ഭാഷാകൃതികള്‍ (പദ്യം) II - Revision history

Cvr at 04:24, 13 April 2015

2015-04-13T04:24:33Z

Show changes

Cvr: /* ചരിത്രം */

2013-06-12T10:26:28Z

‎ചരിത്രം

Cvr: /* ചരിത്രം */

2013-06-12T10:24:42Z

‎ചരിത്രം

Cvr: /* ചരിത്രം */

2013-06-12T10:23:29Z

‎ചരിത്രം

Cvr: /* ചരിത്രം */

2013-06-12T10:21:18Z

‎ചരിത്രം

Cvr: /* കാലം */

2013-06-12T10:17:22Z

‎കാലം

Cvr: /* ഗ്രന്ഥകാരനും കാലവും വിഷയവും */

2013-06-12T10:15:28Z

‎ഗ്രന്ഥകാരനും കാലവും വിഷയവും

Cvr at 10:13, 12 June 2013

2013-06-12T10:13:58Z

Cvr: Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← മണിപ്രവാളകൃത..."

2013-06-12T10:09:20Z

Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← മണിപ്രവാളകൃത..."

Show changes

@@ Line 48: / Line 48: @@
 </poem>
 ഇനി ഉദ്ധരിക്കുവാന്‍ പോകുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ രാമപ്പണിക്കരുടെ കൃതികളില്‍നിന്നാണു്.
-<poem
+<poem>
 :ʻʻഅവനിയില്‍ നന്മചേര്‍ നിരണം
 ::തനിക്കൊരു ദീപമായ് വ-
@@ Line 55: / Line 55: @@
 :റ്റവ്വണ്ണം പിറന്നുള്ള പുത്രരാ-
 ::മവര്‍കള്‍ക്കെല്ലാമന്‍-
-:പമര്‍ മരുകന്‍ കനിന്തൊരു
+:പമര്‍ <u>മരുകന്‍</u> കനിന്തൊരു
 ::<u>രാമദാസന</u>തീവ ബാലന്‍,
 :അവനിയില്‍ മുമ്പു മാമുനി താ-

@@ Line 55: / Line 55: @@
 :റ്റവ്വണ്ണം പിറന്നുള്ള പുത്രരാ-
 ::മവര്‍കള്‍ക്കെല്ലാമന്‍-
-:പമര്‍  മരുകന്‍ കനിന്തൊരു
+:പമര്‍ മരുകന്‍ കനിന്തൊരു
 ::<u>രാമദാസന</u>തീവ ബാലന്‍,
 :അവനിയില്‍ മുമ്പു മാമുനി താ-

@@ Line 55: / Line 55: @@
 :റ്റവ്വണ്ണം പിറന്നുള്ള പുത്രരാ-
 ::മവര്‍കള്‍ക്കെല്ലാമന്‍-
-:പമര്‍  <u>മരുകന്‍</u> കനിന്തൊരു
+:പമര്‍  മരുകന്‍ കനിന്തൊരു
 ::<u>രാമദാസന</u>തീവ ബാലന്‍,
 :അവനിയില്‍ മുമ്പു മാമുനി താ-

