സാഹിത്യവാരഫലം 1992 03 29 - Revision history

Cvr at 06:19, 20 June 2014

2014-06-20T06:19:33Z

Admin at 14:30, 16 April 2014

2014-04-16T14:30:38Z

Admin at 14:30, 16 April 2014

2014-04-16T14:30:14Z

Admin at 09:04, 4 April 2014

2014-04-04T09:04:39Z

Admin at 08:56, 4 April 2014

2014-04-04T08:56:41Z

Admin at 08:56, 4 April 2014

2014-04-04T08:56:19Z

Show changes

Admin: /* സംഭവങ്ങൾ */

2014-04-04T08:52:45Z

‎സംഭവങ്ങൾ

Admin: Created page with "Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:കലാകൗ..."

2014-04-04T08:50:58Z

Created page with "Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:കലാകൗ..."

Show changes

@@ Line 4: / Line 4: @@
 [[Category:കലാകൗമുദി]]
 [[Category:1992]]
+{{MKN/SV}}
 {{Infobox varaphalam
 | name = സാഹിത്യവാരഫലം
@@ Line 151: / Line 151: @@
 ശ്രീ. പി.എ. ദിവാകരന്റെ &ldquo;കറുത്ത മഴ&rdquo; എന്ന ചെറുകഥയുടെ തുടക്കമാണിത് (കുങ്കുമം വാരിക). ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? വ്യക്തിയെ വര്‍ണ്ണിച്ചാലും പ്രകൃതിയെ വര്‍ണ്ണിച്ചാലും അവയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം നമ്മള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെടണമല്ലോ. ദിവാകരന്റെ രചനയില്‍ വസ്തുവില്ല; വെറും വാക്കുകളേയുള്ളു. ഇതു രചനയുടെ ജീര്‍ണ്ണതയിലേക്കു കൈചൂണ്ടുന്നു.

@@ Line 17: / Line 17: @@
 | next = 1992 04 05
 }}
 &ldquo;തീവണ്ടിമുറിയിലെ അവിചാരിതമായ കൂടിക്കാഴ്ച; അതൊരിക്കലും സംഭവിക്കില്ലെന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയത്.

@@ Line 7: / Line 7: @@
 {{Infobox varaphalam
 | name = സാഹിത്യവാരഫലം
-| image = File:MKrishnanNair3a.jpg
+| image = File:Mkn-06.jpg
 | size = 150px
 | caption = [[എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍]]

@@ Line 11: / Line 11: @@
 | caption = [[എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍]]
 | magazine = [[കലാകൗമുദി]]
-| date = 1991 01 13
+| date = 1992 03 29
 | volume =
-| issue =
+| issue = 863
-| previous = 1991 01 06
+| previous = 1992 03 22
-| next = 1991 01 20
+| next = 1992 04 05
 }}

@@ Line 30: / Line 30: @@
 {{Quote box
-  |align = right
+  |align = left
   |width = 300px
   |border = 1px

