സാഹിത്യവാരഫലം 1989 03 12 - Revision history

Rahul.ts.brahma: /* ചോദ്യം, ഉത്തരം */

2014-12-17T14:56:31Z

‎ചോദ്യം, ഉത്തരം

Rahul.ts.brahma: /* കിഴക്കിന്റെ മകൾ */

2014-12-17T14:52:23Z

‎കിഴക്കിന്റെ മകൾ

Rahul.ts.brahma: /* ഹിന്ദു — മുസ്ലീം മൈത്രി */

2014-12-17T14:42:58Z

‎ഹിന്ദു — മുസ്ലീം മൈത്രി

Rahul.ts.brahma: /* ഹിന്ദു — മുസ്ലീം മൈത്രി */

2014-12-17T14:40:58Z

‎ഹിന്ദു — മുസ്ലീം മൈത്രി

Rahul.ts.brahma at 14:29, 17 December 2014

2014-12-17T14:29:58Z

Cvr: Created page with "{{MKN/SV}} Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:ക..."

2014-08-30T10:08:50Z

Created page with "{{MKN/SV}} Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:ക..."

Show changes

@@ Line 105: / Line 105: @@
 ::ഒരു തെറ്റുമില്ല. ഭംഗിയായിട്ടുതന്നെ വസ്ത്രധാരണം നിർവഹിക്കണം. പക്ഷേ ചില ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് അതിഷ്ടമല്ല. അവർക്ക് മറ്റു സ്തീകൾ മോടിയായി വസ്ത്രധാരണം ചെയ്തുവരുന്നതു കാണാനാണ് കൗതുകം.
 {{qst|അപവാദ വ്യവസായിയെക്കുറിച്ചു എന്താണ് അഭിപ്രായം?}}
-::സോക്രട്ടീസൈനേയും ക്രിസ്തുവിനേയും എബ്രഹാം ലിങ്കണേയും കെന്നഡിയേയും വധിച്ചവരേക്കാൾ ഹീനർ.
+::സോക്രട്ടീസിനേയും ക്രിസ്തുവിനേയും എബ്രഹാം ലിങ്കണേയും കെന്നഡിയേയും വധിച്ചവരേക്കാൾ ഹീനർ.
 {{qst|രസകരമായ ഒരാത്മകഥ?}}
 ::മോണിക്ക ഡിക്കൻസിന്റെ One Pair of Hands. (ചാൾസ് ഡിക്കൻസിന്റെ പ്രപൗത്രിയാണ് മോണിക്ക).

