ഭാഷാസാഹിത്യം - Revision history

Cvr at 10:47, 24 October 2013

2013-10-24T10:47:42Z

Cvr: /* കാളീസ്തോത്രം */

2013-10-24T10:46:42Z

‎കാളീസ്തോത്രം

Cvr: /* നാരായണസ്തോത്രം */

2013-10-24T10:46:08Z

‎നാരായണസ്തോത്രം

Cvr: /* ചേതോഭവസ്തോത്രം */

2013-10-24T10:45:19Z

‎ചേതോഭവസ്തോത്രം

Cvr: /* കൃഷ്ണഗാഥ, ഉപക്രമം */

2013-10-24T10:43:07Z

‎കൃഷ്ണഗാഥ, ഉപക്രമം

Cvr: /* കൃഷ്ണഗാഥ, ഉപക്രമം */

2013-10-24T10:41:58Z

‎കൃഷ്ണഗാഥ, ഉപക്രമം

Cvr: Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← ജ്യോതിഷത്തിന..."

2013-10-24T10:40:01Z

Created page with "{{RunningHeader| |ഉള്ളൂര്‍: കേരളസാഹിത്യചരിത്രം|}} ----- {{RunningHeader|← ജ്യോതിഷത്തിന..."

Show changes

@@ Line 132: / Line 132: @@
 ===കവിതയുടെ മെച്ചം===
-കൃഷ്ണഗാഥയില്‍ ഏതു ഭാഗം വായിച്ചാലും അതിന്റെ പ്രണേതാവു സരസ്വതീദേവിയുടെ സവിശേഷമായ അനുഗ്രഹത്തിനു പാത്രീഭവിച്ച ഒരു പുണ്യപുരുഷനാണെന്നു ഭാവുകന്മാര്‍ക്കു നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാകുന്നു. ഏതു വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതിപാദനത്തിനും അദ്ദേഹത്തിനു് അന്യാദൃശമായ നൈപുണ്യമുണ്ടു്. അര്‍ത്ഥാലങ്കാരപ്രയോഗത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തെ ജയിക്കുവാന്‍ കേരളീയകവികളില്‍ ആര്‍ക്കുംതന്നെ സാധിച്ചിട്ടില്ല. പ്രത്യേകിച്ചു് ഉല്‍പ്രേക്ഷാകല്പനയില്‍ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള സ്ഥാനം അദ്വിതീയമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടു് തന്നെയാണു് ʻഉപമാ കാളിദാസസ്യʼഎന്ന പോലെ ʻഉൽപ്രേക്ഷാ കൃഷ്ണഗാഥായാംʼ എന്നൊരു ആഭാണകമുള്ളതും. പ്രകൃതിവര്‍ണ്ണനമായാലും, ലോകസ്വഭാവനിരൂപണമായാലും അദ്ദേഹത്തിനു് ഏതു സന്ദര്‍ഭവും ഒന്നുപോലെ ഉദാത്തമായ കവികര്‍മ്മത്തിനു പ്രയോജകീഭവിക്കുന്നു. ശൃംഗാരവും ഹാസ്യവുമാണു് അദ്ദേഹത്തിനു് ഏറ്റവും അഭിമതങ്ങളായ രസങ്ങള്‍. എങ്കിലും രൌദ്രം, ഭയാനകം മുതലായ മറ്റുചില രസങ്ങളുടെ പ്രതിപാദനത്തിലും അദ്ദേഹം അഭൌമമായ പ്രാഗല്ഭ്യം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു്. ധ്വനിയുടെ കാര്യത്തിലും നമ്മുടെ മഹാകവി ഒട്ടും പിന്നോക്കമല്ല. കൃഷ്ണഗാഥയില്‍ കൃഷ്ണോല്പത്തി മുതല്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണംവരെ നാല്പത്തേഴു കഥകള്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവയില്‍ കംസസല്‍ഗതിവരെയുള്ള ഭാഗങ്ങള്‍ക്കു് അല്പം മാറ്റു കൂടുമെങ്കിലും അതിനപ്പുറമുള്ള രുക്‍മിണീസ്വയംവരം, സൌഭദ്രികകഥ മുതലായ പല ഭാഗങ്ങള്‍ക്കും അവയെപ്പോലെതന്നെ ആസ്വാദ്യതയുണ്ടു്. ഭാഗവതകാരനെപ്പോലെ ചെറുശ്ശേരിയും തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പൂര്‍വ്വാര്‍ദ്ധം മുഴുവന്‍ വിനിയോഗിക്കുന്നതു ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ബാല്യക്രീഡാവര്‍ണ്ണനത്തിനാകുന്നു.
