സാഹിത്യവാരഫലം 1998 12 18 - Revision history

Cvr at 11:57, 15 February 2015

2015-02-15T11:57:36Z

Cvr at 11:55, 15 February 2015

2015-02-15T11:55:35Z

Cvr: Created page with "{{MKN/SV}} Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:സ..."

2015-02-15T11:54:16Z

Created page with "{{MKN/SV}} Category:മലയാളം Category:എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ Category:സാഹിത്യവാരഫലം Category:സ..."

Show changes

@@ Line 77: / Line 77: @@
 ::പലരും നടന്നു നടന്ന് ആകർഷകത്വവും നവീനതയും നശിച്ച മാർഗ്ഗത്തെ ഇംഗ്ലീഷിൽ beaten path എന്നു പറയും. സംസ്കൃതത്തിൽ പ്രഹതമാർഗ്ഗമെന്നും. ജീനിയസ് ഈ പ്രഹതമാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ചങ്ങമ്പുഴ തന്റെതായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ നടന്ന കവിയാണ്. വൈലോപ്പിള്ളിയും കുഞ്ഞിരാമൻ നായരും ഒഴിച്ചുള്ള കവികൾ നവീനപഥം കണ്ടെത്തിയവരല്ല. അവർ കവിതയെഴുതുന്നുണ്ടാവും. പക്ഷേ ജീനിയസ്സുകളല്ല. സാരമാഗു ജീനിയസ്സാണ്. സ്റ്റൈൻബക്ക് അല്ല. ദാര്യോ ഫോ തീരെയല്ല.
 {{***}}
 വള്ളത്തോളിനെ കവിതയെഴുതാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? ഇതളുകൾ വിടർത്തി പരിമളം പ്രസരിപ്പിക്കാൻ താമരപ്പൂവിനെ അഭ്യസിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? മേഘശകലത്തിൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രൻ നിർമ്മലാന്തരീക്ഷത്തിൽ മെല്ലെയെത്തുന്നത് നമ്മൾ ആജ്ഞാപിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ? കാമുകനെ കാണുമ്പോൾ കാമുകിയുടെ തുടുത്ത കവിളുകൾ കൂടുതൽ തുടുക്കുന്നത് അയാളുടെ ആവശ്യകത അനുസരിച്ചാണോ? കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്ന് സ്വയം പൊലിയാതെ നിൽക്കാൻ നിലവിളക്കിലെ സ്വർണ്ണദീപത്തെ നമ്മൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? ഇല്ല. പക്ഷേ ദേശാഭിമാനി വാരികയിൽ &lsquo;അരുന്ധതിയും ഞാനും പത്രാധിപർ തിരിച്ചയച്ച കഥയും&rsquo; എന്ന ചെറുകഥയെഴുതിയ പി.ആർ. രഘുനാഥനെ കഥയെഴുതേണ്ടത് എങ്ങിനെയെന്നു പഠിപ്പിച്ചേ തീരൂ. പഠിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ഇതുപോലെ അനേകം കഥകളെഴുതി ലോകത്തിന്റെ ദു:ഖം കൂട്ടും. സംശയമില്ല.