@@ Line 85: / Line 85: @@
 മറ്റെല്ലാ പുരുഷന്മാരോടും നന്നായി പെരുമാറും. അവളുടെ ശബ്ദം അപ്പോൾ തേനൊഴുകുന്നതുപോലെയിരിക്കും}}
-ഉന്നതരായ പടിഞ്ഞാറൻ എഴുത്തുകാരുടെ മഹായശ്ശസ്സു മനസ്സിലാക്കി അവരുടെ മാസ്റ്റർപീസുകളിലേക്കു ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു അപരിചിത പ്രദേശത്തു ചെന്നുചേർന്ന പ്രതീതിയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മൾക്ക്. ഇറ്റലിയിലെ ശിൽപിയും മെറ്റൽസ്‌മിത്തുമായ ബൻവനുറ്റോ ചെലീനിയുടെ (Benvenuto Celini, 1500&ndash;71) ആത്മകഥ നമ്മൾ കസമ്പീച്ചു വായിക്കും.പക്ഷേ ഇതെന്റെ കഥയാണ് എന്നു തോന്നുകയില്ല. ഇ.വി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ആത്മകഥ വായിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന &lsquo;ഇഴുകിച്ചേരൽ&rsquo; ചെലീനിയുടെ ആതമകഥാ പാരായണത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നു സാരം. ഇതല്ല ബേനസിർ ഭൂട്ടൊയുടെ ആത്മകഥ വായിക്കുമ്പോഴത്തെ അനുഭവം. ഇൻഡ്യാക്കാരെ പട്ടികളെന്നു ഭൂട്ടോ വിളിച്ചുവെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്. എങ്കിലും സിയാ ഉൾ ഹക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പീഡിപ്പിച്ചതിന്റെയും ഒടുവിൽ കൊന്നതിന്റെയും രംഗങ്ങൾ മകളായ ബേനസിർ അവതരിപ്പിക്കുന്നതുകണ്ട് നമ്മൾ കരയും, ഞെട്ടും. എന്റെ അനുഭവം പറയാം. ഇതിലെ വർണ്ണനകൾ വായിച്ചപ്പോൾ പലപ്പോഴും എനിക്കു കണ്ണീരടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ബേനസീറും അവരുടെ അമ്മയും ഭൂട്ടോയെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ തലേദിവസം ജയിലിൽച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതിന്റെ വിവരണം ഹ്രദയഭേദകമാണ്. ഭൂട്ടൊയെ തൂക്കിക്കൊന്നില്ല, മർദ്ദിച്ചുകൊന്നുവെന്നാണ് ബേനസീർ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. തൂക്കിക്കൊന്നാൽ നാക്കു വെളിയിലേക്കു തള്ളിയിരിക്കും. വായെങ്കിലും തുറന്നിരിക്കും. ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകളുലില്ലായിരുന്നു ഭൂട്ടോയുടെ മൃതദേഹത്തിന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മുത്തുപോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ ക്ഷതങ്ങളേറെ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. അതുകൊണ്ടാണ് അതാരെയ്ം കാണാൻ സമ്മതിക്കാത്തത് അധികാരികൾ. സിയായുടെ &lsquo;കുദേത്ത&rsquo; (സർക്കാറിന്റെ തകിടം മറിക്കൽ) ഭൂട്ടോയുടെ അഭ്യർഥനയനുസരിച്ചുതന്നെയാണു നടന്നെതെന്ന് ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ അദ്ദേഹം (ഭൂട്ടോ) ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമുണ്ടായി. അതിനു ഭൂട്ടോ സമ്മതിച്ചില്ല. അപ്പോൾ മർദ്ദനം തുടങ്ങി. ബോധംകെട്ട അദ്ദേഹത്തിനു അതു വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്വാസക്കുഴൽ കീറിയത്രേ. അതായിരുന്നു ഭൂട്ടോയുടെ കഴുത്തിൽ കണ്ട പാടുകൾ. മർദ്ദനമേറ്റപ്പോൾ അദ്ദേഹം വീണുവെന്നും അപ്പോൾ തല തടവറയുടെ ഭിത്തിയിലിടിച്ചെന്നും അപ്പോൾ മരിച്ചെന്നും ഒരഭിപ്രായം. സത്യമേതെന്നു അറിഞ്ഞുകൂടാ. സത്യമേതായാലും ഭൂട്ടോയെ തൂക്കിക്കൊന്നില്ല എന്നതു സത്യം. ഈ ഭാഗമൊക്കെ വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ബേനസീറിനോടൊരുമിച്ചു കരയുന്നു. അവരുടെ രചനയുടെ സ്വഭാവമറിയാൻ വേണ്ടി ഏതാനും വാക്യങ്ങൾ എടുത്തെഴുതട്ടെ.
+ഉന്നതരായ പടിഞ്ഞാറൻ എഴുത്തുകാരുടെ മഹായശ്ശസ്സു മനസ്സിലാക്കി അവരുടെ മാസ്റ്റർപീസുകളിലേക്കു ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു അപരിചിത പ്രദേശത്തു ചെന്നുചേർന്ന പ്രതീതിയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മൾക്ക്. ഇറ്റലിയിലെ ശിൽപിയും മെറ്റൽസ്‌മിത്തുമായ ബൻവനുറ്റോ ചെലീനിയുടെ (Benvenuto Celini, 1500&ndash;71) ആത്മകഥ നമ്മൾ കസമ്പീച്ചു വായിക്കും.പക്ഷേ ഇതെന്റെ കഥയാണ് എന്നു തോന്നുകയില്ല. ഇ.