+കൃഷ്ണഗാഥയില്‍ ഏതു ഭാഗം വായിച്ചാലും അതിന്റെ പ്രണേതാവു സരസ്വതീദേവിയുടെ സവിശേഷമായ അനുഗ്രഹത്തിനു പാത്രീഭവിച്ച ഒരു പുണ്യപുരുഷനാണെന്നു ഭാവുകന്മാര്‍ക്കു നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാകുന്നു. ഏതു വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതിപാദനത്തിനും അദ്ദേഹത്തിനു് അന്യാദൃശമായ നൈപുണ്യമുണ്ടു്. അര്‍ത്ഥാലങ്കാരപ്രയോഗത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തെ ജയിക്കുവാന്‍ കേരളീയകവികളില്‍ ആര്‍ക്കുംതന്നെ സാധിച്ചിട്ടില്ല. പ്രത്യേകിച്ചു് ഉല്‍പ്രേക്ഷാകല്പനയില്‍ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള സ്ഥാനം അദ്വിതീയമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടു് തന്നെയാണു് ʻഉപമാ കാളിദാസസ്യʼഎന്ന പോലെ ʻഉല്‍പ്രേക്ഷാ കൃഷ്ണഗാഥായാംʼ എന്നൊരു ആഭാണകമുള്ളതും. പ്രകൃതിവര്‍ണ്ണനമായാലും, ലോകസ്വഭാവനിരൂപണമായാലും അദ്ദേഹത്തിനു് ഏതു സന്ദര്‍ഭവും ഒന്നുപോലെ ഉദാത്തമായ കവികര്‍മ്മത്തിനു പ്രയോജകീഭവിക്കുന്നു. ശൃംഗാരവും ഹാസ്യവുമാണു് അദ്ദേഹത്തിനു് ഏറ്റവും അഭിമതങ്ങളായ രസങ്ങള്‍. എങ്കിലും രൌദ്രം, ഭയാനകം മുതലായ മറ്റുചില രസങ്ങളുടെ പ്രതിപാദനത്തിലും അദ്ദേഹം അഭൌമമായ പ്രാഗല്ഭ്യം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു്. ധ്വനിയുടെ കാര്യത്തിലും നമ്മുടെ മഹാകവി ഒട്ടും പിന്നോക്കമല്ല. കൃഷ്ണഗാഥയില്‍ കൃഷ്ണോല്പത്തി മുതല്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണംവരെ നാല്പത്തേഴു കഥകള്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവയില്‍ കംസസല്‍ഗതിവരെയുള്ള ഭാഗങ്ങള്‍ക്കു് അല്പം മാറ്റു കൂടുമെങ്കിലും അതിനപ്പുറമുള്ള രുക്‍മിണീസ്വയംവരം, സൌഭദ്രികകഥ മുതലായ പല ഭാഗങ്ങള്‍ക്കും അവയെപ്പോലെതന്നെ ആസ്വാദ്യതയുണ്ടു്. ഭാഗവതകാരനെപ്പോലെ ചെറുശ്ശേരിയും തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പൂര്‍വ്വാര്‍ദ്ധം മുഴുവന്‍ വിനിയോഗിക്കുന്നതു ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ബാല്യക്രീഡാവര്‍ണ്ണനത്തിനാകുന്നു.
 ===ചില ചിത്രങ്ങള്‍===
-കൃഷ്ണഗാഥാകാരന്റെ വാക്‍ചിത്ര ചാതുരിയാണു് എന്നെ അത്യന്തം ആശ്ചര്യവിവശനും ആനന്ദതുന്ദിലനുമാക്കീട്ടുള്ളതു്. ഒരിക്കലെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരുകാലത്തും ഹൃദയഭിത്തിയില്‍നിന്നു മങ്ങിയോ മാഞ്ഞോ പോകാതെ പരിലസിക്കത്തക്കവണ്ണം അത്ര സജീവങ്ങളും സര്‍വ്വാംഗസുന്ദരങ്ങളുമാണു് ആ ചിത്രങ്ങള്‍. ഏതാനും ചില ഉദാഹരണങ്ങൾകൊണ്ടു് ഈ അഭിപ്രായത്തിന്റെ സാധുത്വം സ്ഥാപിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കാം.