@@ Line 97: / Line 89: @@
 ==ഡോക്ടർ ഗോദവർമ്മ, സുജാത==
-ഉത്കടവികാരങ്ങൾ കാലം കഴിയുന്തോറും കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരും. കാമം, സ്നേഹം, കാരുണ്യം ഈ വികാരങ്ങൾ യൗവനാവസ്ഥയിൽ പ്രബലങ്ങളായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുവേണ്ട വായനക്കാർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ. ഇവയിൽ കാരുണ്യവികാരം പാരുഷ്യമായി മാറാൻ ദിവസങ്ങൾ വേണ്ട. മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം മതി. യാചകന്റെ പിച്ചച്ചട്ടിയിൽ നല്ല സംഖ്യ ആദ്യത്തെ ദിവസം ഇട്ടിട്ടു പോകുന്ന ആൾ അടുത്ത ദിവസം ഒന്നും കൊടുക്കാതെ പോകുമെന്നും അതിനടുത്ത ദിവസം അയാളെ പോലീസിൽ ഏല്പിക്കുമെന്നും ബ്രഹ്റ്റ് തന്റെ &lsquo;ത്രീപെനി ഓപ്റ&rsquo; എന്ന നോവലിൽ പറഞ്ഞത് ഞാൻ മുൻപ് എടുത്തെഴുതിയിരുന്നു. വികാരങ്ങളുടെ ഈ ക്രമാനുഗതമായ ലോപം സർവസാധാരണമാണെങ്കിലും എന്റെ ഗുരുനാഥനായ ഡോക്ടർ കെ. ഗോദവർമ്മയോട് എനിക്ക് അമ്പത്തിയേഴു വർഷം മുൻപ് തോന്നിയ സ്നേഹാദരങ്ങൾക്ക് ഇന്നും കുറവില്ല. പ്രഗൽഭനായ അധ്യാപകൻ. കവി. ഇംഗ്ലീഷ്, സംസ്കൃതം, മലയാളം ഈ ഭാഷകളിൽ പാണ്ഡിത്യമുള്ളയാൾ. കാരുണ്യശാലി. ശിഷ്യസ്നേഹപരതന്ത്രൻ. ശുദ്ധമനസ്കൻ. ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു എന്റെ ഗുരുനാഥൻ. ചികിത്സയുടെ പിഴവുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അകാലചരമം പ്രാപിച്ചത്. കാലാവസ്ഥ മാറുമ്പോൾ സാറിന്റെ തൊലിപ്പുറത്ത് ഒരുതരം &lsquo;ഫങ്ഗസ്&rsquo; വരുമായിരുന്നു. ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കഴിയുമ്പോൾ അത് വന്നപോലെ പോകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതു ചികിത്സിച്ചു മാറ്റണമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ആഗ്രഹം. ഒരു വൈദ്യൻ ചികിത്സ തുടങ്ങി. ചികിത്സ കൊണ്ടു സാറിന്റെ ശരീരമാകെ നീരു വന്നു. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിനു മൂന്നുദിവസം മുൻപ് ഞാനും കെ. രാമചന്ദ്രൻ നായരും (ഡോക്ടർ. കെ. രാമചന്ദ്രൻ നായർ) അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ചെന്നു. നീരു വന്നു ഭയജനകമായ രീതിയിൽ കിടന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ഉത്കണ്ഠ മറച്ച് വിനയപൂർവം ഞാൻ ചോദിച്ചു: &ldquo;സാർ ചികിത്സ മാറ്റണ്ടേ?&rdquo; സാറ് പറഞ്ഞു: &ldquo;വേണ്ട. ഉള്ളിൽക്കിടക്കുന്ന മാലിന്യമെല്ലാം പുറത്തേക്ക് പോരുകയാണ്. അതാണ് ഈ നീര്&rdquo;. ഞങ്ങൾ യാത്ര പറഞ്ഞു. സാറ്: &ldquo;കാപ്പികുടിക്കാതെ പോകുകയാണോ?&rdquo; അദ്ദേഹം &mdash; 72മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാക്കാലത്തേക്കുമായി ഇവിടം വിട്ടുപോകുന്ന അദ്ദേഹം &mdash; വീട്ടുകാരെ വിളിച്ചു. &ldquo;രണ്ടുപേർക്കും കാപ്പികൊണ്ടുകൊടുക്കൂ&rdquo; എന്നു പറഞ്ഞു. കാപ്പികുടിച്ചിട്ട് ഞങ്ങൾ പോയി. അതായിരുന്നു അവസാനത്തെ സന്ദർശനം. ഇതെഴുതുമ്പോഴും എനിക്കു സാറിന്റെ വിയോഗമോർത്തുള്ള ദു:ഖവും യാതനയും. എന്റെ ആ ഗുരുനാഥന്റെ മകൾ ശ്രീമതി. സുജാതയ്ക്കു കോമൺവെൽത്ത് പുരസ്കാരം കിട്ടിയെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് അത്യധികം സന്തോഷമുണ്ടായി. ശ്രീമതിയെക്കുറിച്ച് ശ്രീ. ജോണി, എം.എൽ. മലയാളം വാരികയിലെഴുതിയ ലേഖനം എനിക്കു ആഹ്ലാദം ജനിപ്പിച്ചു. സമ്മാനത്തിനു അർഹമായ കഥ എനിക്കിതുവരെ വായിക്കാൻ കിട്ടിയില്ല. വൈകാതെ അതു കിട്ടുമെന്നു കരുതുന്നു. ഗോദവർമ്മ സാറില്ലാത്തതിനാൽ ദു:ഖം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾക്ക് പുരസ്കാരം ലഭിച്ചതിൽ ഹർഷം. ഈ സമ്മിശ്രവികാരങ്ങളോടുകൂടി ഞാൻ ഈ ചിന്ത അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ.
