖിതഭാഷയെന്നും രണ്ടു വകുപ്പായി പിരിഞ്ഞു.
 ==ഗ്രന്ഥഭാഷ==

@@ Line 9: / Line 9: @@
 ==ഭാഷ==
-ഒരുവന്‍ തന്റെ അന്തര്‍ഗ്ഗതം അന്യനെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഉച്ചരിക്കുന്നതും ആ അന്തര്‍ഗ്ഗതം ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനസമുദായത്തിലെ സങ്കേതമനുസരിച്ചു് അന്യനു ഗ്രഹിക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തവുമായ വര്‍ണ്ണാത്മകശബ്ദങ്ങളുടെ സമൂഹമാകുന്നു ഭാഷ. ഒരു മനുഷ്യന്റെ വായില്‍നിന്നു പുറത്തു പോകുന്ന ശ്വാസം ഏതെങ്കിലും ഒച്ച പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു എങ്കില്‍ അതിനെ ധ്വനിയെന്നും ഒറ്റതിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ധ്വനിയെ വര്‍ണ്ണമെന്നും പറയുന്നു. ഇടിമുഴക്കം, വീണാക്വാണം മുതലായവ വായില്‍നിന്നു പുറപ്പെടാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ണ്ണാത്മകശബ്ദങ്ങളാകുന്നു. മനുഷ്യര്‍ ഏതുപ്രകാരത്തില്‍ ചെയ്യുന്ന അന്തര്‍ഗ്ഗത നിവേദനവും ‘ഭാഷ’ എന്ന പദത്തിന്റെ വ്യാപകാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുമെങ്കിലും, മുഖം, കൈ മുതലായ അവയവങ്ങള്‍ കൊണ്ടു കാണിക്കുന്ന ആങ്ഗ്യങ്ങളേയും പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍കൊണ്ടു കുറിക്കുന്ന ലിഖിതങ്ങളേയും മറ്റും ഭാഷശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ അതിന്റെ സാമാന്യനിര്‍വ്വചനത്തിന്റെ പരിഗണിക്കാറില്ല. ‘ഭാഷ’ എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ധാത്വര്‍ത്ഥം തന്നെ വ്യക്തമായ വാക്കു് <ref>‘ഭാഷ—വ്യക്തായാം വാചി’ എന്നും ‘ഹ്രാദ അവ്യക്തേ ശബ്ദേ’ എന്നും പാണിനി. അവ്യക്തശബ്ദമെന്നാല്‍ വാദ്യാദിഘോഷമെന്നു വൈയാകരണന്മാര്‍.</ref>എന്നാണല്ലോ. ആങ്ങ്ഗ്യത്തേയും മറ്റും നയനഭാഷയെന്നും ഉച്ചരിതത്തെ ശ്രവണഭാഷയെന്നും പറയാവുന്നതാണു്. നയനഭാഷ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ കണ്ണിന്റേയും വെളിച്ചത്തിന്റേയും അപേക്ഷയുണ്ട്; ശ്രവണഭാഷ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ചെവി മാത്രം മതിയാകും. ശ്ബ്ദങ്ങള്‍ ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ആങ്ഗ്യം കാണിക്കുന്നതു പ്രായേണ അര്‍ത്ഥപരിപൂരണത്തിനുവേണ്ടിയാകുന്നു. ചെറുനാവു്, ശ്വാസനാളത്തിന്റെ അകത്തുള്ള ധ്വനിതന്ത്രികള്‍, മേലണ്ണാക്ക് (മൃദുതാലു), കീഴണ്ണാക്കു് (പ്രജിഹ്വ), നാസികാമാര്‍ഗ്ഗം, തൊണ്ട, നാവു്, പല്ലുകള്‍, ചുണ്ടുകള്‍ ഇവയുടെ സമാഹാരമാണു് വാഗിന്ദ്രിയം. ഇവയില്‍ ഓരോ അവയവത്തിന്റെ അവലംബത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണു് വര്‍ണ്ണങ്ങളെ കണ്ഠ്യങ്ങള്‍, താലവ്യങ്ങള്‍, മൂര്‍ദ്ധ‌ന്യങ്ങള്‍, ദന്ത്യങ്ങള്‍, ഓഷ്ഠ്യങ്ങള്‍ എന്നും മറ്റും വൈയാകരണന്മാര്‍ തരംതിരിക്കുന്നതു്.
+ഒരുവന്‍ തന്റെ അന്തര്‍ഗ്ഗതം അന്യനെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഉച്ചരിക്കുന്നതും ആ അന്തര്‍ഗ്ഗതം ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനസമുദായത്തിലെ സങ്കേതമനുസരിച്ചു് അന്യനു ഗ്രഹിക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തവുമായ വര്‍ണ്ണാത്മകശബ്ദങ്ങളുടെ സമൂഹമാകുന്നു ഭാഷ. ഒരു മനുഷ്യന്റെ വായില്‍നിന്നു പുറത്തു പോകുന്ന ശ്വാസം ഏതെങ്കിലും ഒച്ച പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു എങ്കില്‍ അതിനെ ധ്വനിയെന്നും ഒറ്റതിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ധ്വനിയെ വര്‍ണ്ണമെന്നും പറയുന്നു. ഇടിമുഴക്കം, വീണാക്വാണം മുതലായവ വായില്‍നിന്നു പുറപ്പെടാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ണ്ണാത്മകശബ്ദങ്ങളാകുന്നു. മനുഷ്യര്‍ ഏതുപ്രകാരത്തില്‍ ചെയ്യുന്ന അന്തര്‍ഗ്ഗത നിവേദനവും ‘ഭാഷ’ എന്ന പദത്തിന്റെ വ്യാപകാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുമെങ്കിലും, മുഖം, കൈ മുതലായ അവയവങ്ങള്‍ കൊണ്ടു കാണിക്കുന്ന ആങ്ഗ്യങ്ങളേയും പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍കൊണ്ടു കുറിക്കുന്ന ലിഖിതങ്ങളേയും മറ്റും ഭാഷശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ അതിന്റെ സാമാന്യനിര്‍വ്വചനത്തിന്റെ പരിഗണിക്കാറില്ല. ‘ഭാഷ’ എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ധാത്വര്‍ത്ഥം തന്നെ വ്യക്തമായ വാക്കു് <ref>‘ഭാഷ—വ്യക്തായാം വാചി’ എന്നും ‘ഹ്രാദ അവ്യക്തേ ശബ്ദേ’ എന്നും പാണിനി. അവ്യക്തശബ്ദമെന്നാല്‍ വാദ്യാദിഘോഷമെന്നു വൈയാകരണന്മാര്‍.</ref>എന്നാണല്ലോ. ആങ്ങ്ഗ്യത്തേയും മറ്റും നയനഭാഷയെന്നും ഉച്ചരിതത്തെ ശ്രവണഭാഷയെന്നും പറയാവുന്നതാണു്. നയനഭാഷ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ കണ്ണിന്റേയും വെളിച്ചത്തിന്റേയും അപേക്ഷയുണ്ട്; ശ്രവണഭാഷ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ചെവി മാത്രം മതിയാകും. ശബ്ദങ്ങള്‍ ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ആങ്ഗ്യം കാണിക്കുന്നതു പ്രായേണ അര്‍ത്ഥപരിപൂരണത്തിനുവേണ്ടിയാകുന്നു. ചെറുനാവു്, ശ്വാസനാളത്തിന്റെ അകത്തുള്ള ധ്വനിതന്ത്രികള്‍, മേലണ്ണാക്ക് (മൃദുതാലു), കീഴണ്ണാക്കു് (പ്രജിഹ്വ), നാസികാമാര്‍ഗ്ഗം, തൊണ്ട, നാവു്, പല്ലുകള്‍, ചുണ്ടുകള്‍ ഇവയുടെ സമാഹാരമാണു് വാഗിന്ദ്രിയം. ഇവയില്‍ ഓരോ അവയവത്തിന്റെ അവലംബത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണു് വര്‍ണ്ണങ്ങളെ കണ്ഠ്യങ്ങള്‍, താലവ്യങ്ങള്‍, മൂര്‍ദ്ധ‌ന്യങ്ങള്‍, ദന്ത്യങ്ങള്‍, ഓഷ്ഠ്യങ്ങള്‍ എന്നും മറ്റും വൈയാകരണന്മാര്‍ തരംതിരിക്കുന്നതു്.
 ==അക്ഷരമാല==