+കൃഷ്ണഗാഥാകാരന്റെ വാക്‍ചിത്ര ചാതുരിയാണു് എന്നെ അത്യന്തം ആശ്ചര്യവിവശനും ആനന്ദതുന്ദിലനുമാക്കീട്ടുള്ളതു്. ഒരിക്കലെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരുകാലത്തും ഹൃദയഭിത്തിയില്‍നിന്നു മങ്ങിയോ മാഞ്ഞോ പോകാതെ പരിലസിക്കത്തക്കവണ്ണം അത്ര സജീവങ്ങളും സര്‍വ്വാംഗസുന്ദരങ്ങളുമാണു് ആ ചിത്രങ്ങള്‍. ഏതാനും ചില ഉദാഹരണങ്ങള്‍കൊണ്ടു് ഈ അഭിപ്രായത്തിന്റെ സാധുത്വം സ്ഥാപിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കാം.
 <poem>
 (1) കൃഷ്ണന്റെ ബാലസ്വഭാവവര്‍ണ്ണനം:-
@@ Line 485: / Line 485: @@
 :ളാര്‍ത്തനായ്‌നിന്നു ഞാന്‍ കേഴുമ്പോലേˮ
 </poem>
-എന്ന യുക്തികൊണ്ടാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ യശോദയോടു രണ്ടു കൈയ്ക്കും വെണ്ണ വാങ്ങുന്നത്. ഹേമന്തവർണ്ണനത്തിൽ നിന്നു താഴെ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ചില വരികള്‍ ഈ ഘട്ടത്തില്‍ വിശിഷ്യ അനുസന്ധേയങ്ങളാകുന്നു:
+എന്ന യുക്തികൊണ്ടാണ് ബാലകൃഷ്ണന്‍ യശോദയോടു രണ്ടു കൈയ്ക്കും വെണ്ണ വാങ്ങുന്നത്. ഹേമന്തവര്‍ണ്ണനത്തില്‍ നിന്നു താഴെ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ചില വരികള്‍ ഈ ഘട്ടത്തില്‍ വിശിഷ്യ അനുസന്ധേയങ്ങളാകുന്നു:
 <poem>
 :ʻʻശീതത്തെത്തൂകുന്ന ഹേമന്തകാലമാം
@@ Line 716: / Line 716: @@
 എന്നു ഗ്രന്ഥത്തില്‍ത്തന്നെ പ്രസ്താവനയുണ്ടല്ലോ. ഒടുവിലത്തേ ശ്ലോകം പ്രക്ഷിപ്തമാണെന്നു വന്നാല്‍പ്പോലും 7-ആം ശതകത്തിന്റെ പൂര്‍വാര്‍ദ്ധത്തില്‍ വിരചിതമായ ഒരു കൃതിയായിട്ടാണു് പ്രസ്തുത ഗാഥയെ പരിഗണിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നതു്.
-രണ്ടു കൃതികളുടേയും പ്രണേതാവു് ഒരു കവിയല്ല: ഏകദേശം ഇതുപോലെതന്നെ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി പറയാവുന്ന ഒരു വസ്തുതയാണു് രണ്ടു ഗാഥകളുടേയും നിര്‍മ്മാതാവു് ഒരാളല്ലെന്നുള്ളതും. ദിവാകരബിംബത്തിനും ദിവാദീപത്തിനും തമ്മിലുള്ള പ്രകാശാന്തരം ഈ രണ്ടു കൃതികൾക്കു തമ്മിലുണ്ട്. ഈ അഭിപ്രായത്തിനു് ഉപോല്‍ബലകമായി ചില വിഷയങ്ങള്‍ ഉപപാദിക്കാം.
+രണ്ടു കൃതികളുടേയും പ്രണേതാവു് ഒരു കവിയല്ല: ഏകദേശം ഇതുപോലെതന്നെ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി പറയാവുന്ന ഒരു വസ്തുതയാണു് രണ്ടു ഗാഥകളുടേയും നിര്‍മ്മാതാവു് ഒരാളല്ലെന്നുള്ളതും. ദിവാകരബിംബത്തിനും ദിവാദീപത്തിനും തമ്മിലുള്ള പ്രകാശാന്തരം ഈ രണ്ടു കൃതികള്‍ക്കു തമ്മിലുണ്ട്. ഈ അഭിപ്രായത്തിനു് ഉപോല്‍ബലകമായി ചില വിഷയങ്ങള്‍ ഉപപാദിക്കാം.
 ===ഭാരതഗാഥാകാരന്റെ അപാണ്ഡിത്യം===
@@ Line 1,305: / Line 1,305: @@
 <poem>
-:ʻʻഭംഗ്യാ നിറൻറ തിരുവങ്ങാടുലാവിനൊരു
+:ʻʻഭംഗ്യാ നിറന്‍റ തിരുവങ്ങാടുലാവിനൊരു
 :തുംഗാനുഭാവ ജയ ശ്രീരാമ രാമ ജയ.
 :അക്ഷീരവാരിധിയിലക്കാന്ത പൂമകളൊ-
@@ Line 1,481: / Line 1,481: @@
 :കലിതമപി കവളമലര്‍ദാമം. (2)
 </poem>
 <br/>