+{{Quote box
 ==പല വിഷയങ്ങൾ==

@@ Line 18: / Line 18: @@
 }}
-അരുവിയില്‍ നിന്നു വെള്ളം കുടിക്കുന്ന ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ ചെന്നായ് കണ്ടു.&lsquo;നീയാണു് ഇതിലെ വെളളമാകെ കലക്കിയതു കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം&rsquo; എന്നു് അവന്‍ അവളോടു പറഞ്ഞു. &lsquo;അതുകൊണ്ടു് എനിക്കു നല്ല വെളളം കുടിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ഈ ദ്രോഹം ആവര്‍ത്തിക്കരുതെന്നു് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണു്. നിന്നെ ഞാന്‍ കൊല്ലാന്‍ പോകുന്നു&rsquo; എന്നും ചെന്നായ് അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടി പറഞ്ഞു. &lsquo;ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ജനിച്ചിട്ടേയില്ലായിരുന്നു. ഞാനായിരിക്കില്ല വെളളം കലക്കിയതു്&rsquo; ചെന്നായ് അതുകേട്ടു വേറെ പല വാദങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നു. ആട്ടിൻകുട്ടി എന്തുകൊണ്ടു   മരിക്കണമെന്നു തെളിയിക്കാനായി. ഓരോ വാദവും തെററാണെന്നു് അപരാധം ചെയ്യാത്ത ആട്ടിന്‍കുട്ടി സ്പഷ്ടമാക്കിക്കൊടുത്തു. &lsquo;ശരി. ശരി വാദങ്ങള്‍ മതി. നീ പറഞ്ഞതു ശരിയായിരിക്കാം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു തെററും. പക്ഷേ എനിക്കു വിശപ്പുളളതുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ നിന്നെ തിന്നാന്‍ പോകുന്നു&rsquo; എന്നു ചെന്നായ്. &lsquo;നിറുത്തു്&rsquo; എന്ന മനുഷ്യശബ്ദം. മലയിടുക്കിന്റെ ചരിവിലൂടെ ഒരാളെത്തി. &lsquo;എടാ ഉപദ്രവകാരി, ഭംഗിയുളള, അപരാധം ചെയ്യാത്ത ഈ ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ നീ കൊല്ലരുതു്. ഞാന്‍ ഇതിനെ രക്ഷിക്കും&rsquo; എന്നു വന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു. ചെന്നായ് നിഷ്ക്രമിച്ചു. നമ്മുടെ ധീരനായ മനുഷ്യന്‍ തുടർന്നുപറഞ്ഞു. &lsquo;പാവപ്പെട്ട കൊച്ചാട്ടിന്‍കുട്ടീ, മനോഹരവും മൃദുലവുമായ കുഞ്ഞേ. ഞാന്‍ വന്നതു് എത്ര നന്നായി. നിന്നെ അവന്‍ പേടിപ്പിച്ചതു് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ചോര തിളയ്ക്കുന്നു. എന്നോടുകൂടിപോരു. പുതുതായി കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരനോടൊരുമിച്ചു്കളിച്ച് ആട്ടിന്‍കുട്ടി ആഹ്ലാദത്തിമിര്‍പ്പിലായി. സത്യസന്ധതയുള്ള കോപത്തോടെ നമ്മുടെ നേതാവു വിചാരിച്ചു ദുഷ്ടതയുള്ള ചെന്നായ്ക്കളെ ആ പ്രദേശത്തുനിന്നു നിശ്ശേഷം നശിപ്പിക്കണമെന്നു. ആ പുല്‍ത്തകിടികള്‍ ഷീപോക്രസിക്കുവേണ്ടി (ഡെമോക്രസി പോലെ ഷീപോക്രസി &mdash; ആടുകളുടെ ഭരണം) സുരക്ഷിതമാക്കണമെന്ന്. ക്രൂരതയുള്ള ചെന്നായെ കടുത്ത വാക്കുകള്‍ കെണ്ടു ശകാരിച്ചുകൊണ്ടു് അയാള്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടിയുടെ കഴുത്തു മൃദുലമായി