@@ Line 55: / Line 55: @@
 :റ്റവ്വണ്ണം പിറന്നുള്ള പുത്രരാ-
 ::മവര്‍കള്‍ക്കെല്ലാമന്‍-
-:പമര്‍ <u>മരുകന്‍</u> കനിന്തൊരു
+:പമര്‍  <u>മരുകന്‍</u> കനിന്തൊരു
 ::<u>രാമദാസന</u>തീവ ബാലന്‍,
 :അവനിയില്‍ മുമ്പു മാമുനി താ-
@@ Line 139: / Line 139: @@
 :പകര്‍ന്ത കഥൈ കണ്ണശ്ശനില്‍പ്പാതിയാം.ˮ
 </poem>
 എന്നതു് ഒരു പഴയ പാട്ടാണു് എന്നു നാം കണ്ടുവല്ലോ. കണ്ണശ്ശപ്പണിക്കര്‍ സാഹിത്യത്തിലെന്നതുപോലെ വിനോദവ്യവഹാരത്തിലും വിദഗ്ദ്ധനായിരുന്നു എന്നൊരൈതിഹ്യമുണ്ടു്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല നേരമ്പോക്കുകളില്‍ ഒന്നുമാത്രം ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കാം. അദ്ദേഹം സ്വഗൃഹത്തില്‍ ഏതോ ഒരടിയന്തിരത്തിനു് അയല്‍വീടുകളില്‍നിന്നു് ഓരോ ഉരുളി ഇരവലായി വാങ്ങുകയും അവ തിരിയെ ഏല്പിച്ചപ്പോള്‍ ഓരോ കൊച്ചുരുളികൂടി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചവരോടു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധാനം വലിയ ഉരുളികള്‍ കൊച്ചുരുളികളെ പ്രസവിച്ചു എന്നായിരുന്നു. ഉടമസ്ഥന്മാര്‍ രണ്ടുരുളികളും സന്തോഷത്തോടുകൂടി സ്വീകരിച്ചു. മറ്റൊരടിയന്തിരത്തിനു വീണ്ടും ഓരോ ഉരുളി ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഒട്ടുവളരെപ്പേര്‍ അതു കൊടുക്കുവാന്‍ മുന്നോട്ടുവന്നു. പണിക്കര്‍ ആ ഉരുളികള്‍ ഒന്നും തിരിയെ ഏല്പിച്ചതേയില്ല. കാരണം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവയെല്ലാം ചത്തുപോയെന്നു പറയുകമാത്രമാണുണ്ടായതു്. പെറ്റുണ്ടാകുന്നതു ചാകുകയും ചെയ്യുമല്ലോ, എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുക്തി. ഒടുവില്‍ അമിതമായ ആശകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ആപത്തു് ആ ദിഗ്വാസികളെ മനസ്സിലാക്കിയതിനുമേല്‍ ഉരുളികളെല്ലാം മടക്കിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. ഇത്തരത്തിലുള്ള അടവുകള്‍ യോഗിവര്യനായ സാക്ഷാല്‍ കണ്ണശ്ശന്‍ കാണിച്ചിരിക്കുമോ എന്നു സംശയമാണു്. അതുകൊണ്ടു് ആ വഴിക്കും രാമപ്പണിക്കര്‍ക്കു കണ്ണശ്ശനെന്നുകൂടി (മാതാമഹന്റെ നാമധേയം) പേരുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെന്നു് അനുമാനിക്കുന്നതില്‍ വലിയ പ്രമാദത്തിനു വകയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. എന്നാല്‍ എന്റെ ഊഹം ആ ഐതിഹ്യത്തിലല്ല അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നതു് എന്നു് ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞുകൊള്ളച്ചെ.  ഒരാള്‍ക്കു നാമകരണമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ ഒരു പേരും അനന്തരം വാത്സല്യദ്യോതകമായി മറ്റൊരു പേരും നല്കുന്നതു് അഭൂതപൂര്‍വമല്ല; രണ്ടിനും തമ്മില്‍ ആര്‍ത്ഥികമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടായിരിക്കണമെന്നു് നിയമവുമില്ല. ʻകരുണേശനാകിയ ദേശികന്‍ʼ എന്ന പ്രസ്താവനയില്‍നിന്നു് ഒന്നിലധികം ʻഗുരുനാഥന്മാര്‍ʼ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാവുന്ന രാമപ്പണിക്കരുടെ ഒരു ഗുരു ʻʻപലനാള്‍ വാണ്ണˮ തന്റെ മാതാമഹന്‍ തന്നെയാണെന്നും വരാവുന്നതാണു്.
 ==മൂന്നു കവികള്‍ക്കും തമ്മിലുള്ള സംബന്ധം==