വി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ആത്മകഥ വായിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന &lsquo;ഇഴുകിച്ചേരൽ&rsquo; ചെലീനിയുടെ ആതമകഥാ പാരായണത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നു സാരം. ഇതല്ല ബേനസിർ ഭൂട്ടൊയുടെ ആത്മകഥ വായിക്കുമ്പോഴത്തെ അനുഭവം. ഇൻഡ്യാക്കാരെ പട്ടികളെന്നു ഭൂട്ടോ വിളിച്ചുവെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്. എങ്കിലും സിയാ ഉൾ ഹക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പീഡിപ്പിച്ചതിന്റെയും ഒടുവിൽ കൊന്നതിന്റെയും രംഗങ്ങൾ മകളായ ബേനസിർ അവതരിപ്പിക്കുന്നതുകണ്ട് നമ്മൾ കരയും, ഞെട്ടും. എന്റെ അനുഭവം പറയാം. ഇതിലെ വർണ്ണനകൾ വായിച്ചപ്പോൾ പലപ്പോഴും എനിക്കു കണ്ണീരടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ബേനസീറും അവരുടെ അമ്മയും ഭൂട്ടോയെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ തലേദിവസം ജയിലിൽച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതിന്റെ വിവരണം ഹ്രദയഭേദകമാണ്. ഭൂട്ടൊയെ തൂക്കിക്കൊന്നില്ല, മർദ്ദിച്ചുകൊന്നുവെന്നാണ് ബേനസീർ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. തൂക്കിക്കൊന്നാൽ നാക്കു വെളിയിലേക്കു തള്ളിയിരിക്കും. വായെങ്കിലും തുറന്നിരിക്കും. ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകളുമില്ലായിരുന്നു ഭൂട്ടോയുടെ മൃതദേഹത്തിന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മുത്തുപോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ ക്ഷതങ്ങളേറെ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. അതുകൊണ്ടാണ് അതാരെയും കാണാൻ സമ്മതിക്കാത്തത് അധികാരികൾ. സിയായുടെ &lsquo;കുദേത്ത&rsquo; (സർക്കാറിന്റെ തകിടം മറിക്കൽ) ഭൂട്ടോയുടെ അഭ്യർത്ഥനയനുസരിച്ചുതന്നെയാണു നടന്നെതെന്ന് ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ അദ്ദേഹം (ഭൂട്ടോ) ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമുണ്ടായി. അതിനു ഭൂട്ടോ സമ്മതിച്ചില്ല. അപ്പോൾ മർദ്ദനം തുടങ്ങി. ബോധംകെട്ട അദ്ദേഹത്തിനു അതു വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്വാസക്കുഴൽ കീറിയത്രേ. അതായിരുന്നു ഭൂട്ടോയുടെ കഴുത്തിൽ കണ്ട പാടുകൾ. മർദ്ദനമേറ്റപ്പോൾ അദ്ദേഹം വീണുവെന്നും അപ്പോൾ തല തടവറയുടെ ഭിത്തിയിലിടിച്ചെന്നും അപ്പോൾ മരിച്ചെന്നും ഒരഭിപ്രായം. സത്യമേതെന്നു അറിഞ്ഞുകൂടാ. സത്യമേതായാലും ഭൂട്ടോയെ തൂക്കിക്കൊന്നില്ല എന്നതു സത്യം. ഈ ഭാഗമൊക്കെ വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ബേനസീറിനോടൊരുമിച്ചു കരയുന്നു. അവരുടെ രചനയുടെ സ്വഭാവമറിയാൻ വേണ്ടി ഏതാനും വാക്യങ്ങൾ എടുത്തെഴുതട്ടെ.
 I peer into the cell, but I am blinded by its darkness. The jail officials open the door and I step inside my father&rsquo;s death cell. It is damp and fetid. No sunlight has ever penetrated its thick cement walls. The bed covers more than half of the tiny cell, and is bolted to the ground with thick iron chains. For the first twenty four hours my father was in the cell, he was chained to the bed. His ankles still bear the scars. Beside the bed is an open hole, the only lavantory facility provided for condemned prisoners. The stench is nauseating. &ldquo;Papa!&rdquo; (page 118) ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന ആളിന്റെ അവസ്ഥ നോക്കൂ. ശിലയുമലിയുന്ന ഒരാത്മകഥ. ഒന്നേ വിസ്മയപ്രദമായുള്ളൂ. ഒരു ജനാധിപത്യ ഗവൺമെന്റിനെ സിയാ ഉൾ ഹക്കും കൂട്ടുകാരും ചേർന്നു തകർത്തുകളഞ്ഞെന്നും തന്റെ പിതാവിനെ ജയിലിലാക്കിയെന്നുമാണ് ബേനസീറിന്റെ വാദം. ഇതിൽ സത്യമില്ല. കുദേത്തയ്ക്കു യോജിച്ച പരിതഃസ്ഥിതികൾ രാജ്യത്തുണ്ടെങ്കിലേ സർക്കാരിനെ തകിടം മറിക്കാനാവൂ. പട്ടിണി, നിരക്ഷരത്വം, മരണനിരക്കിന്റെയും ജനനനിരക്കിന്റെയും ആധിക്യം ഇവ രാജ്യത്തുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് കുദേത്തയ്ക്കു ജനത സമ്മതം നൽകുക. അധാർമ്മികത്വം താണ്ഡവനൃത്തം നടത്തുമ്പോഴേ സൈന്യത്തിലൂടെ ബഹുജനം പൊട്ടിത്തെറിക്കൂ. പാകിസ്ഥാനിലെ അന്നത്തെ പരിതഃസ്ഥിതികളെക്കുറിച്ചു ബേനസ്സീർ നിശ്ശബ്ദയാണ്. തന്റെ അച്ഛൻ പുണ്യവാളനാണെന്നും അദ്ദേഹത്തെ പട്ടാളമേധാവി കാരാഗൃഹത്തിലാക്കിയെന്നുമാണ് അവരുടെ സങ്കട നിവേദനം. ഇതു ശരിയല്ല. സത്യം മുഴുവനും പറയാൻ അവർ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. കുറ്റം പറയാനില്ല. മകൾ അച്ഛനെക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ മാത്രമേ എഴുതാൻ പറ്റൂ. ആ രചന ആദ്യം പറഞ്ഞതുപോലെ നമ്മെ കരയിക്കും. കണ്ണീരൊഴുകുമ്പോൾ നമ്മൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വിശുദ്ധിയാർജ്ജിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഈ ഗ്രന്ഥം എല്ലാവരും വായിക്കേണ്ടതാണ്. (Daughter of the East, An auto biography, Benazir Bhutto, Hamish Hamilton, London, Spl. Indian Price &#x00A3; 10.)