മുറിച്ചു. കാരുണ്യത്തോടെ പാചകം ചെയ്തു. സ്നേഹത്തോടെ മസാലക്കൂട്ടു് ചേര്‍ത്തു. ആര്‍ദ്രതയോടെ അവളെ ഉളളിലാക്കി. ഭക്തിയോടെ ഈശ്വരനു നന്ദിപറഞ്ഞു. ഭക്ഷണത്തിനുശേഷം അയാള്‍ പൈപ്പ് വലിച്ചുകൊണ്ടു് ചെന്നായ്ക്കളുടെ ക്രൂരതയെപ്പററി വിചാരിച്ചുകൊണ്ടു് ഇരുന്നു. പാവപ്പെട്ട, നിഷ്കളങ്കരായ ആട്ടിന്‍കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കാന്‍ അനുമതി നല്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ നീതിയില്ലായമയെക്കുറിച്ചും ആലോചിച്ചു. പത്രങ്ങളില്‍ ഈ ദുഷ്ടതയെക്കുറിച്ചു് എഴുതിയാലെന്ത് എന്നും അയാള്‍ വിചിരിക്കാതിരുന്നില്ല. ഇതൊഴിവാക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുകൂടേ എന്നായി അയാളുടെ ചിന്ത. ഡന്‍ മര്‍ക്വസ് (Don Marquis, 1878&ndash;1937) എന്ന അമേരിക്കന്‍ ഹാസ്യകവിയുടെ ഒരു കവിതയുടെ ദുര്‍ബ്ബലമായ ഭാഷാന്തരീകരണമാണിതു്. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ faber and faber പ്രസാധകര്‍ 1998&ndash;ല്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ &ldquo;the archy and mehitabel omnibus&rdquo; എന്ന മര്‍ക്വസ്‌കവിതകളില്‍ ഒന്നാണതു്. ആര്‍ചീ<ref>ആർചബൽഡ് Archibald എന്ന പേരിന്റെ വേറൊരു രൂപം archy ആൺകുട്ടിയുടെ പേരു്.</ref> എന്ന പാററ രചിച്ചതാണിതു് എന്നത്രേ കവി സങ്കല്പം. ആര്‍ച്ചീ എങ്ങനെ കവിതയെഴുതി എന്നതിന്റെ വിശദീകരണമുണ്ടു് ആമുഖത്തില്‍. മര്‍ക്വസ് ഒരു ദിവസം നേരം നന്നേ വെളുക്കുന്നതിനു് മുന്‍പ് മുറിയിലേക്കു ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു വലിയ പാററ. റ്റൈപ് റൈറ്റിന്റെ കട്ടകളില്‍ മാറി മാറി ചാടുന്നതുകണ്ടു. പാററ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടില്ല. അതു് മെഷ്യനില്‍ കയറി തലതാഴ്ത്തി ശക്തിയോടെ ചാടും. ശക്തി വളരെകൂടുതലായതുകൊണ്ടു് കട്ട താഴും. അതില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന കടലാസ്സില്‍ അക്ഷരം പതിയും. കാപ്പിററല്‍ അക്ഷരങ്ങളോ കോമ, ഫുള്‍സ്റ്റാപ് ഇവയോ കടലാസ്സില്‍ വീഴ്ത്താന്‍ പാററയ്ക്കു കഴിയുകയില്ല. ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ ഈ പരിശ്രമത്തിനുശേഷം പാറ്റ വിയര്‍ത്തു്. തളര്‍ന്നു താഴെ വീഴും. ഒരു ദിവസം കണ്ട കവിത ഇങ്ങനെ:&ndash; &ldquo;ആവിഷ്കാരം എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആവശ്യകതയാണു്. ഞാന്‍ ഒരിക്കള്‍ കവിയായിരുന്നു. ഞാന്‍ മരിച്ചതിനുശേഷം ഒരു പാറ്റയുടെ ശരീരത്തില്‍ കടന്നു. അതു് ജീവിതത്തെസ്സംബന്ധിച്ചു് എനിക്കു നൂതന ദര്‍ശനം നല്കി.&rdquo;