@@ Line 141: / Line 141: @@
 എന്നു ചോദിച്ചു എന്നോട്. &lsquo;വരൂ&rsquo; എന്നു ഞാൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഉച്ച‌യ്‌ക്കൂണു പന്ത്രണ്ടു മണിക്കാണ്. അദ്ദേഹം വന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ ഇരുന്നാൽ പിന്നെ ഊണു കഴിക്കാനൊക്കുകില്ല. വിശപ്പ് എന്നത് വയറ്റിലെ മാംസപേശികളുടെ സങ്കോചമാണല്ലോ. അവ കുറച്ചുനേരം സങ്കോചം നടത്തിയിട്ട് വെറുതെയങ്ങിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഉണ്ണാനിരുന്നു. ഒരു ഉരുള വായ്ക്കകത്തേക്ക് ആക്കിയതേയുള്ളു. ഡോർബെല്ലിന്റെ കർണ്ണ കഠോരമായ ശബ്ദം. എഴുന്നേറ്റു തിടുക്കത്തിൽ കൈ കഴുകിയിട്ട് ആഗതനെ വിളിച്ചു അകത്തിരുത്തി. ഫാൻ കറക്കി. ചായ കൊടുത്തു (ഈ അല്പത്വം ക്ഷമിക്കണം). അദ്ദേഹം ഒറ്റയിരുപ്പിൽ ഇരുന്നത് രണ്ടരമണി വരെ. ഇനി ഊണു വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് സ്വന്തം മുറിയിൽ ദുഃഖത്തോടെ വന്നിരുന്നതേയുള്ളു. ഡോർബെൽ വീണ്ടും കാതു പിളർന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേല്ക്കാൻ പോയില്ല. അപ്പോൾ സഹധർമ്മിണി വന്നറിയിച്ചു ആരോ വന്നു നില്ക്കുന്നുവെന്ന്. ഞാൻ വന്നയാളിനെ ആദരപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ച് അകത്തിരുത്തി. മൂന്നുമണിക്ക് ഒരു ബന്ധുവിനെ ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടരെ കാണാൻ നേരത്തേ ഏർപ്പാടു ചെയ്തിരുന്നു ഞാൻ. അതിനാൽ കുറച്ചൊക്കെ സംഭാഷണം നടത്തിയിട്ട് &lsquo;നാളെയാണ് താങ്കൾ പോകുന്നതെങ്കിൽ ധാരാളം സംസാരിക്കാം. ഇപ്പോൾ പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു ഡോക്ടറെ കാണാൻ&rsquo; എന്ന് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. വന്ന യുവാവ് വിട്ടില്ല. മൂന്നു മണി വരെ സംസാരിച്ചു. ഞാൻ അസ്വസ്ഥനായി തിരിയുകയും പിരിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് &lsquo;കടമ്മനിട്ടയുടെ വീട് ഏതെ&rsquo;ന്നു ചോദിച്ചു. വീട്ടിന്റെ മുൻവശത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു ചെന്ന് &lsquo;അതാ&rsquo; എന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊടുത്തു. &lsquo;മുൻപ് ഇവിടെ നിന്നാൽ ശരിയായി കാണാമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരു മരം, വളർന്നതുകൊണ്ടു വീടു മറഞ്ഞുപോയി എന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഉടനെ അദ്ദേഹം എന്നോടു &lsquo;ഇപ്പോൾ കണ്ണു ശരിക്കു കാണാമോ&rsquo; എന്നു ചോദിച്ചു. &lsquo;നിങ്ങൾക്കുള്ള വിഷന്റെ പത്തിരട്ടി ശക്തിയാർന്ന വിഷനാണ് എനിക്കുള്ളത്&rsquo; എന്നു പറാഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അകത്തേക്കു പോന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ടില്ല; ഡോക്ടറെ പറ്റിച്ചു. ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ക്ഷീണം. രാത്രി ഒൻപതു മണിയോടെ കിടന്നുറങ്ങി ഒരാഹാരവും കഴിക്കാതെ. മൃദുലഹൃദയം ഡിസാസ്റ്റ്രസാണ് &mdash; വിനാശകരമാണ്. അതുള്ളവൻ നിന്ദിക്കപ്പെടും അപമാനിക്കപ്പെടും. നമുക്കു ബ്രഹ്റ്റിലേക്കു തിരിച്ചുവരാം. കൈയില്ലാത്ത ഒരുത്തനെ ആദ്യമായി കാണുന്നവൻ ഞെട്ടൽ കൊണ്ട് രണ്ടു പെൻസ് കൊടുക്കും. പിന്നീടും അയാളെ കണ്ടാൽ കൊടുക്കുന്നത് അരപ്പെൻസായിപ്പോകും. മൂന്നാമതും യാചിക്കാൻ വന്നാൽ യാചകനെ അയാൾ പൊലിസ് സ്റ്റേയ്ഷനിൽ ഏല്പിച്ചെന്നു വരും, എന്നൊക്കെ ബ്രഹ്റ്റ് ആ നോവലിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഹൃദയത്തിന്റെ മൃദുലസ്വഭാവം സ്ഥിരമായി നില്ക്കുന്നത് സാഹിത്യത്തിൽ മാത്രമാണ്. വ്യക്തിയായ എഴുത്തുകാരന് അതുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇല്ലെന്നു പറയേണ്ടതായി വരും. കേരളവർമ്മ വലിയകോയിത്തമ്പുരാന്റെ നൃശംസത കുപ്രസിദ്ധമാണ്. പക്ഷേ &ldquo;മയൂരസന്ദേശ&rdquo;ത്തിൽ അദ്ദേഹം മൃദുലഹൃദയനായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. ദേശാഭിമാനി വാരികയിൽ &ldquo;ഒരു പ്രതിസന്ധി&rdquo; എന്ന ചെറുകഥയെഴുതിയ അക്ബർ കക്കട്ടിൽ എന്ന സാഹിത്യകാരൻ ഹൃദയമൃദുലതയോടെയാണ് നമ്മുടെ മുൻപിൽ നില്ക്കുന്നത്. ഗൾഫ് രാജ്യത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു വിജാതീയനോട് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ബന്ധപ്പെടുകയും പരോക്ഷ വ്യഭിചാരത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രമണിയുടെ കഥ പറയുകയാണ് അദ്ദേഹം. അയാൾ അയയ്ക്കുന്ന കത്തുകൾ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന മകനാണു കിട്ടുക. അവനാണ് അച്ഛനറിയാതെ അവ അമ്മയെ ഏല്പിക്കുന്നത്. ഈ നിന്ദ്യകർമ്മം ചെയ്തിട്ടും വായനക്കാർക്കു രമണിയോടോ അവളുടെ മകനോടോ ദേഷ്യമില്ല. മറിച്ചു സഹതാപമേയുള്ളു. സമൂഹിക സ്ഥിതികൾ ആ പരോക്ഷ വ്യഭിചാരത്തിനു ഹേതുക്കളായി വർത്തിക്കുന്നുവെന്നാണ് അക്ബർ കക്കട്ടിൽ ധ്വനിപ്പിക്കുന്നത്. അതിരു കടന്ന വികാരം ഒഴിവാക്കി ആഖ്യാനത്തിന് ചടുലഗതി വരുത്തി കഥാകാരൻ കഥ പറയുന്നു.
-==സംഭവങ്ങൾ==
+==സംഭവങ്ങള്‍==
-എൻ. കൃഷ്ണപിള്ള ആരോടും വാദപ്രതിവാദത്തിനു പോകുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പി. കേശവദേവുമായി ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഇടയേണ്ടതായി വന്നു. ടോൾസ്റ്റോയിയെക്കാൾ വലിയ കലാകാരനാണു താനെന്ന് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞ കേശവദേവ് ഒരിക്കല്‍ &ldquo;ഞാന്‍ ഇവന്മാരുടെ &mdash; സായ്പന്മാരുടെ &mdash; കൃതികള്‍ വായിക്കാറില്ല&rdquo; എന്നു പ്രഭാഷണമധ്യേ ഉദ്ഘോഷണം ചെയ്തു. എന്‍. കൃഷ്ണപിള്ള അതിനു മറുപടി നല്കി. &ldquo;വെള്ളായണിപ്പരമു വിവാഹങ്ങള്‍ക്കു ക്ഷണിച്ചാല്‍ പോകുമായിരുന്നില്ല. എന്താണു കാരണമെന്നു പരമുവിനോടു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഉത്തരം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: &lsquo;ഞാന്‍ പോയാല്‍ അവിടെ വല്ല കിണ്ടിയോ മൊന്തയോ കണ്ടാല്‍ അത് എടുത്തുകൊണ്ടുപോരും. ക്ഷണിച്ചവന്റെ വീട്ടില്‍ച്ചെന്നു മോഷ്ടിക്കുന്നതു ശരിയല്ലല്ലോ.&rsquo; പരമുവിന്റെ ഈ സദാചാരബോധം നമ്മുടെ പല സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ക്കുമില്ല.