@@ Line 814: / Line 814: @@
 ====കാലം====
-ചാക്കിയാന്മാര്‍ക്കു് അഭിനയിക്കുവാനുള്ള രൂപകങ്ങളില്‍ ഒന്നാണല്ലോ ദൂതവാക്യം എന്ന വ്യായോഗം. അതിലെ ഇതിവൃത്തം മഹാഭാരതം ഉദ്യോഗപര്‍വത്തില്‍ അന്തര്‍ഭൂതമായ ഭഗവദ്ദൂതുതന്നെയാണു്. അതിന്റെ ഒരുജ്ജ്വലമായ ഗദ്യ വിവര്‍ത്തനമാകുന്നു ദൂതവാക്യം ഭാഷ. പ്രസ്തുത പ്രബന്ധത്തിന്റെ പ്രണേതാവു് ആരെന്നറിവാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗമില്ലെങ്കിലും കൊല്ലം 564-മാണ്ടു ʻമിഥുനഞായിറുപോകിന്റ നാളില്‍ പരുവക്കല്‍ ഗൃഹത്തില്‍ ഇരുന്ന ചെറിയനാട്ടു് ഉണ്ണിരാമന്‍ʼ പകര്‍ത്തിയ അതിന്റെ ഒരു പ്രതി എനിയ്ക്കു കാണുവാന്‍ ഇടവരികയും, അതു ഞാന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. എഴുതിയ കാലം കുറിച്ചിട്ടുള്ള
+ചാക്കിയാന്മാര്‍ക്കു് അഭിനയിക്കുവാനുള്ള രൂപകങ്ങളില്‍ ഒന്നാണല്ലോ ദൂതവാക്യം എന്ന വ്യായോഗം. അതിലെ ഇതിവൃത്തം മഹാഭാരതം ഉദ്യോഗപര്‍വത്തില്‍ അന്തര്‍ഭൂതമായ ഭഗവദ്ദൂതുതന്നെയാണു്. അതിന്റെ ഒരുജ്ജ്വലമായ ഗദ്യ വിവര്‍ത്തനമാകുന്നു ദൂതവാക്യം ഭാഷ. പ്രസ്തുത പ്രബന്ധത്തിന്റെ പ്രണേതാവു് ആരെന്നറിവാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗമില്ലെങ്കിലും കൊല്ലം 564-മാണ്ടു ʻമിഥുനഞായിറുപോകിന്റ നാളില്‍ പരുവക്കല്‍ ഗൃഹത്തില്‍ ഇരുന്ന ചെറിയനാട്ടു് ഉണ്ണിരാമന്‍ʼ പകര്‍ത്തിയ അതിന്റെ ഒരു പ്രതി എനിയ്ക്കു കാണുവാന്‍ ഇടവരികയും, അതു ഞാന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. എഴുതിയ കാലം കുറിച്ചിട്ടുള്ള ഏടുകളില്‍ എന്റെ അറിവില്‍ പെട്ടിടത്തോളം കേരളത്തില്‍ ഈ താളിയോലഗ്രന്ഥത്തിന്നാണു് പഴക്കം അധികമായി കാണുന്നതു്. ഇതിന്റെ ഒടുവില്‍ സംസ്കൃതത്തില്‍ അഭിജ്ഞനായ ലേഖകന്‍ ʻആദിത്യവര്‍മ്മായ നമഃʼ എന്നൊരു കുറിപ്പും ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ടു്. ʻആദിത്യവര്‍മ്മʼ എന്നതു് അക്കാലത്തു് നാടു വാണിരുന്ന തിരുവിതാംകൂര്‍ മഹാരാജാവിന്റെ നാമധേയമാണു്. കൊല്ലം 564-മാണ്ടിനു മുമ്പാണു് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചനയെന്നുള്ളതിനു് ഇതിലധികം തെളിവു് ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ഭാഷാരീതികൊണ്ടും ഇതു ക്രി.പി. പതിന്നാലാം ശതകത്തിലെ ഒരു കൃതിയാണെന്നു് അനുമാനിയ്ക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നതാണു്.
 ====ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ സ്വരൂപം====

@@ Line 845: / Line 845: @@
 :ʻʻബ്രഹ്മാണ്ഡമെണ്‍പത്തയ്യായിരം ഗ്രന്ഥത്തിലതി-
 :നിര്‍മ്മലമായിട്ടുള്ള മധ്യമഭാഗമിതു
 :ചൊല്ലിയേന്‍ തൊണ്ണൂറ്റൊന്‍പതദ്ധ്യായമതു കേട്ടാല്‍-
 :ക്കല്യാണം വരും കൈവല്യത്തേയും സാധിച്ചീടാം.ˮ