@@ Line 70: / Line 70: @@
 ഞാനൊരാഫീസിൽ ജോലി നോക്കുന്ന കാലം. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ഹിന്ദു എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അയാൾക്ക് ആ ആഫീസിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം നേടാനുണ്ടായിരുന്നു. സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ഹിന്ദു  &mdash;  മുസ്ലീം വിരോധത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനിടയായി. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: &ldquo;നിങ്ങളെന്തിനാണ് മുസ്ലീമിനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത്? ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടവനാണ്. അവിടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടായാൽ ഇസ്ലാം മതത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് സഹായത്തിനെത്തുന്നത്. വിവാഹമാണെങ്കിൽ അവർ പന്തൽ കെട്ടിത്തരും, വിറകുകീറിത്തരും, വാർപ്പും മറ്റും ദൂരെ നിന്ന് ചുമന്നുകൊണ്ട് വരും. ഒരു കാശുപോലും പ്രതിഫലം വാങ്ങുകയുമില്ല. മാത്രമല്ല, കാവിൽ കൊടുക്കേണ്ട വെളിച്ചെണ്ണ ശുദ്ധമാക്കാൻ ഒരു മുസ്ലീമിനെക്കൊണ്ടാണ് തൊടീക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഈ ഇസ്ലാം വിരോധം അപരിഷ്കൃതമാണ്.&rdquo; ഇതു കേട്ട ആ ഹിന്ദുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു. കണ്ണുകൾ രക്തച്ഛവിയാർന്നു. വിറച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: &ldquo;ഞാൻ രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ ബഹളം. മുസ്ലീങ്ങൾ വീട് ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് ഉണർന്ന ഞാനറിഞ്ഞു. അവർ എന്റെ അമ്മയേയും അനിയത്തിയെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഗാന്ധി ഇടപെട്ട് ഹിന്ദുക്കൾ  തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ എന്റെ സഹോദരിയുമെത്തി. പക്ഷേ അവളുടെ കവിളിൽ &ldquo;&hellip;Sixty times&rdquo; എന്ന് പച്ച കുത്തിയിരുന്നു (കുത്തിട്ട സ്ഥലത്ത് ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ആ നാലക്ഷരരൂപത്തിന്റെ ഭൂതകാല രൂപം). ഞാൻ മുസ്ലീം വിരോധിയായതിൽ എന്താണ് കുറ്റം? ഈ അനുഭവം നിങ്ങൾക്കുണ്ടായാൽ നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും? നിങ്ങൾ നാട്ടിൽ മുസ്ലീമുമായി സൗഹാർദ്ദത്തിൽ കഴിയുന്നുവെന്നോ? ശരിയായിരിക്കും. പക്ഷേ, സൗകര്യം കിട്ടിയാൽ അവർ നിങ്ങളെ കൊല്ലും.&rdquo; ഞാൻ പ്രതിഷേധിച്ചു. &ldquo;മനുഷ്യർ ഒരുപോലെയാണ്. മുസ്ലിം ദേഷ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ ഹിന്ദുവും ദേഷ്യപ്പെടും. ഹിന്ദു കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നതുപോലെ മുസ്ലിമും കാരുണ്യം കാണിക്കും&rdquo; എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കോപാകുലനായി അയാൾ ചോദിച്ചു. &ldquo;നിങ്ങളുടെ മാപ്പിള റെബല്യൻ എന്നാണ്? ഞാനതു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല എന്ന വിചാരമാണോ നിങ്ങൾക്ക്?&rdquo; ഹിന്ദു കത്തിയെടുത്ത് എന്നെ കുത്തുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ അയാളെ ശാന്തനാക്കാൻ വേണ്ടി അയാളുടെ കരതലം ഗ്രഹിച്ച് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന എൻ. രാഘവൻപിള്ളയുടെ മുറിയിൽ മൊണ്ടുപോയി. ഫയൽ എടുത്തു. അദ്ദേഹം ഓർഡറിട്ടു. ഒപ്പിട്ട ഓർഡർ കൈയിൽ കൊടുത്തപ്പോഴും അയാൾ കോപം കൊണ്ടു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളോടു സഹതപിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതട്ടെ യാഥാസ്ഥിതികരും വർഗ്ഗീയവാദികളുമാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ശാപം. ഒരു ഹിന്ദു സഹോദരിയുടെ കവിളിൽ അറുപതുതവണയെന്ന്പച്ചകുത്തിയപോലെ മുസ്ലിം സഹോസരിയുടെ കവിളിലും അമ്മട്ടിൽ കുത്തിയിരിക്കില്ലേ? ആ ഹിന്ദുവിനും അയാളെപ്പോലെയുള്ള മുസ്ലിമിനും അതൊന്നും ആലോചിക്കാനാവില്ല.
-ഇതിനൊന്നും ഒരു പരിഹാരവുമില്ല. എങ്കിലും സെൻസിറ്റീവ് ആർട്ടിസ്റ്റ് ഈ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് പ്രതികരിക്കും. ആ പ്രതികരണമാണ് വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ഒരു ചെറുകഥയിൽ കണ്ടത്. മലബാറിൽ കലാപമുണ്ടായപ്പോൾ മുഹമ്മദീയൻ വേട്ടയാടിയ ഒരു നമ്പൂതിരിയെ മറ്റൊരു മുഹമ്മദീയൻ രക്ഷിക്കുന്നതാണ് അക്കഥ. പുളകോദ്ഗമം കൂടാതെ അതു വായിച്ചുതീർക്കാനാവില്ല. ഇക്കാലത്തു ഹിന്ദു &mdash; മുസ്‌ളിം മൈത്രിയെ പരോക്ഷമായി പ്രകീർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കഥ ആവിർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേശാഭിമാനി വാരികയിലെ &lsquo;പുന്നാരമോൾ&rsquo;എന്ന കഥ (എം. രാഘവൻ എഴുതിയത്) അതിലെ ആയിഷുമ്മ എന്ന വൃദ്ധയ്ക്ക് ഒരു ഹിന്ദു പെൺകുട്ടിയോടു തോന്നുന്ന സ്നേഹം ഹൃദയകാരിയായി രാഘവൻ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ  ആചാരവിശേഷങ്ങളും സ്വാഭാവാവിഷ്കരണ പ്രധാനമായ കഥയാണിതു്. പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചയൊന്നും ഇതിനില്ലെങ്കിലും പരായണ യോഗ്യമാണ് ഇതെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
+ഇതിനൊന്നും ഒരു പരിഹാരവുമില്ല. എങ്കിലും സെൻസിറ്റീവ് ആർട്ടിസ്റ്റ് ഈ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് പ്രതികരിക്കും. ആ പ്രതികരണമാണ് വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ഒരു ചെറുകഥയിൽ കണ്ടത്. മലബാറിൽ കലാപമുണ്ടായപ്പോൾ മുഹമ്മദീയൻ വേട്ടയാടിയ ഒരു നമ്പൂതിരിയെ മറ്റൊരു മുഹമ്മദീയൻ രക്ഷിക്കുന്നതാണ് അക്കഥ. പുളകോദ്ഗമം കൂടാതെ അതു വായിച്ചുതീർക്കാനാവില്ല. ഇക്കാലത്തു ഹിന്ദു &mdash; മുസ്ലിം മൈത്രിയെ പരോക്ഷമായി പ്രകീർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കഥ ആവിർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേശാഭിമാനി വാരികയിലെ &lsquo;പുന്നാരമോൾ&rsquo;എന്ന കഥ (എം. രാഘവൻ എഴുതിയത്) അതിലെ ആയിഷുമ്മ എന്ന വൃദ്ധയ്ക്ക് ഒരു ഹിന്ദു പെൺകുട്ടിയോടു തോന്നുന്ന സ്നേഹം ഹൃദയകാരിയായി രാഘവൻ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ  ആചാരവിശേഷങ്ങളും സ്വാഭാവാവിഷ്കരണ പ്രധാനമായ കഥയാണിതു്. പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചയൊന്നും ഇതിനില്ലെങ്കിലും പരായണ യോഗ്യമാണ് ഇതെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
 ==കിഴക്കിന്റെ മകൾ==