@@ Line 1,444: / Line 1,444: @@
 :ഷാ തലവെട്ടി നിവര്‍ന്നെഴ നിന്ന നിലത്തിലുറച്ച പദാംബുരുഹങ്ങ-
 :ളടക്കിന നൃത്തപടുപ്രിയˮ
-{{****|4}}
+{{***|4}}
 :ʻʻമിഹിരനു ദീധിതിയായതു നീയേ പവനനു വേഗവുമായതുനീയേ
 :മലമകള്‍ നീയേ മലര്‍മകള്‍ നീയേ കവിമകള്‍ നീയേ വസുമതി നീയേˮ

@@ Line 1,396: / Line 1,396: @@
 :ഗാതാവും നീ ഗാനവുമിന്നീ ഹോതാവും നീ ഹവ്യവുമിന്നീ;
 :മന്ത്രവുമിന്നീ തന്ത്രവുമിന്നീ ഭോക്താവും നീ ഭോജ്യവുമിന്നീ.
-{{****|4}}
+{{***|4}}
 :തിറമൊടു തൃപ്പൂണിത്തുറയന്‍പാര്‍ന്നമരുമശേഷജഗന്മംഗല ജയ
 :ലക്ഷ്മീവല്ലഭ പുഷ്കരലോചന വരദ തൊഴുന്നേന്‍ വരദ തൊഴുന്നേന്‍.ˮ

@@ Line 1,114: / Line 1,114: @@
 :പേശ മേവീടുവാനുള്ള തൃക്കൈകളും
 :പേശലത കലരുമണിതിരുവുരുമെങ്കലന്‍-
-:പേശുക സദാ സ്മരം നൌമി.........
+:പേശുക സദാ സ്മരം നൌമി &hellip;
 :പിച്ച കൈക്കൊണ്ട കണ്ടര്‍ക്കു പുത്രം ജനി-
 :പ്പിച്ചുകൊള്‍വാനുമാദേവിയില്‍ക്കേവലം
 :വിജ്രധരമൊഴി കരുതി വിരുതു പറയും ജഗ-
-:ദ്വശ്യമയദൈവതം നൌമി..........
+:ദ്വശ്യമയദൈവതം നൌമി &hellip;
 :പീതവാസോപമാനം പുതുപ്പൂവല്‍മെയ്
 :ഭാതി ചേതോഹരം സുപ്രസന്നാനനം.
 :ഭൂതി മികുമണിമുകുടമുടുപുടവയും ചുവ-
-:ന്നീദൃശമനന്യജം നൌമി...........ˮ
+:ന്നീദൃശമനന്യജം നൌമി &hellip;ˮ
 </poem>
 വൃത്തംകൊണ്ടുമാത്രമേ ഇതിനെ ഭാഷയെന്നു പറയുവാന്‍ തരമുള്ളു; പദഘടന നോക്കിയാല്‍ മണിപ്രവാളംതന്നെ.