@@ Line 1: / Line 1: @@
 {{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: [[കേരളസാഹിത്യചരിത്രം]]|}}
 -----
-{{RunningHeader|&larr; [[മണിപ്രവാളകൃതികള്‍]]|  ||[[ഭാഷാകൃതികള്‍ (പദ്യം) II]]&rarr;|}}
+{{RunningHeader|&larr; [[സംസ്കൃതകൃതികള്‍]]|  ||[[മണിപ്രവാളകൃതികള്‍ II]]&rarr;|}}
 <br/>
@@ Line 106: / Line 106: @@
 ചുവടേ പകര്‍ത്തുന്നതു ശിവരാത്രിമാഹാത്മ്യംപാട്ടിന്റെ അവസാനത്തില്‍ നിന്നാണു്.
 <poem>
-:ʻʻഇതു നിരണത്തു കപാലീശ്വരമാർ-
+:ʻʻഇതു നിരണത്തു കപാലീശ്വരമാര്‍-
 ::ന്നീടിന പശുപതിതന്നരുളാലേ-
 :യിതമൊടവന്‍ തിരുവടിയുടെ ചരിത-
@@ Line 129: / Line 129: @@
 :നിളയാതേ ശ്രീകൃഷ്ണകഥാമിനി-
 ::യെളുതായൊരു പടി ചൊല്‍ക നിനൈന്തേന്‍;
-:എളിയോനകുതിയിവന്‍ പുനരെന്റോർ-
+:എളിയോനകുതിയിവന്‍ പുനരെന്റോര്‍-
 ::ത്തെന്നെയിതിന്നികഴാരറിവുടയോര്‍;
 :ജളരാമവരപരാധം ചൊന്നാല്‍-
@@ Line 285: / Line 285: @@
 നിരണം കവികളുടെ കൃതികളില്‍ രാമായണംപോലെ വിശിഷ്ടവും വിശ്വാകര്‍ഷകവുമായ ഒരു പ്രബന്ധമില്ലെന്നുള്ളതു സര്‍വ്വസമ്മതമാണു്. ആ ഗ്രന്ഥം ആദ്യന്തം അമൃതമയമാണു്; അതില്‍ ഓരോ ശീലിലും കാണുന്ന ശബ്ദസുഖവും അര്‍ത്ഥചമല്‍കാരവും ഏതു സഹൃദയനേയും ആനന്ദപരവശാനാക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. രാമായണം മുഴുവന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയാണെന്നുള്ളതിനെപ്പറ്റി ആരുംതന്നെ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. യുദ്ധകാണ്ഡത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ രാമദാസനെന്നും ഉത്തരകാണ്ഡത്തിന്റെ ഒടുവില്‍ രാമനെന്നും കവിയുടെ മുദ്രകള്‍ പ്രകാശിക്കുമ്പോള്‍ ʻʻമന്ദപ്രജ്ഞന്മാര്‍ക്കറിവാനായ് മനുകുലതിലകനുടേ വൃത്താന്തമിതന്ധന്‍ ഞാന്‍ കേവലമെങ്കിലും ഒട്ടായ പ്രകാരം ചൊല്ക തുനിഞ്ഞേന്‍ˮ എന്ന ബാലകാണ്ഡത്തിലെ പ്രസ്താവനയെ ആശ്രയിച്ചു് ʻഒട്ടു്ʼ അതായതു രാമായണത്തില്‍ ഒരംശം മാത്രമേ അദ്ദേഹം രചിച്ചുള്ളു എന്നു വാദിക്കുന്നതു് അശേഷം യുക്തിയുക്തമല്ല. ʻഒട്ട് ആയപ്രകാരംʼ എന്നതിനു് ʻഒരുവിധം ശക്തിക്കുതക്കവണ്ണംʼ എന്നാണു് അര്‍ത്ഥം കല്പിക്കേണ്ടതു്. ഭാരത്തിലും കവി ʻരാമകഥാമൊട്ടായപ്രകാരം ചൊന്നേന്‍ʼ എന്നല്ലാതെ ʻരാമകഥായാമൊട്ടായ പ്രകാരം ചൊന്നേന്‍ʼ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ. വാല്മീകിരാമായണത്തെത്തന്നെയാണു് കവി അനുസരിക്കുന്നതെങ്കിലും പരിഭാഷയില്‍ അഭിനന്ദനീയങ്ങളായ പല സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടു്. മൂലത്തിലേ ആശയങ്ങള്‍ രസപുഷ്ടിക്കുവേണ്ടി സങ്കോചിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ സങ്കോചിപ്പിക്കുകയും വികസിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നുള്ളതാണു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയമം. പണിക്കര്‍ തികഞ്ഞ ഒരു സംസ്കൃതപണ്ഡിതനായിരുന്നു