@@ Line 68: / Line 68: @@
 ==ഹിന്ദു  &mdash;  മുസ്ലീം മൈത്രി==
-ഞാനൊരാഫീസിൽ ജോലി നോക്കുന്ന കാലം. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ഹിന്ദു എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അയാൾക്ക് ആ ആഫീസിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം നേടാനുണ്ടായിരുന്നു. സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ഹിന്ദു  &mdash;  മുസ്ലീം വിരോധത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനിടയായി. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: &ldquo;നിങ്ങളെന്തിനാണ് മുസ്ലീമിനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത്? ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടവനാണ്. അവിടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടായാൽ ഇസ്ലാം മതത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് സഹായത്തിനെത്തുന്നത്. വിവാഹമാണെങ്കിൽ അവർ പന്തൽ കെട്ടിത്തരും, വിറകുകീറിത്തരും, വാർപ്പും മറ്റും ദൂരെ നിന്ന് ചുമന്നുകൊണ്ട് വരും. ഒരു കാശുപോലും പ്രതിഫലം വാങ്ങുകയുമില്ല. മാത്രമല്ല, കാവിൽ കൊടുക്കേണ്ട വെളിച്ചെണ്ണ ശുദ്ധമാക്കാൻ ഒരു മുസ്ലീമിനെക്കൊണ്ടാണ് തൊടീക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഈ ഇസ്ലാം വിരോധം അപരിഷ്കൃതമാണ്.&rdquo; ഇതു കേട്ട ആ ഹിന്ദുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു. കണ്ണുകൾ രക്തച്ഛവിയാർന്നു. വിറച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: &ldquo;ഞാൻ രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ ബഹളം. മുസ്ലീങ്ങൾ വീട് ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് ഉണർന്ന ഞാനറിഞ്ഞു. അവർ എന്റെ അമ്മയേയും അനിയത്തിയെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഗാന്ധി ഇടപെട്ട് ഹിന്ദുക്കൾ  തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ എന്റെ സഹോദരിയുമെത്തി. പക്ഷേ അവളുടെ കവിളിൽ &ldquo;&hellip;Sixty times&rdquo; എന്ന് പച്ച കുത്തിയിരുന്നു (കുത്തിട്ട സ്ഥലത്ത് ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ആ നാലക്ഷരരൂപത്തിന്റെ ഭൂതകാല രൂപം]. ഞാൻ മുസ്ലീം വിരോധിയായതിൽ എന്താണ് കുറ്റം? ഈ അനുഭവം നിങ്ങൾക്കുണ്ടായാൽ നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും? നിങ്ങൾ നാട്ടിൽ മുസ്ലീമുമായി സൗഹാർദ്ദത്തിൽ കഴിയുന്നുവെന്നോ? ശരിയായിരിക്കും. പക്ഷേ,
+ഞാനൊരാഫീസിൽ ജോലി നോക്കുന്ന കാലം. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ഹിന്ദു എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അയാൾക്ക് ആ ആഫീസിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം നേടാനുണ്ടായിരുന്നു. സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ഹിന്ദു  &mdash;  മുസ്ലീം വിരോധത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനിടയായി. അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: &ldquo;നിങ്ങളെന്തിനാണ് മുസ്ലീമിനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത്? ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടവനാണ്. അവിടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടായാൽ ഇസ്ലാം മതത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് സഹായത്തിനെത്തുന്നത്. വിവാഹമാണെങ്കിൽ അവർ പന്തൽ കെട്ടിത്തരും, വിറകുകീറിത്തരും, വാർപ്പും മറ്റും ദൂരെ നിന്ന് ചുമന്നുകൊണ്ട് വരും. ഒരു കാശുപോലും പ്രതിഫലം വാങ്ങുകയുമില്ല. മാത്രമല്ല, കാവിൽ കൊടുക്കേണ്ട വെളിച്ചെണ്ണ ശുദ്ധമാക്കാൻ ഒരു മുസ്ലീമിനെക്കൊണ്ടാണ് തൊടീക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഈ ഇസ്ലാം വിരോധം അപരിഷ്കൃതമാണ്.&rdquo; ഇതു കേട്ട ആ ഹിന്ദുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു. കണ്ണുകൾ രക്തച്ഛവിയാർന്നു. വിറച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: &ldquo;ഞാൻ രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ ബഹളം. മുസ്ലീങ്ങൾ വീട് ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് ഉണർന്ന ഞാനറിഞ്ഞു. അവർ എന്റെ അമ്മയേയും അനിയത്തിയെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഗാന്ധി ഇടപെട്ട് ഹിന്ദുക്കൾ  തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ എന്റെ സഹോദരിയുമെത്തി. പക്ഷേ അവളുടെ കവിളിൽ &ldquo;&hellip;Sixty times&rdquo; എന്ന് പച്ച കുത്തിയിരുന്നു (കുത്തിട്ട സ്ഥലത്ത് ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ആ നാലക്ഷരരൂപത്തിന്റെ ഭൂതകാല രൂപം). ഞാൻ മുസ്ലീം വിരോധിയായതിൽ എന്താണ് കുറ്റം? ഈ അനുഭവം നിങ്ങൾക്കുണ്ടായാൽ നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും? നിങ്ങൾ നാട്ടിൽ മുസ്ലീമുമായി സൗഹാർദ്ദത്തിൽ കഴിയുന്നുവെന്നോ? ശരിയായിരിക്കും. പക്ഷേ, സൗകര്യം കിട്ടിയാൽ അവർ നിങ്ങളെ കൊല്ലും.