@@ Line 38: / Line 38: @@
 എന്നു് അവസാനത്തിലും അതേമാതിരിയില്‍ പല കഥകളുടേയും അവസാനത്തില്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കും കാണുന്ന വ്യക്തങ്ങളായ പ്രസ്താവനകളില്‍നിന്നു കൃഷ്ണഗാഥാകാരന്‍ കോലത്തുനാട്ടു് ഉദയ വര്‍മ്മരാജാവിന്റെ സദസ്യനായിരുന്നു എന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിദേശമനുസരിച്ചാണു് പ്രസ്തുത ഗ്രന്ഥം രചിച്ചതെന്നും വെളിവാകുന്നു. കവിയും കോലത്തുനാട്ടുകാരനായിരിക്കുവാന്‍ ഇടയുണ്ടു്; ഈ മതത്തെപ്പറ്റി ആര്‍ക്കും വിപ്രതിപത്തിയുമില്ല.
-===പേരും കാലവും, ചില പഴയ അഭിപ്രായങ്ങ===
+===പേരും കാലവും, ചില പഴയ അഭിപ്രായങ്ങള്‍===
 ചെറുശ്ശേരി എന്നുകൂടി കൃഷ്ണഗാഥയ്ക്കു പേരുണ്ടെന്നു മുന്‍പു പ്രസ്താവിച്ചുവല്ലോ. വടക്കര്‍ പ്രായേണ കൃഷ്ണഗാഥയെന്നും കൃഷ്ണപ്പാട്ടെന്നും പറയുന്ന ഈ കാവ്യത്തെ തെക്കര്‍  ʻചെറുശ്ശേരിʼ എന്ന പേരിലാണു് വ്യവഹരിച്ചുവരുന്നതെന്നും അതു കവിയുടെ ഇല്ലപ്പേരാണെന്നും അദ്ദേഹം കൊല്ലം 650-നും 750-നും ഇടയ്ക്കു ജീവിച്ചിരുന്നിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വംശജനായ ഒരു നമ്പൂരിവടക്കു ചെറുകുന്നത്തു ക്ഷേത്രത്തില്‍ ശാന്തിക്കാരനായിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഗോവിന്ദപ്പിള്ള സര്‍വാധികാര്യക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാചരിത്രത്തില്‍ ഇദംപ്രഥമമായി ഉപന്യസിച്ചു. ആ മതം ശരിയല്ലെന്നും ചെറുകുന്നത്തു ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കുറുമ്പ്രനാട്ടുതാലൂക്കില്‍ വടകര എന്ന സ്ഥലത്തു ചെറുശ്ശേരി എന്ന പേരില്‍ ഒരില്ലമില്ലെന്നും അതിനാല്‍ ആ കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ച ഒരു നമ്പൂരി പ്രസ്തുതക്ഷേത്രത്തില്‍ ശാന്തിക്കാരനാണെന്നു പറയുന്നതു് നിരാസ്പദമാണെന്നും കൃഷ്ണഗാഥയുടെ കര്‍ത്താവു പുനംനമ്പൂരിയാണെന്നത്രേ വടക്കേ മലയാളത്തില്‍ പ്രചരിക്കുന്ന ഐതിഹ്യമെന്നും കടത്തനാട്ടു് ഉദയവര്‍മ്മ തമ്പുരാന്‍ വിമര്‍ശിച്ചു. കൃഷ്ണഗാഥാകാരന്‍ പുനംനമ്പൂരിയാണെന്നുള്ളതു് ഉത്തരകേരളത്തിലെ ഒരു പഴയ ഐതിഹ്യമാണെന്നു് ഇരുവനാട്ടു കെ. സി. നാരായണന്‍നമ്പിയാരുടെ മുഖത്തുനിന്നു് എനിക്കും കേള്‍ക്കുവാന്‍ ഇടവന്നിട്ടുണ്ടു്. കടത്തനാട്ടു തമ്പുരാന്റെ ആ പ്രസ്താവനയ്ക്കുശേഷം ഗവേഷകന്മാര്‍ ചെറുശ്ശേരിയോ പുനമോ കൃഷ്ണഗാഥയുടെ കര്‍ത്താവു് എന്ന വിഷയത്തെപ്പറ്റി പല വാദപ്രതിവാദങ്ങളും നടത്തീട്ടുണ്ടു്. അവയുടെ ചരിത്രം ഇവിടെ വിസ്തരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. എന്നാല്‍ മംഗളമാലയില്‍ അപ്പന്‍തമ്പൂരാന്‍ തിരുമനസ്സുകൊണ്ടു്  ʻʻഉത്തരകേരളത്തില്‍ ചെറുശ്ശേരിയെന്നും പുനമെന്നും രണ്ടു തറവാടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതില്‍ ഒന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കു് ഒതുങ്ങിയെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടു്.ˮ എന്നു വളരെക്കാലം മുന്‍പു രേഖപ്പെടുത്തീട്ടുള്ള വസ്തുത പ്രകൃതത്തില്‍ സ്മരണീയമാണു്.
-===പുതിയ ഗവേഷണഫലങ്ങ===
+===പുതിയ ഗവേഷണഫലങ്ങള്‍===