+അരുവിയില്‍ നിന്നു വെള്ളം കുടിക്കുന്ന ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ ചെന്നായ് കണ്ടു.&lsquo;നീയാണു് ഇതിലെ വെളളമാകെ കലക്കിയതു കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം&rsquo; എന്നു് അവന്‍ അവളോടു പറഞ്ഞു. &lsquo;അതുകൊണ്ടു് എനിക്കു നല്ല വെളളം കുടിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ഈ ദ്രോഹം ആവര്‍ത്തിക്കരുതെന്നു് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണു്. നിന്നെ ഞാന്‍ കൊല്ലാന്‍ പോകുന്നു&rsquo; എന്നും ചെന്നായ് അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടി പറഞ്ഞു. &lsquo;ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ജനിച്ചിട്ടേയില്ലായിരുന്നു. ഞാനായിരിക്കില്ല വെളളം കലക്കിയതു്&rsquo; ചെന്നായ് അതുകേട്ടു വേറെ പല വാദങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നു. ആട്ടിൻകുട്ടി എന്തുകൊണ്ടു   മരിക്കണമെന്നു തെളിയിക്കാനായി. ഓരോ വാദവും തെററാണെന്നു് അപരാധം ചെയ്യാത്ത ആട്ടിന്‍കുട്ടി സ്പഷ്ടമാക്കിക്കൊടുത്തു. &lsquo;ശരി. ശരി വാദങ്ങള്‍ മതി. നീ പറഞ്ഞതു ശരിയായിരിക്കാം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു തെററും. പക്ഷേ എനിക്കു വിശപ്പുളളതുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ നിന്നെ തിന്നാന്‍ പോകുന്നു&rsquo; എന്നു ചെന്നായ്. &lsquo;നിറുത്തു്&rsquo; എന്ന മനുഷ്യശബ്ദം. മലയിടുക്കിന്റെ ചരിവിലൂടെ ഒരാളെത്തി. &lsquo;എടാ ഉപദ്രവകാരി, ഭംഗിയുളള, അപരാധം ചെയ്യാത്ത ഈ ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ നീ കൊല്ലരുതു്. ഞാന്‍ ഇതിനെ രക്ഷിക്കും&rsquo; എന്നു വന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു. ചെന്നായ് നിഷ്ക്രമിച്ചു. നമ്മുടെ ധീരനായ മനുഷ്യന്‍ തുടർന്നുപറഞ്ഞു. &lsquo;പാവപ്പെട്ട കൊച്ചാട്ടിന്‍കുട്ടീ, മനോഹരവും മൃദുലവുമായ കുഞ്ഞേ. ഞാന്‍ വന്നതു് എത്ര നന്നായി. നിന്നെ അവന്‍ പേടിപ്പിച്ചതു് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ചോര തിളയ്ക്കുന്നു. എന്നോടുകൂടിപോരു. പുതുതായി കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരനോടൊരുമിച്ചു്കളിച്ച് ആട്ടിന്‍കുട്ടി ആഹ്ലാദത്തിമിര്‍പ്പിലായി. സത്യസന്ധതയുള്ള കോപത്തോടെ നമ്മുടെ നേതാവു വിചാരിച്ചു ദുഷ്ടതയുള്ള ചെന്നായ്ക്കളെ ആ പ്രദേശത്തുനിന്നു നിശ്ശേഷം നശിപ്പിക്കണമെന്നു. ആ പുല്‍ത്തകിടികള്‍ ഷീപോക്രസിക്കുവേണ്ടി (ഡെമോക്രസി പോലെ ഷീപോക്രസി &mdash; ആടുകളുടെ ഭരണം) സുരക്ഷിതമാക്കണമെന്ന്. ക്രൂരതയുള്ള ചെന്നായെ കടുത്ത വാക്കുകള്‍ കെണ്ടു ശകാരിച്ചുകൊണ്ടു് അയാള്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടിയുടെ കഴുത്തു മൃദുലമായി മുറിച്ചു. കാരുണ്യത്തോടെ പാചകം ചെയ്തു. സ്നേഹത്തോടെ മസാലക്കൂട്ടു് ചേര്‍ത്തു. ആര്‍ദ്രതയോടെ അവളെ ഉളളിലാക്കി. ഭക്തിയോടെ ഈശ്വരനു നന്ദിപറഞ്ഞു. ഭക്ഷണത്തിനുശേഷം അയാള്‍ പൈപ്പ് വലിച്ചുകൊണ്ടു് ചെന്നായ്ക്കളുടെ ക്രൂരതയെപ്പററി വിചാരിച്ചുകൊണ്ടു് ഇരുന്നു. പാവപ്പെട്ട, നിഷ്കളങ്കരായ ആട്ടിന്‍കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കാന്‍ അനുമതി നല്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ നീതിയില്ലായമയെക്കുറിച്ചും ആലോചിച്ചു. പത്രങ്ങളില്‍ ഈ ദുഷ്ടതയെക്കുറിച്ചു് എഴുതിയാലെന്ത് എന്നും അയാള്‍ വിചിരിക്കാതിരുന്നില്ല. ഇതൊഴിവാക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുകൂടേ എന്നായി അയാളുടെ ചിന്ത. ഡന്‍ മര്‍ക്വസ് (Don Marquis, 1878&ndash;1937) എന്ന അമേരിക്കന്‍ ഹാസ്യകവിയുടെ ഒരു കവിതയുടെ ദുര്‍ബ്ബലമായ ഭാഷാന്തരീകരണമാണിതു്. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ faber and faber പ്രസാധകര്‍ 1998&ndash;ല്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ &ldquo;the archy and mehitabel omnibus&rdquo; എന്ന മര്‍ക്വസ്‌കവിതകളില്‍ ഒന്നാണതു്. ആര്‍ചീ<ref>ആർചബൽഡ് Archibald എന്ന പേരിന്റെ വേറൊരു രൂപം archy ആൺകുട്ടിയുടെ പേരു്.</ref> എന്ന പാററ രചിച്ചതാണിതു് എന്നത്രേ കവി സങ്കല്പം. ആര്‍ച്ചീ എങ്ങനെ കവിതയെഴുതി എന്നതിന്റെ വിശദീകരണമുണ്ടു് ആമുഖത്തില്‍. മര്‍ക്വസ് ഒരു ദിവസം നേരം നന്നേ വെളുക്കുന്നതിനു് മുന്‍പ് മുറിയിലേക്കു ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു വലിയ പാററ. റ്റൈപ് റൈറ്റിന്റെ കട്ടകളില്‍ മാറി മാറി ചാടുന്നതുകണ്ടു. പാററ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടില്ല. അതു് മെഷ്യനില്‍ കയറി തലതാഴ്ത്തി ശക്തിയോടെ ചാടും. ശക്തി വളരെകൂടുതലായതുകൊണ്ടു് കട്ട താഴും. അതില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന കടലാസ്സില്‍ അക്ഷരം പതിയും. കാപ്പിററല്‍ അക്ഷരങ്ങളോ കോമ, ഫുള്‍സ്റ്റാപ് ഇവയോ കടലാസ്സില്‍ വീഴ്ത്താന്‍ പാററയ്ക്കു കഴിയുകയില്ല. ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ ഈ പരിശ്രമത്തിനുശേഷം പാറ്റ വിയര്‍ത്തു്. തളര്‍ന്നു താഴെ വീഴും. ഒരു ദിവസം കണ്ട കവിത ഇങ്ങനെ: &ldquo;ആവിഷ്കാരം എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആവശ്യകതയാണു്. ഞാന്‍ ഒരിക്കള്‍ കവിയായിരുന്നു. ഞാന്‍ മരിച്ചതിനുശേഷം ഒരു പാറ്റയുടെ ശരീരത്തില്‍ കടന്നു. അതു് ജീവിതത്തെസ്സംബന്ധിച്ചു് എനിക്കു നൂതന ദര്‍ശനം നല്കി.&rdquo;
 പുസ്തകത്തിനു രണ്ടു ഭാഗങ്ങളുണ്ടു്. രണ്ടാമത്തേതു് മഹിതബെല്‍ (Mehitabel) എന്ന പൂച്ചയെസ്സംബന്ധിച്ചുളളതാണു് (പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരാണു് മഹിതബെല്‍ എന്നതു്). മഹിതബെല്‍ പൂച്ചയാകുന്നതിനു മുന്‍പു് ക്ലീയപട്രയും അവളെപ്പോലെ മറ്റു പല സ്ത്രീകളുമായിരുന്നു. പൂച്ചയ്ക്കു റ്റൈപ്റൈറ്റര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ അറിഞ്ഞുകൂടാ. അതുകൊണ്ടു് ആര്‍ചീ എന്ന പാറ്റയാണു് അവളുടെ റിപോര്‍ടര്‍. ഈ റിപോര്‍ടുകളും അത്യന്തം രസകരങ്ങളാണു്.