&rdquo; ഞാൻ പ്രതിഷേധിച്ചു. &ldquo;മനുഷ്യർ ഒരുപോലെയാണ്. മുസ്ലിം ദേഷ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ ഹിന്ദുവും ദേഷ്യപ്പെടും. ഹിന്ദു കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നതുപോലെ മുസ്ലിമും കാരുണ്യം കാണിക്കും&rdquo; എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കോപാകുലനായി അയാൾ ചോദിച്ചു. &ldquo;നിങ്ങളുടെ മാപ്പിള റെബല്യൻ എന്നാണ്? ഞാനതു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല എന്ന വിചാരമാണോ നിങ്ങൾക്ക്?&rdquo; ഹിന്ദു കത്തിയെടുത്ത് എന്നെ കുത്തുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ അയാളെ ശാന്തനാക്കാൻ വേണ്ടി അയാളുടെ കരതലം ഗ്രഹിച്ച് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന എൻ. രാഘവൻപിള്ളയുടെ മുറിയിൽ മൊണ്ടുപോയി. ഫയൽ എടുത്തു. അദ്ദേഹം ഓർഡറിട്ടു. ഒപ്പിട്ട ഓർഡർ കൈയിൽ കൊടുത്തപ്പോഴും അയാൾ കോപം കൊണ്ടു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളോടു സഹതപിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതട്ടെ യാഥാസ്ഥിതികരും വർഗ്ഗീയവാദികളുമാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ശാപം. ഒരു ഹിന്ദു സഹോദരിയുടെ കവിളിൽ അറുപതുതവണയെന്ന്പച്ചകുത്തിയപോലെ മുസ്ലിം സഹോസരിയുടെ കവിളിലും അമ്മട്ടിൽ കുത്തിയിരിക്കില്ലേ? ആ ഹിന്ദുവിനും അയാളെപ്പോലെയുള്ള മുസ്ലിമിനും അതൊന്നും ആലോചിക്കാനാവില്ല.
-സൗകര്യം കിട്ടിയാൽ അവർ നിങ്ങളെ കൊല്ലും.&rdquo; ഞാൻ പ്രതിഷേധിച്ചു. &ldquo;മനുഷ്യർ ഒരുപോലെയാണ്. മുസ്ലിം ദേഷ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ ഹിന്ദുവും ദേഷ്യപ്പെടും. ഹിന്ദു കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നതുപോലെ മുസ്ലിമും കാരുണ്യം കാണിക്കും&rdquo; എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കോപാകുലനായി അയാൾ ചോദിച്ചു. &ldquo;നിങ്ങളുടെ മാപ്പിള റെബല്യൻ എന്നാണ്? ഞാനതു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല എന്ന വിചാരമാണോ നിങ്ങൾക്ക്?&rdquo; ഹിന്ദു കത്തിയെടുത്ത് എന്നെ കുത്തുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ അയാളെ ശാന്തനാക്കാൻ വേണ്ടി അയാളുടെ കരതലം ഗ്രഹിച്ച് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന എൻ. രാഘവൻപിള്ളയുടെ മുറിയിൽ മൊണ്ടുപോയി. ഫയൽ എടുത്തു. അദ്ദേഹം ഓർഡറിട്ടു. ഒപ്പിട്ട ഓർഡർ കൈയിൽ കൊടുത്തപ്പോഴും അയാൾ കോപം കൊണ്ടു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളോടു സഹതപിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതട്ടെ യാഥാസ്ഥിതികരും വർഗ്ഗീയവാദികളുമാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ശാപം. ഒരു ഹിന്ദു സഹോദരിയുടെ കവിളിൽ അറുപതുതവണയെന്ന്പച്ചകുത്തിയപോലെ മുസ്ലിം സഹോസരിയുടെ കവിളിലും അമ്മട്ടിൽ കുത്തിയിരിക്കില്ലേ? ആ ഹിന്ദുവിനും അയാളെപ്പോലെയുള്ള മുസ്‌ലിമിനും അതൊന്നും ആലോചിക്കാനാവില്ല.
+ഇതിനൊന്നും ഒരു പരിഹാരവുമില്ല. എങ്കിലും സെൻസിറ്റീവ് ആർട്ടിസ്റ്റ് ഈ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് പ്രതികരിക്കും. ആ പ്രതികരണമാണ് വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ഒരു ചെറുകഥയിൽ കണ്ടത്. മലബാറിൽ കലാപമുണ്ടായപ്പോൾ മുഹമ്മദീയൻ വേട്ടയാടിയ ഒരു നമ്പൂതിരിയെ മറ്റൊരു മുഹമ്മദീയൻ രക്ഷിക്കുന്നതാണ് അക്കഥ. പുളകോദ്ഗമം കൂടാതെ അതു വായിച്ചുതീർക്കാനാവില്ല. ഇക്കാലത്തു ഹിന്ദു &mdash; മുസ്‌ളിം മൈത്രിയെ പരോക്ഷമായി പ്രകീർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കഥ ആവിർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേശാഭിമാനി വാരികയിലെ &lsquo;പുന്നാരമോൾ&rsquo;എന്ന കഥ (എം. രാഘവൻ എഴുതിയത്) അതിലെ ആയിഷുമ്മ എന്ന വൃദ്ധയ്ക്ക് ഒരു ഹിന്ദു പെൺകുട്ടിയോടു തോന്നുന്ന സ്നേഹം ഹൃദയകാരിയായി രാഘവൻ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ  ആചാരവിശേഷങ്ങളും സ്വാഭാവാവിഷ്കരണ പ്രധാനമായ കഥയാണിതു്. പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചയൊന്നും ഇതിനില്ലെങ്കിലും പരായണ യോഗ്യമാണ് ഇതെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
 ==കിഴക്കിന്റെ മകൾ==