എന്നും രാജശേഖരന്റെ ബാലരാമായണ നാടകം മുതലായ കൃതികളില്‍നിന്നു് അദ്ദേഹം സന്ദര്‍ഭോചിതമായി ശ്ലോകങ്ങള്‍ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തു രാമായണത്തില്‍ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കാനുള്ളതിനു പുറമേ സാക്ഷാല്‍ തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനുപോലും ആ മഹാകവി മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശിയായിരുന്നു എന്നുള്ളതിനും ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ കാണ്മാനുണ്ടു്. അദ്ധ്യാത്മരാമായണം ബാലകാണ്ഡത്തിലെ
 <poem>
-:ʻʻഇടിവെട്ടീടുംവണ്ണം വിൽമുറിഞ്ഞൊച്ച കേട്ടു
+:ʻʻഇടിവെട്ടീടുംവണ്ണം വില്‍മുറിഞ്ഞൊച്ച കേട്ടു
 :നടുങ്ങീ രാജാക്കന്മാരുരഗങ്ങളെപ്പോലെ;
 :മൈഥിലി മയില്‍പ്പേടപോലെ സന്തോഷം പൂണ്ടാള്‍ˮ
@@ Line 530: / Line 530: @@
 ==ഗുരുഗീത==
-ഇതു മുന്‍പറഞ്ഞ നിരണം കവികളില്‍ ഒരാളുടെ കൃതിയാണെന്നു വിചാരിക്കുവാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ല. ഭാഷയ്ക്കു് അത്രവളരെ പഴക്കമില്ല; കവിത തീരെ പൊട്ടയാണു്; വൃത്തത്തിന്റെ കഥയും ഒരുമാതിരി പരുങ്ങൽ തന്നെ. എതുകമോനകളും അന്താദിപ്രാസവുമില്ല. ചില ആശയങ്ങളില്ലെന്നില്ലെങ്കിലും അപശബ്ദങ്ങള്‍ സുലഭങ്ങളാണു്. ഗുരുവിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തെ ശ്രീപരമേശ്വരന്‍ പാര്‍വതീദേവിയോടു പറഞ്ഞുകേള്‍പ്പിക്കുന്നതാണു് കഥാവസ്തു. ആകെ 72 ശീലുകളുണ്ടു്. ഒരു ശീലുദ്ധരിക്കാം.
+ഇതു മുന്‍പറഞ്ഞ നിരണം കവികളില്‍ ഒരാളുടെ കൃതിയാണെന്നു വിചാരിക്കുവാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ല. ഭാഷയ്ക്കു് അത്രവളരെ പഴക്കമില്ല; കവിത തീരെ പൊട്ടയാണു്; വൃത്തത്തിന്റെ കഥയും ഒരുമാതിരി പരുങ്ങല്‍ തന്നെ. എതുകമോനകളും അന്താദിപ്രാസവുമില്ല. ചില ആശയങ്ങളില്ലെന്നില്ലെങ്കിലും അപശബ്ദങ്ങള്‍ സുലഭങ്ങളാണു്. ഗുരുവിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തെ ശ്രീപരമേശ്വരന്‍ പാര്‍വതീദേവിയോടു പറഞ്ഞുകേള്‍പ്പിക്കുന്നതാണു് കഥാവസ്തു. ആകെ 72 ശീലുകളുണ്ടു്. ഒരു ശീലുദ്ധരിക്കാം.
 <poem>
 :ʻʻകൈലയിലമരും ഭക്താനുഗ്രഹ-
@@ Line 576: / Line 576: @@
 :ʻʻനല്ലോരരവണമേലാഴിയില്‍
 ::മെല്ലെത്തുയിലാകിയ മാധവ-
-:നല്ലോ നരജാതികളിടതീർ-
+:നല്ലോ നരജാതികളിടതീര്‍-
 ::ത്തുല്ലാസം രക്ഷിച്ചരുളും
 :ചൊല്ലാര്‍ന്നന മലയിന്‍കീഴ്‌ത്തിരു-
@@ Line 841: / Line 841: @@
 ====ഗ്രന്ഥകാരനും കാലവും വിഷയവും====