 ഉദയവര്‍മ്മ കോലത്തിരിയേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആസ്ഥാനപണ്ഡിതനായ കൃഷ്ണഗാഥാകാരനേയും പറ്റി സൂക്ഷ്മമായി എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങള്‍ അറിയണമെങ്കില്‍ അതിനുള്ള പ്രധാനമാര്‍ഗ്ഗം ചിറയ്ക്കല്‍കോവിലകത്തെ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പരിശോധനയാണല്ലോ. 1087-ല്‍ ഭാരതഗാഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ ചിറയ്ക്കല്‍ വലിയതമ്പുരാന്‍ 250 സംവത്സരങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പു് ആ കോവിലകത്തു് ഉദയവര്‍മ്മന്‍ എന്ന പേരോടുകൂടി ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവിടുത്തെ പ്രധാനസേവകന്‍ വിദ്വാനായ ഒരു നമ്പൂരി കവിയായിരുന്നുവെന്നും കൃഷ്ണഗാഥ, ഭാരതഗാഥ എന്നീ രണ്ടു കൃതികളുടേയും കര്‍ത്താവു് അദ്ദേഹമാണെന്നും പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി. കൃഷ്ണഗാഥാകാരന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നതു കൊല്ലം ഒന്‍പതാം ശതകത്തിനു വളരെ മുന്‍പായിരിക്കണം എന്നു ഭാഷയുടെ പഴക്കംകൊണ്ടു വ്യക്തമാകയാല്‍ ആ പ്രസ്താവനയെ അന്യഗവേഷകന്മാര്‍ ആരുംതന്നെ അംഗീകരിച്ചില്ല. അതില്‍പ്പിന്നീടു് ഏഴെട്ടു കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്‍ ടി. ബാലകൃഷ്ണന്‍നായര്‍ ചിറയ്ക്കല്‍കോവിലകത്തെ ഗ്രന്ഥപ്പുര  നിപുണമായി പരിശോധിക്കുകയും പ്രകൃതോപയോഗികളായ പല വിവരങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവയെ താഴെക്കാണുന്ന വിധത്തില്‍ സംഗ്രഹിക്കാം: ഉത്തരകേരളത്തില്‍പ്പെട്ട കോട്ടയം താലൂക്കില്‍  ʻകാവില്‍പുനംʼ എന്നൊരു നമ്പൂരിയില്ലം ഇന്നും നിലനിന്നു പോരുന്നു. നൂറ്റാന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പു് ആ ഗൃഹം ചിറയ്ക്കല്‍ താലൂക്കില്‍ പള്ളിക്കുന്നു് (ശങ്കരകവിയുടെ ʻവിഹാരാചലംʼ) എന്ന ദേശത്തില്‍ പെട്ടതായിരുന്നു. പ്രസ്തുത ഗൃഹമുള്‍പ്പെട്ട ഗ്രാമത്തിനു കാനത്തൂര്‍ ഗ്രാമമെന്നാണു പേര്‍. അക്കാലത്തു കോലത്തുനാട്ടിന്റെ തലസ്ഥാനം വള(വളര്‍)പട്ടണം കോട്ടയായിരുന്നു. അതിനുപുറമെ കോലത്തിരിക്കു വേറേയും പതിനൊന്നു കോട്ടകള്‍കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നതായും അവ പന്ത്രണ്ടും പന്ത്രണ്ടു ചേരിക്കലുകളുടെ (ചേരിക്കല്ലുകളുടെ) തലസ്ഥാനങ്ങളായിരുന്നതായും കാണുന്നു. ആ ചേരിക്കല്ലുകളില്‍ ഒന്നാണു് ചെറുശ്ശേരി; ചെറുശ്ശേരിയിലെ ഏകഗ്രാമമാണു് കാനത്തൂര്‍. കൊല്ലം 547-ല്‍ മേല്പടി ഗ്രാമത്തില്‍ ചെറുശ്ശേരിയെന്നും പൊനമെന്നും രണ്ടില്ലമുണ്ടായിരുന്നതായി രേഖയുണ്ടു്. അന്നു നിലവിലിരുന്ന പതിനൊന്നില്ലങ്ങളില്‍ ചെറുശ്ശേരിയുള്‍പ്പെടെ രണ്ടില്ലങ്ങള്‍ 790-നു മുന്‍പു് അന്യംനിന്നുപോയി എന്നുള്ളതിനും രേഖ കാണുന്നു. ചെറുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിനു ചെറുശ്ശേരിച്ചേരിക്കലിന്റെ പേര്‍ സിദ്ധിച്ചതു് അതു കാനത്തൂര്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു പ്രധാനഗൃഹമാകയാലായിരിക്കാം. കോലസ്വരൂപത്തിലെ കുലദേവതയായ തിരുവര്‍കാട്ടുകാവില്‍ ഭഗവതിയുടെ തേവാരിസ്ഥാനവും മറ്റും പൊനത്തില്ലത്തേക്കായിരുന്നതിനാല്‍ ആ ഇല്ലത്തിനും പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും ഗ്രന്ഥവരിയെ ആസ്പദീകരിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളാകയാല്‍ അപ്രതിഷേധ്യങ്ങളാണു്. ഇവയോടു് അനുബന്ധിച്ചു ചെറുശ്ശേരിഇല്ലത്തു് ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഉണ്ണിനമ്പൂരിമാത്രം അവശേഷിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ പൊനത്തില്ലത്തേക്കു ദത്തെടുക്കുകയും ചെയ്തു എന്നു് ഒരൈതിഹ്യശകലവും ഉണ്ടു്.