+{{Item|label=1.|എന്‍. കൃഷ്ണപിള്ള ആരോടും വാദപ്രതിവാദത്തിനു പോകുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പി. കേശവദേവുമായി ഒരിക്കല്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഇടയേണ്ടതായി വന്നു. ടോള്‍സ്റ്റോയിയെക്കാള്‍ വലിയ കലാകാരനാണു താനെന്ന് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞ കേശവദേവ് ഒരിക്കല്‍ &ldquo;ഞാന്‍ ഇവന്മാരുടെ &mdash; സായ്പന്മാരുടെ &mdash; കൃതികള്‍ വായിക്കാറില്ല&rdquo; എന്നു പ്രഭാഷണമധ്യേ ഉദ്ഘോഷണം ചെയ്തു. എന്‍. കൃഷ്ണപിള്ള അതിനു മറുപടി നല്കി. &ldquo;വെള്ളായണിപ്പരമു വിവാഹങ്ങള്‍ക്കു ക്ഷണിച്ചാല്‍ പോകുമായിരുന്നില്ല. എന്താണു കാരണമെന്നു പരമുവിനോടു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഉത്തരം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: &lsquo;ഞാന്‍ പോയാല്‍ അവിടെ വല്ല കിണ്ടിയോ മൊന്തയോ കണ്ടാല്‍ അത് എടുത്തുകൊണ്ടുപോരും. ക്ഷണിച്ചവന്റെ വീട്ടില്‍ച്ചെന്നു മോഷ്ടിക്കുന്നതു ശരിയല്ലല്ലോ.&rsquo; പരമുവിന്റെ ഈ സദാചാരബോധം നമ്മുടെ പല സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ക്കുമില്ല.}}
 {{Item|label=2.|statement=വര്‍ഷം 1936. അക്കാലത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തെ ശാസ്തമംഗലം എഴുന്നള്ളത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഘോഷയാത്രയായിരുന്നു. എന്തൊരു തിക്കും തിരക്കും! ചെറുപ്പക്കാരായ ആണുങ്ങള്‍ക്കു ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ തള്ളിയും ഉന്തിയും നടക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ടാകുന്നതു സ്വാഭാവികം. എന്നാല്‍ എന്റെ ബന്ധുവായ ഒരു വൃദ്ധനും അതേ ആഗ്രഹം. വാതംകൊണ്ട് കൈവിരലുകള്‍ മടങ്ങുകയില്ല. തോളിനു കാഠിന്യം. എങ്കിലും എഴുന്നള്ളത്തുദിവസം നേരത്തേ ധാന്വന്തരം കുഴമ്പു പുരട്ടി തടവി തോളിനും വിരലുകള്‍ക്കും അയവുവരുത്തും. അയാളുടെ കൂടെ അയല്‍വീട്ടിലെ മധ്യവയസ്കനുമിറങ്ങും. അയാള്‍ക്കു നല്ല ആരോഗ്യം. ധാന്വന്തരം കുഴമ്പിന്റെ പ്രയോഗമൊന്നും വേണ്ട. രണ്ടുപേരും ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒലിച്ചുപോകും. പോകുന്നതിനിടയ്ക്ക് വൃദ്ധന്‍ ജനക്കൂട്ടത്തിലെ അല്പബലവിഭാഗത്തിന്റെ മാര്‍ദ്ദവം പരിശോധിച്ചറിയും. ധാന്വന്തരം കുഴമ്പിന്റെ ശക്തി! എന്തെങ്കിലും കാരണംകൊണ്ട് വൃദ്ധന്റെ ഭൂജശിഖരമോ അംഗുലികളോ അവയുടെ പ്രവൃത്തിചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ മധ്യവയസ്കന്‍ കൈപിടിച്ചു വേണ്ടതു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. അയാള്‍ക്ക് &mdash; മധ്യവയസ്കന് &mdash; ഇംഗ്ളീഷില്‍ പറയുന്ന Vicarious enjoyment (പരോക്ഷ സുഖാസ്വാദം). വൃദ്ധന്റെ മൃദുത്വത്തിലുള്ള അഭിമര്‍ദ്ദം വിവിധ പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുമല്ലോ. സംസ്കാരമുള്ളവര്‍ അറിഞ്ഞതായിഭാവിക്കില്ല. സംസ്കാരമില്ലാത്തവര്‍ ഛീ, പട്ടി തുടങ്ങിയ ഓമനപ്പദങ്ങള്‍ വര്‍ഷിക്കും. ആദ്യത്തെ കൂട്ടരുടെ അവഗണനയിലും രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടരുടെ പദപ്രയോഗത്തിലും ഒരേ മാനസികനിലയോടെ വര്‍ത്തിക്കുമായിരുന്നു വൃദ്ധനും കൂട്ടുകാരനും. എഴുന്നള്ളത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ വീട്ടില്‍ വന്നുകിടക്കും എന്റെ ബന്ധു. പിന്നെ 364 ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ധാന്വന്തരം കുഴമ്പു വാങ്ങും.