@@ Line 17: / Line 17: @@
 | next = 1989 03 12
 }}
-<!&ndash;
+<!--&ndash;
 /1989 03 05
-&ndash;>
+&ndash;-->
 {{Quote box
   |align = right
@@ Line 33: / Line 33: @@
 ഇപ്പറഞ്ഞ സാമാന്യ നിയമത്തിന് അപവാദമില്ലേ? ഉണ്ട്. അങ്ങനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന ഒരാളെയാണ് പമ്മൻ തന്റെ &ldquo;ആത്മീയ വിദ്യാലയം&rdquo; എന്ന ചെറുകഥയിൽ (കുങ്കുമം) ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. മഹാദേവ് തീരെക്കുറഞ്ഞ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങനെതന്നെ അതിൽ നിന്നു വിരമിച്ചു. കൂടെയുള്ളവർ കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീടികൾ വച്ചു. ധനികയായി. പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും നിസ്സംഗത പാലിച്ച മഹാദേവ് തല്പരനായിരുന്നില്ല. പ്രശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന നദിപോലെയാണ് പമ്മന്റെ ഈ കഥ. ആ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് അല്പം താഴോട്ടിറങ്ങു. നന്മയുടെ അന്തർദ്ധാര നിങ്ങളെ തഴുകും. ഒരു മഹാവ്യക്തിയുടെ വികാരങ്ങൾ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. ഇതിൽക്കൂടുതലായി എന്തുവേണം? കഥ വായിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ മഹാദേവിനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ എനിക്കിതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നൊരു ദുഃഖം.
 {{***}}
-ബൊലൊന്യാ സർവകലാശാലയിൽ (University of Bologna) സീമിയോട്ടിക്സ് പ്രൊഫസറായ ഉമ്പർട്ടോ എചോ എഴുതിയ The name of the Rose എന്ന നോവൽ 1983-ലാണ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത് (ഇംഗ്ലീഷിൽ). അതിന്റെ കോടിക്കണക്കിനുള്ള പ്രതികൾ വിറ്റഴിഞ്ഞു. ആ ആദ്യത്തെ നോവൽ കൊണ്ടു തന്നെ എചോ ലോക പ്രശസ്തനായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ നോവലായി Foucault&rsquo;s Pendulum ഈ വർഷം ഒക്ടോബറിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തും. ഇറ്റലിയിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞ ഈ നോവലിനെക്കുറിച്ച് The Economist വാരികയിൽ വിവരണമുണ്ട്. സത്യാത്മകവും സാങ്കല്പികവുമായ സംഭവങ്ങൾ പല ശതാബ്ദങ്ങളിലായി നിവേശിപ്പിച്ച് എചോ എഴുതിയ ഈ നോവൽ പള്ളിയുടെ അപ്രീതിക്ക് കാരണമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. നോവലിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ഫൂക്കോ പത്തൊൻ
+ബൊലൊന്യാ സർവകലാശാലയിൽ (University of Bologna) സീമിയോട്ടിക്സ് പ്രൊഫസറായ ഉമ്പർട്ടോ എചോ എഴുതിയ The name of the Rose എന്ന നോവൽ 1983-ലാണ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത് (ഇംഗ്ലീഷിൽ). അതിന്റെ കോടിക്കണക്കിനുള്ള പ്രതികൾ വിറ്റഴിഞ്ഞു. ആ ആദ്യത്തെ നോവൽ കൊണ്ടു തന്നെ എചോ ലോക പ്രശസ്തനായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ നോവലായി Foucault&rsquo;s Pendulum ഈ വർഷം ഒക്ടോബറിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തും. ഇറ്റലിയിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞ ഈ നോവലിനെക്കുറിച്ച് The Economist വാരികയിൽ വിവരണമുണ്ട്. സത്യാത്മകവും സാങ്കല്പികവുമായ സംഭവങ്ങൾ പല ശതാബ്ദങ്ങളിലായി നിവേശിപ്പിച്ച് എചോ എഴുതിയ ഈ നോവൽ പള്ളിയുടെ അപ്രീതിക്ക് കാരണമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. നോവലിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ഫൂക്കോ പത്തൊൻപതാം ശതാബ്ദത്തിലെ ഫ്രഞ്ച് ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്ന ലേയോങ് ഫൂക്കോയാണ്. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം കാണിക്കുന്ന പെൻഡുലം കണ്ടുപിടിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു പ്രധാന കഥാാപാത്രത്തെ ഈ പെൻഡുലത്തിൽ തൂക്കുന്നതായി നോവലിൽ പ്രസ്താവമുണ്ട്. ഗൂഢാർത്ഥം, ഗൂഢാർത്ഥമായിത്തന്നെയിരിക്കുന്ന ഈ നോവൽ ഇറ്റലിയെയാകെ പിടിച്ചെടുത്തുകഴിഞ്ഞുവെന്നാണ് വാരികയിലെ റിപ്പോർട്ട്. നോവലിന്റെ 492-ആം പുറത്ത് എചോ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ് എന്ന് സ്പഷ്ടമാക്കിയിട്ടുണ്ടത്രേ. പ്രപഞ്ചം ഒരു വലിയ ഉള്ളിയാണ്. പോളകൾ ഇളക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നൊന്നുമില്ല. 492-ന് വേറെയും അർത്ഥമുണ്ട്. റോമിൽകൂടെ പോകുന്ന ഒരു ബസ്സിന്റെ നമ്പരുമാണത്. ഇംഗ്ലീഷ് വാരികകളിലെ റെവ്യൂ എപ്പോഴും ബഹിർഭാഗസ്ഥമാണ്. സാഹിത്യകൃതിയുടെ പ്രാധാന്യം അതൊരിക്കലും എടുത്തുകണിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് നോവലിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് തർജ്ജമ കിട്ടുന്നതുവരെ നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം.
 Economist വാരികയിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം കൂടി ഇവിടെ എഴുതേണ്ടതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നൊർവീജിയൻ നാടക കർത്താവായ ഇബ്സന്റെ (&lsquo;ഇപ്സൻ&rsquo; എന്നാണ് നോർവേയിലെ ഉച്ചാരണാം &lsquo;പർ ഗ്യുന്ത്&rsquo; (Peer Gyunt) എന്ന നാടകത്തിൽ വൃദ്ധനായ പർ ഗ്യുന്ത് ഒരു തുള്ളിയെടുത്ത് ഓരോ പോളയുമടർത്തി അതിനെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിച്ചു നോക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിപാദനമുണ്ട്. പോളകൾ എല്ലാം ഇളക്കിക്കഴിയുമ്പോഴാണ് അതിന് കേന്ദ്രമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലാവുക. തന്റെ  ജീവിതവും അതുപോലെ പൊള്ളയാണെന്ന് പർ ഗ്യുന്ത് ഗ്രഹിക്കുന്നു. ആശയങ്ങൾക്ക് കോപ്പിറൈറ്റ് വല്ലതുമുണ്ടോ? നടക്കട്ടെ.