@@ Line 13: / Line 13: @@
 മലയാളഭാഷയിലെ മഹനീയങ്ങളായ കാവ്യങ്ങളില്‍ അഗ്രിമസ്ഥാനത്തെ അര്‍ഹിക്കുന്നതു് ഏതാണെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു സഹൃദയന്മാര്‍ ഏകകണ്ഠമായി നല്കുന്ന ഉത്തരം ʻകൃഷ്ണഗാഥʼയെന്നായിരിക്കും. അതിന്റെ സമാനകക്ഷ്യയെ അധിരോഹണം ചെയ്യുവാന്‍ അന്യകാവ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നിനും അധികാരിഭാവമില്ല. നമ്മുടെ സാഹിത്യ നഭോവീഥിയില്‍ നമുക്കു് ഭാസുരങ്ങളായ പല ജ്യോതിര്‍ഗ്ഗോളങ്ങളേയും സമീക്ഷിക്കാവുന്നതാണു്; എന്നാല്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ശരച്ചന്ദ്രബിംബം ʻഏകമേവാദ്വിതീയʼമായി മാത്രമേ അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നുള്ളു. അതു കൃഷ്ണഗാഥയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല എന്നു് ഏതു സഹൃദയനും സധൈര്യം സമര്‍ത്ഥിക്കുവാന്‍ സാധിക്കുന്നതാണു്.
-===കൃഷ്ണഗാഥയുടെ നാമാന്തരങ്ങ===
+===കൃഷ്ണഗാഥയുടെ നാമാന്തരങ്ങള്‍===
 കൃഷ്ണഗാഥയ്ക്കു കൃഷ്ണപ്പാട്ടെന്നും ചെറുശ്ശേരിയെന്നും നാമാന്തരങ്ങള്‍ കാണുന്നു. ʻഗൈഗാനേʼ എന്നു സംസ്കൃതത്തില്‍ ഒരു ധാതുവുണ്ടു്. അതില്‍നിന്നു നിഷ്പന്നമായ ഒരു പദമാണു്  ʻഗാഥാʼ. പ്രാകൃതഭാഷയിലെ കാവ്യങ്ങള്‍ക്കു ഗാഥകള്‍ എന്നു പേരുണ്ടു്. ചെന്തമിഴില്‍ അതു് ʻകാതൈʼ എന്ന രൂപം കൈക്കൊണ്ടു   ʻപാട്ടു്ʼ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രയുക്തമായിത്തീര്‍ന്നു. ചിലപ്പതികാരത്തിലും മണിമേഖലയിലും ദ്രാവിഡമഹാകാവ്യത്തിന്റെ സര്‍ഗ്ഗവി ഭാഗം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആ പദം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു് നാം കണ്ടുവല്ലൊ.