-പ്രസ്തുത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിയില്‍ 648-ആണ്ടു ധനുമാസം 20-ആംനു ഞായറാഴ്ച മകവും പഞ്ചമിയും അന്റ് എഴുതിക്കൂടിയതു് എന്നൊരു കുറിപ്പു് കാണുന്നുണ്ടു്. ഇതു കണ്ണശ്ശപ്പണിക്കര്‍ രചിച്ചതെന്നാണു് ഐതിഹ്യം. നിരണം കവികളില്‍ ആരാണെന്നു ക്ലിപ്തപ്പെടുത്തിപ്പറവാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടെങ്കിലും അവരിലൊരാളാണു് പ്രണേതാവു് എന്നൂഹിക്കുന്നതില്‍ വൈഷമ്യമില്ല; ഭാഷാരീതികൊണ്ടു് ഈ കൃതിക്കും ദൂതവാക്യത്തിനും തമ്മില്‍ വളരെ സാജാത്യം കാണുന്നുണ്ടു്. ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തില്‍ കാര്‍ത്തവീര്യാര്‍ജ്ജുനന്റെ ഭദ്രദീപപ്രതിഷ്ഠയേയും കേരളോദ്ധാരകനായ ശ്രീപരശുരാമന്റെ അപദാനങ്ങളേയും വിവരിക്കുന്നതും തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതു് അധ്യായങ്ങൾ അടങ്ങീട്ടുള്ളതുമായ മധ്യമഭാഗമാണു് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യം. തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛന്റെ ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണം കിളിപ്പാട്ടിലെ കഥാവസ്തുവും ഇതുതന്നെയാണല്ലോ. ʻʻശ്രീവേദവ്യാസമഹര്‍ഷി അരുളിച്ചെയ്ത ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തില്‍ മധ്യമഭാഗത്തെ ഇതാ ഞാന്‍ തമിഴായിക്കൊണ്ടറിയിക്കിന്നേന്‍ˮ എന്നു പ്രസ്തുത കൃതിയിലും
+പ്രസ്തുത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിയില്‍ 648-ആണ്ടു ധനുമാസം 20-ആംനു ഞായറാഴ്ച മകവും പഞ്ചമിയും അന്റ് എഴുതിക്കൂടിയതു് എന്നൊരു കുറിപ്പു് കാണുന്നുണ്ടു്. ഇതു കണ്ണശ്ശപ്പണിക്കര്‍ രചിച്ചതെന്നാണു് ഐതിഹ്യം. നിരണം കവികളില്‍ ആരാണെന്നു ക്ലിപ്തപ്പെടുത്തിപ്പറവാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടെങ്കിലും അവരിലൊരാളാണു് പ്രണേതാവു് എന്നൂഹിക്കുന്നതില്‍ വൈഷമ്യമില്ല; ഭാഷാരീതികൊണ്ടു് ഈ കൃതിക്കും ദൂതവാക്യത്തിനും തമ്മില്‍ വളരെ സാജാത്യം കാണുന്നുണ്ടു്. ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തില്‍ കാര്‍ത്തവീര്യാര്‍ജ്ജുനന്റെ ഭദ്രദീപപ്രതിഷ്ഠയേയും കേരളോദ്ധാരകനായ ശ്രീപരശുരാമന്റെ അപദാനങ്ങളേയും വിവരിക്കുന്നതും തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതു് അധ്യായങ്ങള്‍ അടങ്ങീട്ടുള്ളതുമായ മധ്യമഭാഗമാണു് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യം. തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛന്റെ ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണം കിളിപ്പാട്ടിലെ കഥാവസ്തുവും ഇതുതന്നെയാണല്ലോ. ʻʻശ്രീവേദവ്യാസമഹര്‍ഷി അരുളിച്ചെയ്ത ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തില്‍ മധ്യമഭാഗത്തെ ഇതാ ഞാന്‍ തമിഴായിക്കൊണ്ടറിയിക്കിന്നേന്‍ˮ എന്നു പ്രസ്തുത കൃതിയിലും
 <poem>
 :ʻʻബ്രഹ്മാണ്ഡമെണ്‍പത്തയ്യായിരം ഗ്രന്ഥത്തിലതി-
@@ Line 918: / Line 918: @@
 ഈ ഉദാഹരണങ്ങളില്‍നിന്നു മലയാളഗദ്യത്തിന്റെ ജനനം ക്രി.പി. പത്തൊന്‍പതാംശതകത്തില്‍ മാത്രമാണെന്നു പറയുന്നതു് അസഭങ്ഗതമാണെന്നും പതിന്നാലാം ശതകത്തില്‍ത്തന്നെ പല വിശിഷ്ടങ്ങളായ ഗദ്യകൃതികള്‍ ഭാഷയില്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ചിരുന്നു എന്നും കാണാവുന്നതാണു്.