← Older revision		Revision as of 04:24, 29 May 2013
Line 1:		Line 1:
−	{{RunningHeader\| ← [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം\|വിഷയവിവരം]] \| ~~ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]~~ \| [[~~മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി~~]] →\|}}	+	{{RunningHeader\| \|ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|}}
		+	-----
		+	{{RunningHeader\|← [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം\|വിഷയവിവരം]]\| \|\|[[ദ്രാവിഡം]]→\|}}
		+	<br/>

−	~~<br/>~~

	=ഭാഷ=		=ഭാഷ=

← Older revision		Revision as of 02:53, 29 May 2013
Line 1:		Line 1:
		+	{{RunningHeader\| ← [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം\|വിഷയവിവരം]] \| ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]] \| [[മലയാളഭാഷയുടെ ഉല്‍പത്തി]] →\|}}
		+
		+	<br/>

	=ഭാഷ=		=ഭാഷ=

← Older revision		Revision as of 14:37, 28 May 2013
Line 1:		Line 1:
−	~~{{RunningHead\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]] \| [[ദ്രാവിഡം]]}}~~

	=ഭാഷ=		=ഭാഷ=

← Older revision		Revision as of 14:26, 28 May 2013
Line 1:		Line 1:
−	{{~~runninghead~~\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]] \| [[ദ്രാവിഡം]]}}	+	{{RunningHead\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]] \| [[ദ്രാവിഡം]]}}

	=ഭാഷ=		=ഭാഷ=

@@ Line 1: / Line 1: @@
-{{header2
+{{header
   | title      = [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]
   | genre    = സാഹിത്യചരിത്രം

← Older revision		Revision as of 14:26, 28 May 2013
Line 1:		Line 1:
−	{{~~header~~	+	{{runninghead\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]\|[[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]] \| [[ദ്രാവിഡം]]}}
−	\| ~~title =~~ [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]
−	\| ~~genre = സാഹിത്യചരിത്രം~~
−	~~\| author = ഉള്ളൂര്‍ എസ്. പരമേശ്വര അയ്യര്‍~~
−	~~\| year = 1953~~
−	~~\| translator =~~
−	~~\| section =~~
−	~~\| previous =~~ [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]
−	\| ~~next =~~ [[ദ്രാവിഡം]]
−	~~\| notes =~~
−	}}

	=ഭാഷ=		=ഭാഷ=